Makale ve Yorumlarım (Columns en Commentaren)

Kamuoyu Yoklamalarının Düşündürdükleri

2011-12-18T22:31:00.002+01:00

2008 yılındaABD’de başlayan krizin kıskacına Hollanda da resmen girmiş bulunuyor. Ekonomidebüyüme değil küçülme soz konusu artık. Bunca yıldır alınan tedbirler nafile. Budurumun daha ne kadar süreceği konusunda ise hiç kimsenin bir fikri yok. Eniyimser ekonomistler bile ferahlatacak bir söz etmiyorlar.

Krizler maalesefsadece ekonomi ile sınırlı kalmıyor. Yansımaları her alanda hissedilir.Özellikle de siyasal ve toplumsal alanda. Bunun en açık örneğini kısa zamanönce Yunanistan ve İtalya’da gördük. Sırada bekleyen başka AB ülkeleri de var.Şayet bu kriz uzun sürecek olursa tüm Avrupa’yı etkisi altına alacağı kesin. Ama bunun Hollanda’daki etkisi nasıl olurkestirmek mümkün değil.

Hollanda toplumusokaklara dökülerek tepki veren bir toplum değil. Düşüncelerini ve tepkisinivermeden önce uzun uzadıya düşünür, ölçer, tartar. Sokaklara dökülmek en sontercihtir, hatta bir tercih bile değildir. İşte böyle bir toplumun kriz ve onunetkilerine karşı tavrı da çok ilginç olacaktır şüphesiz. Başka herhangi birülkede kriz ortamlarında sendikalar güçlenirken Hollanda’da zayıflamaktadırlar.Başka ülkelerde iktidar koltukları çatırdarken Hollanda’da bırakın çatırdamayı,daha da konforlu hale gelmektedirler.

İşte bu ahval veşerait içinde Synovate adlı araştırma şirketinin anketi e-posta kutuma düştü. İkihaftada bir yapılan bu anket diğerlerine oranla daha güvenli olduğu içinönemsiyorum. Haliyle merakla bulgulara baktım. Her seferinde içimde bir ümitolur. “Acaba” derim. “Acaba bu sefer bir değişiklik olur mu?” İşte yine buümitle açtım postayı. Sonuç yine aynı. Batı Cephesinde bir değişiklik yok! Olsaydışaşardım dememek elde değil.

Synovateanketinin sonuçlarına bir göz atacak olursak siyasal anlamda durumun pek de içaçıcı olmadığını göreceğiz. En azından biz göçmen kökenliler için bu böyle.Ankete göre Başbakan Rutte’nin partisi VVD 33 (şimdi 31) sandalye, iktidarortağı CDA ise 15 (şimdi 21) sandalyelik bir güce sahiptir. Hükümeti dışarıdandestekleyen İslam karşıtı Wilders’in partisi PVV ise 27 (şimdi 24) sandalyelikgüce sahiptir. Gerek VVD gerekse PVV sandalye sayısını artırırken CDA 6sandalyelik bir gerilemeye maruz kalmıştır. Bu durumda da iktidarı oluşturanpartiler (PVV de dahil) 75 sandalye ile iktidar için yeter sayıya sahiptirler.

Peki bu krizortamında muhalefet ne alemde diye soracak olursak ne görürüz? Görüntü maalesefhiç de iç açıcı değil. Muhalefet partileri biribirlerinden sandalye aşırmaklameşguller. İktidar partilerine hiç dokunmuyorlar. İşte sonuçlar: PvdA 23 (şimdi 30), SP 18 (şimdi 15), D66 14(şimdi 10), GL 8 (şimdi 10), CU 6 (şimdi 5), SGP 2 (şimdi de 2) ve PvdD 4(şimdi 2). Bu sonuçlara göre teorik olarak iktidar partisi CDA’nın kaybettiği 6sandalyenin 2’si VVD’ye, 3’ü PVV’ye, 1’i de CU’ye geçmekte. PvdA’nın kaybettiği 7 sandalye ise SP ile D66arasında paylaşılmaktadır. GL’in kaybettiği 2 sandalyenin de PvdD’e gittiğinivarsayarsak iktidar partileri ve muhalefet partileri kendi aralarında alışverişlemeşguller. Gören de zanneder ki her şey güllük gülistanlık!

Peki nasıl oluyorda bunca probleme rağmen siyasette hiç bir değişiklik söz konusu olmuyor?İktidar mı çok iyi yoksa muhalefette mi sorun? Burası Hollanda cevabınıverebilen varsa beri gelsin.

Ahmet Suat Arı

16 Aralık 2011

Devlet ve Sivil Toplum

2011-12-18T22:30:00.000+01:00

Türkiye’desivilleşme tüm şiddetiyle devam ederken, bunun yaşadığımız ülke Hollanda’dakibazı devletlülerin davranışlarına pek yansımadığını görmekteyiz. Hattabazılarının Türkiye’de olup bitenlerden Patagonyalılar kadar bile haberi yokgibi görünüyor. Hala eski düzen “ben devletim. Ben ne dersem o olur. Bununtartışması, hatta tartışılmasının teklif dahi edilmesi yasaktır” kabilinden biryaklaşımın olduğunu söylersek hiç de abartmış sayılmayız. Tabii bu durum herdevlet yetkilisi için geçerli değildir, görevini halka hizmet anlayışıylaalgılayıp icra edenleri tenzih ederim.

Bu girizgahtansonra meselenin bam teline basmak babından hemen konuya girerek, Hollanda Türktoplumunun geniş kesimlerine hizmet vermekle yükümlü Hollanda Diyanet Vakfı’nı(HDV) mercek altına yatıralım. Bu vakfın amacı nedir? Kimler yönetiyor?Kaynakları nelerdir? Tüm bu sorulara bir cevap verdikten sonra toplumlailişkilerine bir bakmak lazım. HDV’nin amacı aslında çok yalın: Hollanda’dayaşayan Müslüman Türklere verilen din hizmetlerini organize etmek; Bu amaçlaTürkiye’den din görevlileri getirip bağlı camilerde görevlendirmek; Cami/ibadetyerleri inşa ve tesisinde yerel girişimlere gereken teknik desteği vermek.Kısaca özetlemek gerekirse Müslüman Türk toplumun geneline devlet desteği iledin hizmetleri sunmak da diyebiliriz. Vakfın yönetimi ise kurucu mütevelliheyeti ve bu heyetin atadığı yönetim kurulu tarafından yapılmaktadır. Devletinmemuru olan din işleri müşaviri de yönetim kurulunun başkanlığını üstlenir. Herne kadar zorunlu olmasa da, yönetim kurulu üyelerinin büyük bir çoğunlukla yinedevlet memuru olan din görevlilerinden oluşur. Maddi kaynağı ise üyelerinödediği aidat ve bağışlardan oluşmaktadır. Sadece din görevlileri devlettarafından finanse edilmektedir. Gerek camilerin tesisi, gerekse diğerçalışmalar tamamen cemaatin kendi imkanlarıyla gerçekleştirilmektedir.

Bir de HDV’ninbirlikte çalışmak zorunda olduğu sivil toplum kuruluşları vardır. Bunlar hercaminin kendi bünyesinde oluşturulan derneklerdir. Aslında camileri tesisedenler de onlardır ve onların onayı ile camiler HDV’ye bağışlanmışlardır. Buderneklerin HDV ile ilişkisi verilen din hizmeti ile alakalıdır. Bunun dışındabağımsız kuruluşlardır. Bu yerel derneklerin Hollanda Türk İslam KültürDernekleri Federasyonu olarak adlandırılan bir de çatı kuruluşları vardır. Bukuruluş HDV ile sıkı bir işbirliği içinde olmasına rağmen, tamamen bağımsızdır.En azından kağıt üzerinde öyle görünmektedir. Maalesef aynı kitleye din hizmetive sosyal kültürel hizmet vermesi gereken iki organ arasında sağlıklı birilişkiden bahsetmek oldukça zordur. Din hizmetlerinden sorumlu HDV’nin atanmış başkanı ile sivil HTIKDF’ninseçilmiş yöneticileri arasında sürekli çatışma mevcuttur. Bunun en önemlisebebi bana göre devlet memurlarının sivillerin işine müdahale etmesidir. Budurum bir memurun tavrından ibaret olsaydı istisna der geçerdik. Ancakyıllardır her gelen memur gideni mumla aratmaktadır. Bu da gösteriyor ki meselekeyfilikten uzak, bir mentalite meselesidir. Eğer tavır alınmazsa bu durum hepböyle gidecektir.

HDV yöneticimemurlarının ilişkilerdeki problemleri sadece HTIKDF ile sınırlı değildir.HTIKDF’yi devre dışı bırakarak girdikleri bütün platformlarda tavırlarıdolayısıyle tepki çekmektedirler. İşbirliği yapmak durumunda olduklarıpartnerlerine yaklaşımları adil olmak bir tarafa ukalaca demek bile mümkündür.Ayrıca temsilci olarak değişik platformlara atadıkları şahısları çok sıkgörevden alıp kendi güvenilirliklerini zedelemektedirler. Aslında doğrugitmeyen o kadar çok iş var ki. Deveye sormuşlar “senin boynun neden eğri?”diye. O da “nerem doğru ki?” demiş. Bizimki de o misal.

Bana göre bugidişata bir dur demenin yolu HDV’nin sivilleşmesinden geçer. Başkan veyöneticiler gelip geçici memurlardan değil, Hollanda’yı bilen, kendileriniispat etmiş Hollandalı Türklerden oluşmalıdır. Dört yılda bir değişen veHollanda’yı tanımayan bir kadro ile artık bu işler yürümez. Bunu HDV mütevelliheyettinin görme zamanı çoktan geldi de geçiyor bile.

Ahmet Suat Arı

28 Kasım 2011

Çakma Selimiyeler!

2011-12-02T22:03:00.001+01:00

Hakkında uzunsüredir yazmak isteyip de bir türlü fırsat bulup yazamadığım bir konuyugündemdeki yoğunluğa rağmen şimdi yazmaya karar verdim. Bu öyle bir konu ki,yazsam mı yazmasam mı diye düşündüren cinsten. Bir taraftan mutlaka düşüncelerinizipaylaşma arzusu, diğer taraftan da anlaşılamama korkusu. Başka bir deyişle,yıllarca fedakarca çalışmış insanların yanlış algılama veya algılatılmasebebiyle üzülmelerini istememek. İşte bu ikilem içinde yazmaya karar verdim.

50 yıl önce hiçbir ön hazırlık yapılmadan dilini, dinini, kültürünü, kısacası hiç bir şeyini bilmedikleri bir ülkeye gönderilenişçi Türkler zamanla kendi dertlerine kendileri çözüm aramaya başladılar. Hemde hiç bir tecrübeleri olmamasına rağmen. Zaten bu insanların çoğu ya hiçeğitim almamış ya da en fazla temel eğitim diplomasına sahiptiler. Bu yüzdenonların bizlere bıraktıkları mirasın manevi değeri çok yüksektir. Bununtartışmasını yapmak bile abesle iştigaldir. Önemli olan onların hizmetlerinionların bize bıraktıkları noktadan ileriye götürmektir.

Bu yazımın konusuda bu insanların binbir güçlükle tesis ettikleri ibadethanelerdir. Daha doğrusuonlara verilen isimlerdir. İnsanları Sirkeci’den trene bindirip bilinmeze doğruyollayanların unuttukları çok şey vardı. Ama onlardan bir tanesi o kadarönemliydi ki bu insanlar için. Hayatın sadece karın doyurmaktan ibaretolmadığını fark eder etmez kendilerine ibadethaneler aramaya başladılar. İlkzamanlar amaçları en azından cemaaatle kılınması gereken bayram namazını bari kılabilmekti.Daha sonra yine cemaatle kılınan Cuma namazı için arayışa geçtiler. Bulduklarıboş binaları, bir seferliğine de olsa kiralayıp ibadetlerini yapmaya çalıştılar. Bunun böylegitmeyeceğini kısa zamanda fark ettiler ve kalıcı çözümler aramaya başladılar.

Kalıcı çözümistemekle iş bitmiyordu tabii ki. Bunun maddi manevi büyük külfetleri vardı.Zaten büyük emellerle ‘geçici’ olarak geldikleri ülkelerde çok ağır şartlardaçalışıyorlar ve onlardan beklentileri olan aile fertlerine yardım etmeyeçalışıyorlardı. Yaşadıkları ülkelerle ilgili ne planları ne de plan yapacakenerjileri vardı. Dertleri sadece ibadet edebilecekleri bir yerlerininolmasıydı. İşte bu şartlarda işe koyulan birinci nesil göçmek Türklerbuldukları boş binaları camiye dönüştürme gayreti içine girdiler. Bazan dacemaati kalmamış kiliseleri devralıp camiye dönüştürdüler. Buraya kadar her şeynormal sayılır. Sonuçta ibadet için önemli olan mescitler tesis edilmiştir. Bunakimsenin ne itirazı olur, ne de buna hakkı.

Ancak, fedakarcatesis edilen bu ibadethanelerden dolayı gururlanan, biraz da içlerindeki vatansevgisi ve özleminden dolayı bu derme çatma binalara Türk-İslam mimarisininşaheserlerinin isimleri verildi. Selimiye, Süleymaniye, Ulu, Sultanahmet,Mescid-i Aksa, Mevlana, Fatih ve hatta Kocatepe gibi isimler verildi. Tabii bubir bir kimlik ve özlem ifadesiydi, ancak bu binaların iptidailikleri asılşaheserlere yakışmıyordu. Hadi birinci neslin bu tavrını anladık diyelim, nedenhala yeni tesis edilen ibadethanelere de aynı isimlerin verildiğini anlamakmümkün değil. Bir kasaba mescidini andıran camilere görkemli şaheserlerinisimlerinin verilmesini ben anlayamıyorum. Neden illa da var olan bir şaheserismi? Aslı dururken çakmasını ne yapalım?

Halbuki böyleçakma Selimiyeler yerine yerel veya topluma emeği geçmiş şahıs isimlerininverilmesi daha uygun olurdu. Amsterdam Camisi, Rotterdam Camisi, Abdulvahit vanBommel Camisi... neden olmasın? Çakma isimlerden daha iyi uygun olacaktır.

Ahmet Suat Arı

2 Aralık 2011

Siyasal Terminoloji ve Kaymalar

2011-12-02T22:02:00.001+01:00

Daha çok kısazaman öncesine kadar siyaset denince akla değişik ideolojiler gelirdi. Sağcı,solcu, liberal, muhafazakar ve saire. Hatta bu ideolojiler kendi içlerinde de değişik akımlara sahiptiler.Solcuların sosyalisti, komunisti, sosyal demokratı vardı. Komunistler de kendiaralarında değişik fraksiyonlara ayrılırladı. Kimi Marxist, kimi Lenist, kimi Maoist,kimi Enver Hocacı derken bir sürü farklılıklar söz konusuydu. Bunların ortakpaydası şüphesiz solculuktu. Aynı durum sağcılar ve liberaller için de sözkonusuydu. Onlar da kendi aralarında bin bir türlü farklılık arz etmekteydiler,ama temel iedeoloji belliydi.

Günümüzde isesiyaset tamamen değişti. Daha doğrusu siyasetin dayandığı ideolojiler değişti demekde mümkün. Eski kavramlarla konuşacak olursak, kimin sağcı kimin solcu kiminliberal olduğu belli değil. Eskiden kalma alışkanlıkla ya da siyasipartilerinin tarihsel geleneğinden dolayı kendilerine bir takım ideolojiksıfatlar yakıştırsalar da, hem program bazında hem de eylem ve söylemler elealındığında kimin ne olduğunu kestirmek mümkün değil. Günümüzde siyasipartilere yön veren, onların temel ilkeleri ve ideolojileri değil, popülizm ve fırsatçılıktır(oportünizm). Hal böyle olunca da herkesin, özellikle de seçmenlerin kafasıkarışıyor. Her dört yılda bir de siyaset arenasında büyük sarsıntılaryaşanıyor. Seçmenler tabiri caizse bir o yana bir bu yana yalpalayıp duruyorlar.

Siyasetteki budeğişiklikler sadece yaşadığımız ülke ile sınırlı değil elbette. Dünyada bundanetkilenmeyen ülke yok gibi. Bu olguyu somutlaştırmak için Hollanda veTürkiye’deki siyasal kaymaları örnek olarak gösterebiliriz. Daha düne kadarHollanda’da, solda sosyal demokrat İşçi Partisi (PvdA), sağda ise muhafazakarHristiyan Demokrat Parti (CDA) ile liberal Özgürlük ve Demokrasi Partisi (VVD)vardı. Bir de bunların türevleri ya da marjinalleri vardı. İktidarlar bu üç anaakımlar arasında gelip giderdi. Hatta üçünün de bir araya geldiği zamanlar daolurdu. Bazan da Demokratlar 66 (D66) gibi zaman zaman parlayan partiler deiktidara ortak edilirlerdi. Peki şimdi durum öyle mi? Kesinlikle hayır. Asırlıkpartiler CDA ve PvdA günden güne eridiği halde, liberalizmi çoktan terk etmişolan VVD, kuruluşundan beri ilk defa bir başbakan çıkardı. Gözlerden kaçmayanbir diğer olgu da, bir siyasi parti bileolmayan PVV’nin geldiği konumdur. Tek kişinin söz sahibi olduğu, baasrejimlerini aratmayacak bir hareketin, bugün seçim olsa Meclis’te ikinci büyükparti olarak temsil edilebilecek noktaya gelmesi aslında gelinen noktayıyeterince gözler önüne sermektedir.

Türkiye’yebakacak olursak durumun hiç de farklı olmadığını görürüz. Daha 10-15 yılöncesine kadar siyaset sahnesinin baş aktörlerine sahip partilerin, bırakınTBMM’de temsil edilmelerini, siyaset sahnesinde bile olmadıklarını görmekteyiz.Daha kurulduğu yıl yapılan seçimleri kazanan AK Parti üst üste üç seçimkazanırken, her seçimden de güçlenerek çıkmıştır. Hem de ekonomik krizin dünyadengelerini alt üst ettiği bir dönemde. CHP ve MHP gibi siyaset sahnesindekalmayı başarabilmiş partiler ise sanki mevcut durumlarından memnunmuş gibigörünüyorlar. Kendilerini iktidara değil de ayakta kalabilmeyeyoğunlaştırmışlar demek bile mümkün. İdeolojileri ise kendilerineyakıştırdıklarının tam zıddı istikametinde. CHP milliyetçilikte MHP’yi çoktansollamış. CHP milliyetçiliğinin MHP’ninkinden tek farklı laiklik vurgusudur.İktidardaki AK Parti ise evrensel ideolojilerin hepsini bünyesindebarındırmaktadır. Ekonomide liberal, sosyal devlet anlayışında sosyal demokrat,insan hakları alanında liberal, inanç ve gelenekler söz konusu olduğunda isemuhafazakar. “Ne yapalım bütün bu ideolojileri temsil etmek de bize düştü”dercesine.

Bakalım bu globaldurum daha ne zamana kadar devam edecek? Eskisi gibi ideolojik yapılanmalargeri gelecek mi? Bu durum krizle mi ilintili yoksa ideolojilerin miyadi mıdoldu? Zor sorular zor!

Ahmet Suat Arı

16 Kasım 2011

Ankara ve Aksaray Notları

2011-12-02T22:01:00.001+01:00

Ekim ayısonunda Ankara ve Aksaray’a yaptıĝım çalışma ziyaretleri hem kendi adıma hem dekurumun adına oldukça verimli geçti. Bunun meyvelerini yakın zamandataplayacaĝımızdan eminim.

İlk olarakkısa zaman sonra birlikte çalışmalara imza atacaĝımız Doç. Dr. Zeynep Daĝı’ylayaptıĝım görüşmeye deĝinmek istiyorum. Oldukça yoĝun programına raĝmen görüşme talebimi anında karşılayanZeynep Hanım’la hem Türkiye hem de Avrupa gündemini deĝerlendirdik. UETDHollanda’nın çalışmalarını heyecanla takip ettiĝini ve böylesi aktif birkurumla birlikte çalışmaktan büyük haz alacaĝını belirtti. Bu çerçevedeyaptıĝımız fikir alış verişi sonucunda yakın zamanda yapacaĝımız çalışmalarınçerçevesini de oluşturmuş olduk. Bu baĝlamda şimdilik bir ipucu olmasıhesabıyle şu kadarını belirtmekle yetinelim: Batı Avrupa Türklerinin evrenseldeĝerlere sahip çıkması, dolayısıyla Avrupa’ya sahip çıkması, Türk toplumununAB ve AB deĝerleri konusunda bilgilendirilmesive AB-Türkiye ilişkileri.

İkinciolarak paylaşmak istediĝim husus ise Yunus Emre Enstitüsü Türkçe Eĝitim veÖĝretim Merkezi (YETEM) Başkanı Dr. ErolBarın’la yaptıĝım görüşmedir. Dr. Erol Barın’ın YETEM’in başında olması benimiçin bir sürpriz olmuştu, zira kendisi hem arkadaşım hem de Ankara Üniversitesindekiöĝretim elemanı olarak çalıştıĝım yıllardan meslekdaşımdı. Kısa zaman önce GaziÜniversitesindeki görevinden ayrılıp YETEM’in başına geçmişti. Erol Barın’lahem kurumunun çalışmaları hem de Hollanda Türk toplumu için neleryapılabileceĝi konusunda uzun uzadıya sohbet etme imkanı bulduk. Somut olarakyapılabilecek bir kaç nokta üzerinde daha detaylı çalışma yapma kararı alıpgörüşmeyi noktaladık.

Son olarakAksaray’ın Yeşilyurt İlçesinde yapılan Liberal Düşünce Topluluĝu’nun AksarayÜniversitesi ile birlikte organize ettiĝi “2011 Liberal Düşünce Kongresi”nedeĝineceĝim. Her yıl deĝişik mekanlarda yapılan bu kongrelerin bu yılki adresidaha yüzyıl öncesine kadar çok kültürlü bir topluma sahip olan eski adıylaGelveri yeni adıyla Güzelyurt oldu. Misafirlerin konakladıĝı oteller, yöreyimübadeleyle terk etmek zorunda kalan Rumlardan kalma konaklardı. Kongre’ninyapıldıĝı mekan ise otele çevrilmiş bir Ortodoks kilisesi idi. İnsan omekanlarda ister istemez yerini yurdunu terketmiş insanları düşünüyor. HemAnadolu’yu terk etmek zorunda kalan Rumlar hem de Balkanlar’dan apar toparAnadolu’ya göç eden Türkler gözünüzün önüne geliyor. Kendi kendinizesoruyorsunuz, acaba hiç mutlu oldular mı bu insanlar diye. Onlara vardıklarıyeni vatanlarında nasıl davrandılar? Onları kabul edip kendi içlerine mialdılar yoksa ötekileştirdiler mi? Maalesef bu sorulara olumlu cevap verebilmekçok zordur. Zira her iki toplum da ‘muhacir’ olarak algılanmış ve hepötelenmişlerdir. Yunanistan’a giden Rumlar fazlaca Türkleşmekle suçlanıpdışlandıĝı halde, Balkanlar’dan gelenTürkler de daha yakın zamana kadar ‘muhacir’ sıfatıyla anılıpötekileştirilmişlerdir. Bırakın yüzyılöncesini günümüzde bile yerini yurdunu bırakmak zorunda kalanmülteciler/göçmenler kendilerini çok medeni ve çaĝdaş görenlerin gözünebatıyor. Onlar üzerinden siyaset yaparak toplumu kamplara ayırıyorlar.

Mekan özelolunca insanın aklı farkında olmadan farklı düşüncelere kayıveriyor. LiberalDüşünce Topluluĝu’nun bu mekanı tesadüfen seçmiş olabilceĝini düşünemiyorsunuz.Bu mekanın çaĝrışımlarıyla bir mesaj verilmek isteniyor sanki. İşte böyle bir mekanda, yıllarını özgürlükyolunda harcamış, zaman zaman da çok zor anlar yaşamış, ötekileştirilmiş,kariyerleri engellenmiş, ama hiç bir zaman yılmamış özgürlük sevdalılarıylaberaber olma şansı buldum. Bu benim için ilk deĝildi, ama sanki ilk defaymışgibi haz aldım. Prof. Dr. Atilla Yayla, Doç. Dr. Bekir Berat Özipek, Prof. Dr.Tanel Demirel, Prof. Dr. Ahmet Nezihi Turan, Prof. Dr. Mustafa Acar, Doç. Dr.Bican Şahin, Doç. Dr. Ergun Yıldırım, Prof. Dr. Halis Çetin, Prof. Dr. BahadırAkın, Doç. Dr. Kasım Karagöz, Dr. Murat Yılmaz ve daha nice ünlü ünsüz bir çok özgürlük sevdalısı iki gün boyuncaevrensel deĝerleri enine boyuna tartıştılar. Organizeyi gerçekleştiren LDT Başkanı Doç. Dr. Bican Şahin ve AksarayÜniversitesi Rektörü Prof. Dr. Mustafa Acar’ın açılış konuşmalarıyla başlayankongrede ilk olarak Türkiye’deki liberalizm tartışmaları ele alındı. AtillaYayla Hoca liberalizmi kavramsal açıdan irdeleyip deĝişik ülkelerdeki farklıvaryasyonlarına deĝinirken, Tanel Demirel Hoca liberal düşünürlerin eylem vesöylemlerini eleştirel bir gözle irdeledi. Özellikle de onların Batılı olmayanülkelerdeki totaliter rejimlere karşıtakındıkları tavırlar ve Doĝulu toplumlara oryantalist yaklaşımlarınıeleştirdi.

İkincioturumda “Türkiye’de Hukuk Devleti ve Adil Yargılanma Hakkı” masaya yatırıldı.Avukat Mustafa Karaman ve Polis Meslek Yüksek Okulu öĝretim üyesi Fatih Birtek uygulamadan örnekler vererek yargısistemindeki adaletsizlikleri gözler önüne serdiler. Fatih Birtek, kanunların çoĝuzaman vatandaşların lehine olmasına raĝmen uygulamada aleyhte olduĝunuvurguladı. Bu oturumu takip eden üçüncüoturumda ise “Türkiye’nin Siyasi Sisteminin Totaliter Dayanakları veGörünümleri” Prof. Dr. Halis Çetin, Yrd. Doç. Dr. Ali Galip Baltaoĝlu ve ÖzgürEĝitim Sen Yönetim Kurulu üyesi Ufuk Coşkun’un sunumlarıyla ele alındı.

Prof. Dr.Ahmet Nezihi Turan, Doç. Dr. Ergun Yıldırım ve Muhafazakar Düşünce DergisiGenel Yayın Yönetmeni Serhat Buhari Baytekin’in konuşmacı olarak katıldıĝıoturumda ise Türkiye’de muhafazakarlık masaya yatırıldı. Ahmet Nezihi Turankendi tecrübelerinden yola çıkarak muhafazakarların siyasetteki konumunadeĝinirken, Serhat Buhari Baytekin liberalizmi öĝrenmeye çalışırken muhafazakarolduĝunun altını çizdi. Ergun Yıldırım ise Türkiye’deki muhafazakarlıkkavramıyla Batı’da kullanılan arasında fark olduĝunu, Türkiye’dekimuhafazakarlıĝın aslında bir çeşit gelenekçilik olduĝunu iddia etti.

Kongreninşüphesiz en çok tartışılan ve en aktüel konusu “Türkiye’nin Anayasa Sorunu Çözülüyormu?” idi. Doç. Dr. Bekir Berat Özipek veDoç. Dr. Kasım Karogöz’ün sunumlarıyla başlayan oturum oldukça heyecanlı geçti.Berat Özipek Hoca deĝişik Anayasa çalışmalarına deĝinirken, bunların çoĝunun 12Eylül Anayasasının bire gerisinde olduĝunu ifade etti. Ona göre bunlarözgürlükçü deĝil, sınırlayıcı bir Anayasa için çaba sarf etmektedirler. KasımKaragöz Hoca ise mevcut Anayasa’nın ortaya çıkış şartlarını irdeleyip,günümüzde nasıl bir Anayasa’ya ihtiyaç olduĝunu örnekler vererek tartışmayasundu. Oturum sonunda ortaya çıkan genel kanaat, özgürlükçü bir Anayasa içinilla da uzlaşmak gerekmediĝi, uzlaşmanın özgürlüklerin genişletilmesi içinolması gerektiĝi yönündeydi.

Kongreninson oturumunun konusu “2008 Finansal Krizi” idi. Maalesef bu oturumu uçaĝayetişmem gerektiĝi için takip edemedim.

Kongreesnasında LDT yönetcileri ve sunum yapan bilim insanlarıyla yaptıĝım ikiligörüşmelerde birlikte çalışma isteĝinin olduĝunu tespit ettiĝimi bilhassabelirtmeliyim. Bu yönde gerekli çalışmaların en kısa zamanda başlatılacaĝınıbelirterek notlarımı sonlandırmak istiyorum.

Ahmet SuatArı

9 Kasım 2011

Sapla samanı birbirine karıştırmak

2011-12-02T22:00:00.001+01:00

Türkiye’de şu soniki haftada çok acı olaylar yaşandı. İlk olarak PKK denen kanlı terör örgütübir kaç noktaya eşzamanlı olarak yaptıĝı saldırılarla 24 gencecik bedene kıydı.Millet bu şehitlerin yasını tutarken bir de deprem faciasıyla karşı karşıya kalındı.Millet bir acıdan bir diĝer acıya gark oldu diyebiliriz. Allah böyle acılarıtekrar yaşatmasın diyerek konumuza geçelim.

Gerek sosyalmedyada gerekse deĝişik ortamlarda her iki acıyla ilgili deĝişik yorum vetepkiler paylaşıldı. Bunların bir çoĝu tabii ki bir anlık duygusal tepkilerdi.Ancak bazıları var ki, insanın kanını donduracak niteliktedirler. PKK’nınvahşetine tepki gösterilirken, onun kadar vahşi ve acımasız olunmakta. Vanhalkının başına gelenler doĝrudan PKK şiddetiyle ilişkilendirilip, sanki bütünVanlılar PKK’li imiş gibi durumdan memnun olanların olduĝuna şahit olduk. Diĝertaraftan depremi sömürmek için bir fırsat bilen terör örgütü mensupları daistismar için her yolu denemiştir ve hala da denemektedirler.

Yazı başlıĝındanda anlaşılacaĝı gibi bir çok kişi sapla samanı birbirine karıştırmaktadır.Kürtleri terörle özdeşleştirmek hem büyük bir haksızlık hem de teröristlerefarkında olmadan hizmet etmek anlamına gelir. Zaten terör örgütü PKK’nın amacıda her iki toplumu ayrıştırıp biribirlerine düşman etmek deĝil midir? Nedenböyle bir gaflete düşer insanlar? Hem de kendisini milliyetçi, vatanseverolarak addedenler. Terör örgütünün her eylemi bunların tavırları yüzünden dahada bir etkili olmaktadır. Maalesef bunun bir türlü farkına varamamaktadırlar.

Halbuki yapılmasıgereken en önemli iş, terör ile Kürtleri ve dolayısıyle Kürt meselesinibirbirinden ayrı tutmaktır. Bunları birbiriyle yerli yersiz ilişkilendirmek deĝil.Bir de terörün salt askeri tedbirlerle ortadan kaldırılamayacaĝı gerçeĝinikabul etmek gerekir. Eĝer bu etkili olsaydı şimdiye kadar ortada terör meselesidiye bir şey kalmazdı. Askeri tedbirler bırakın etkili olmayı, işin bu noktayagelmesinin başlıca sebeplerinden biridir. Halbuki terörü besleyen kaynaklarınkurutulması ana hedef olmalıdır. Bu da Kürt kimliĝinin kabulü ve onungereklerinin yerine getirmesiyle mümkün olur.

Nedir Kürtkimliĝinin kabulü? Her şeyden önce kendini Kürt olarak kabul eden bir toplumunvar olduĝu gerçeĝinin altının çizilmesi gerekir. Her ne kadar onlar da TürkiyeCumhuriyeti’nin asli unsurları olasalar da, bu onların kendilerini etnik olarakfarklı bir konumda görmelerine engel deĝildir. Kendi dillerini özgürcekonuşabilmek, öĝrenip öĝretebilmek, çocuklarına istediĝi adı koyabilmek,kültürünü, tarihini, sanatını, edebiyatını bilip yaşatmak. Kısacası kendikimliĝine sahip çıkmak, nasıl her toplumun hakkıysa Kürtlerin de hakkıdır.Bunun adı ne bölücülüktür ne de bölücülüĝe hizmettir. Hem biz öyle kolay kolaybölünmeyiz. Biraz kendimize güvenelim derim.

Son olarak şu ançalışmaları başlatılmış olan sivil bir Anayasa’da bu konuyla ilgili önemliadımların atılacaĝından şüphem yok. Zaten sırf bu yüzden PKK şiddetitırmandırıp sivil Anayasa’yı sabote etmeye çalışmaktadır. Amacı Kürt haklarıolsaydı bunca mesafe alınmışken ve yeni fırsatlar söz konusuyken canlara kıyıpkan akıtır mıydı? İşte bunun için diyorum sapla samanı karıştırmayalım diye.PKK Kürtlerin deĝil terörden medet umanların örgütüdür. Terör de insanlık dışıbir metoddur ve her zaman ocakların sönmesine sebep olur. Bu böyle biline…

Ahmet Suat Arı

1 Kasım 2011

Sırada Batı mı var?

2011-12-02T21:59:00.001+01:00

20. yüzyıldan itibaren dünyadaki büyükdeĝişimler/devrimler genellikle halk hareketleri sonucu gerçekleşti. 20. yüzyılöncesinde de büyük halk hareketleri olsa da, onların etkileri dünyada, Fransızİhtilali hariç, geçen yüzyılda olanlar kadar etkili olmadı. Daha doĝru birtabirle söylersek, sadece kendi zaman ve mekanında etkili oldular diyebiliriz.Ancak geçen yüzyıldan itibaren gerçekleşen devrimler hem tüm dünyada yankıbuldu hem de etkileri daha geniş bir alanda hissedildi.

Mesela 1917 Bolşevik İhtilali (KomunistDevrim) sadece Rusya’yla sınırlı kalmadıĝı gibi etkilerini onyıllarca tümdünyada hissettirmiştir. 1990’lı yıllara kadar dünya, komunist rejimlerin hükümsürdüĝü Doĝu Bloku ve Amerika’nın başını çektiĝi Batı olarak ikiye bölündü. Bubölünme sadece coĝrafi bir bölünmeden ibaret deĝil, adeta her alanda mevcuttu.Ekonomi, bilim, savunma, kültür, sanat, edebiyat, spor gibi her alan bundannasibi almıştı. En korkuncu da hem bölünmeden ortaya çıkan savaşlar sonucu, hemde komunizmin gücünü hissettirmek ve ayakta kalabilmek için milyonlarca insanınöldürülmesi oldu.

1960’ların sonlarında ise gerek komunizmegerekse kapitalizme bir tepki olarak özgürlükçü halk hareketleri ortaya çıktı.Özellikle Batı’da komünizm ile kapitalizmin birbirleriyle mücadelesine tepkigösteren öĝrencilerden oluşan halk hareketleri tüm dünyaya yayıldı. Buhareketler belki iki kutup arasındaki soĝuk savaşı bitirmeye yetmedi, ama birçok toplumda hak ve özgürlük kazanımlarına yol açtılar. Aslında iki kutupludünyanın bir kutbunun sonunu hazırladılar da diyebiliriz. Nitekim 1990’laradoĝru önce Polonya’da başlayan sendikal hareketler daha sonra tüm Doĝu Blokunayayıldı ve nihayetinde bölünmenin sembolü Berlin Duvarı’nın yıkılmasına sebepoldular. Duvarın yıkılmasıyla iki Almanya’nın birleşme süreci hızlandı ve 3 Ekim 1990’da iki Almanya fiilenbirleştiler. Bunu diĝer Doĝu Bloku ülkeleri takip etti ve kısa süre sonra da SovyetSosyalist Cumhuriyetleri Birliĝi (SSCB) daĝıldı.

21. yüzyılda ise, bir halk ayaklanması dahasona ermeden bir başka ayaklanmanın başladıĝına şahit olmaktayız. Renkrenk halk hareketilerine, geçen kışTunus’ta başlayıp neredeyse tüm Arap alemine sıçrayan Arap Baharı da eklendi.Bu hareketler sonucu onyıllardır ‘sarsılmaz’ tahtlarında oturan, sözde devletbaşkanı ama fiiliyatta örtülü kral olan Mübarek ve Kaddafi gibi diktatöryöneticiler devrildiler. Diĝer Arap ülkelerinde ise halk hareketleri halen devametmekte. Onların da kısa zamanda sonuca gideceĝi beklenmektedir.

Eski Doĝu Bloku ve Orta Doĝu’da bu harekletlerolurken Batı kamuoyu hep seyretmekle meşguldü. Hatta alenen olmasa da elaltından bu halk hareketleri desteklenip, mevcut yöneticilere baskıyapılmaktaydı. Halen de yapılmaktadır. Ancak kısa zaman önce ABD’de OCCUPY adlı bir hareket ortaya çıktı. Birgazetenin ekonomik kriz dolayısıyle yaptıĝı çaĝrıdan yola çıkan eylemcilerdünya ekonomisinin kalbi Wall Street’i işgal etmeye yeltendiler. Akabindeeyleme katılanlar giderek arttı ve şimdilerde de Avrupa’ya sıçradı. Hemen hementüm başkentlerde gerek borsa binaları gerekse diĝer önemli finans merkezlerindeeylemlere başladılar. Durum onu gösteriyor ki bu eylemler giderek daha etkiliolacak. Ekonomik krize son verip vermeyeceĝini kestirmek çok zor, ama Batılıdevletleri çok meşgul edecekleri kesin.

Ahmet Suat Arı

17 Ekim 2011

Çok kültürlü toplum

2011-10-03T21:44:00.000+02:00

İkide bir “çokkültürlü toplum başarısızlıkla sonuçlanmıştır” diye duyarız siyasilerinağzından. Bunu ilk başlatan şüphesiz VVD’nin 1990’lardaki lideri FritsBolkestein’dir. Onun Avrupa merkezli etnosentrik yaklaşımı zamanla toplumun genişkesimlerinde yankı bulmuş ve günümüzdeki halini almıştır. Bolkestein öncesinde,günümüzde kullanılan bir çok söylem toplum nezdinde kabul görmediği gibi,söylem sahiplerinin büyük tepki almasına sebep olurdu. Bolkestein’in VVD’ninbaşındayken ortaya attığı teoriler, toplumda hem göçmenler hem de çok kültürlütoplum hakkında düşüncelerin radikal bir dönüşüme uğramasına sepep olmuştur.İşin tuhafı herkesin kendini bu fırtınaya kaptırmış olmasıdır. Bugün hem sağdahem solda, gerek kanaat önderleri nezdinde gerekse akademik seviyede çokkültürlü toplum karşıtı bir hava hakimdir.

Başarısız olannedir acaba? Çok kültürlü toplum ideali mi? Yoksa asimilasyon çabası mı? Banagöre ikincisi söz konusu olan. Zira tartışmaların odağında hep farklıkültürlerin varlığı ve ondan duyulan rahatsızlık vardır. Bu rahatsızlık kendini,farklı kültürlerin içinde var olan marjinal davranışlara gösterilen tepkidegöstermektedir. Mesela İslam aleminin ezici bir çoğunluğu Al Kaida karşıtıyken,sanki sempatizan gibi gösterilmektedir. Yine ‘namus’ cinayetleri, kızçocuklarının sünnet edilmesi, zorla evlendirilme gibi toplum nezdinde kabulgörmeyen marjinal gelenekler, sanki toplumun genelini ilgilendiriyormuş gibi elealınmaktadır. Hiç kimsenin aklına konuyu etraflıca araştırma fikrigelmemektedir. Üstelik araştırmaya bile gerek yoktur. Mevcut bir çok araştırmavar olan önyargıları yerle bir edecek niteliktedir. Tek yapmaları gereken buaraştırmalara ve çevrelerine bir göz atıp meselenin aslını öğrenmeyeçalışmaktır.

“Çok kültürlü toplumbaşarısızlıkla sonuçlanmıştır!” demek bir çok greçeği göz ardı etmek anlamınagelir. Her şeyden önce böyle bir sonuca nasıl varıldığına bakmak lazım. Nedirbizi böyle bir sonuca götüren veriler? Hangi açıdan başarısızlık söz konusudur?En önemlisi ise şayet böyle bir durum söz konusu ise bunun sorumlularıkimlerdir? İç içe geçmiş bu sorulara cevap verebilmek için her şeyden önceönyargılardan arınmak gerekir. Çok kültürlü toplumun tanımı, toplumlarınbiribirine entegrasyonunun ne demek olduğunun belirlenmesi ve çok kültürlütoplum olmayı isteyip istememenin belirlenmesi gerekir. Aslında meselenin özüsonuncusudur. Yani çok kültürlü toplum olmayı istemek veya istememek! Şimdiyekadar edindiğimiz tecrübeden yola çıkarsak bu konuda Hollanda toplumunun pek deistekli olmadığını görürüz.

Bir toplumda çokkültürlülüğün tartışması yapılıyorsa o toplumda birden fazla kültürün varlığısöz konusudur. Hele hele bu kültürlere sürekli yeni kültürler ekleniyorsa otoplumun bir göç alan toplum olduğunu kabul etmek gerekir. İşte gerekHollanda’da gerekse Avrupa genelinde kabul edilmeyen bu olgu, bütün çokkültürlülükle ilgili tartışmaların yanlış bir temele dayandığına bir delildir. Hem toplumun çok kültürlü olduğunu kabuletmeyecek hem de çok kültürlülüğün başarısız olduğunu iddia edeceksiniz. Bununadı düpedüz tutarsızlıktır. Sapla samanı birbirine karıştırmaktır.

Çok kültürlütoplumun vazgeçilmez şartı kültürlerin biribirlerini kabul etmeleridir. Herkültürün kendine özgü özelliklerinin olabileceği ve bu özelliklerinyargılanmadan saygıyla karşılanması gerektiği en olağan tavırdır. Burada enönemli ölçüt kanunlardır. Kanunlara uymak da hangi kültürden olursa olsun herfert için geçerlidir. Aslında sağlıklı bir çok kültürlü toplum çok kolay tesisedilebilir. Bütün mesele kanunların belirlediği çerçeve içinde herkesin farklıkültürlere saygı duyması, bazan kabul bazan da hoşgörülü olmasıdır. Bir kültürüdiğerinden üstün görerek, farklı kültürleri yok sayarak veya ötekileştirerekdeğil. Kısacası kendine layık gördüğün muameleyi başakasına da göstermeklemümkün. Mevlana’nın yedi öğüdü bu konuda herkese şiar olmalıdır.

Ahmet Suat Arı

2 Ekim 2011

©sonhaber.nl için kaleme alınmıştır. İzinalınmak kaydıyla alıntı yapılabilir.

İki elin sesi var!

2011-10-03T21:42:00.002+02:00

“Bir elin nesivar, iki elin sesi var” demiş atalarımız. Bu, bize işbirliğinin önemini enyalın şekilde ifade eden bir sözdür. Bu atasözünden yola çıkarak Hollanda Türktoplumunun işbirliği alanındaki konumuna kısaca bir göz atacağımız bu köşeyazısıyla çuvaldızı da iğneyi de en gerekli yerlere batırmaya çalışacağız.Alınanlar olacaktır. Zaten maksat da budur. Alınılması mesajın ulaştığıanlamına gelir, ancak yanlış anlaşılma olmamalıdır. Şayet yanlış anlaşılmaolursa bana nasıl ulaşılacağı herkesin malumudur. Bu vesileyle konuyu etraflıcatartışma imkanı da bulmuş oluruz.

Her toplum gibiHollanda Türk toplumu da homojen bir grup değildir. Hem etnik, hem dini, hem desiyasi açıdan bir çok farklılıklar söz konusudur. Kimisi kendini Türk, Kürt,Çerkez, Türkmen gibi etnik kökenle ayrıştırırken, kimisi de sünni, alevi gibimezhepsel farklılıklara vurgu yapmaktadırlar. Bunlara bir de siyasifarklılıkları eklediniz mi Türk toplumunun içinde onlarca alt gruplar (subgrup)olduğunu göreceksiniz. Tüm bu alt grupların da kendi aralarında örgütlendiğinigörmekteyiz. Hatta bu alt grupların da kendi içlerinde ayrıştığı ve yeni alt gruplarınoluştuğunu bilmekteyiz. Hal böyle olunca da herkes kendi derdinin çaresinebakmakla meşgul olmaktadır. Halbuki herkesin kendine özel durumlarının yanında,daha geneli ilgilendiren asgari müşterekleri de vardır. Bunlar sözkonusu oluncabütün bu farklı grupların ortak hareket etmesi kaçınılmazdır. Aksi takdirdesonuca gidilmesi hemen hemen imkansızdır.

Hollanda’da farklıgrupların işbirliğini gerektirecek o kadar çok asgari müsterekleri var ki,saymakla bitmez. Nitekim eğitim, istihdam, dil, kültür, temel hak ve özgürlükler her grubu doğrudan ilgilendirir. “Benimeğitim gibi bir derdim yok” diyen bir gruba rastlamak mümkün mü? Ya da“Türkçe’den bana ne?” diyen bir gruba? Etnik olarak kendini en aşırı birşekilde ayrıştıranların bile kendi aralarında Türkçeyi iletişim aracı olarakkullandıklarını hepimiz biliyoruz. Yine dini alanda aynı durum söz konusudur.İbadet yerleri ile ilgili yaşanan problemler herkesi yakındanilgilendirmektedir. Kısacası kimsenin tuzu kuru değildir. Peki neden işbirliğikonusunda bu kadar zayıfız o zaman? Bu sorunun cevabı tabii ki öyle kolaycaverilebilecek türden değildir. Öyle olsaydı zaten sorunun çözümü çok kolayolurdu. Burada üzerinde durulması gereken, bir sosyolojik olgu olan işbirliğiyapamama özrünü nasıl giderebileceğimizdir. Aksi takdirde hep serzeniştebulunmaktan öteye gidemeyiz.

Önümüzdeişbirliği için o kadar çok alan var ki, insan neyi anması gerektiğinişaşırıyor. Hepsi birbirinden önemli alanlar. Gel gör ki, bu alanların hiçbirisinde ciddi bir işbirliği söz konusu değildir. İşbirliğinden azıcık da olsasöz edebileceğimiz durumlar ise hep zorlamayla ya da nemayla mümkün olmuştur.Aslında mümkün olduğunu söylemek de pek isabetli olmaz. Zira nemadan pay kapmayüzünden çıkan anlaşmazlıklar işbirliğini gerektiren konuya zarar vermektenöteye gitmemiştir. Alın size bir kaç örnek: IOS, NMO, NIO gibi İslami yayınyapması gereken kurumlar hep iç kavgalar (nema kavgası) yüzündenkapanmışlardır. Aynı durum değişik amaçlar için tahsis edilen sübvansiyonlarınkullanımı alanında da söz konusudur. İslam okullarının istismarından ise hiç mi hiç bahsetmek istemiyorum!

Bir de oldukçabaşarılı çalışmalar yapan, ancak işbirliği konusunda inadına özürlü kuruluşlardan da bahsedebiliriz. Aslındatamamen işbirliği özürlü demek biraz haksızlık olacak, zira Hollanda kurum vekuruluşlarıyla sürekli işbirliği yaptıklarına şahit olmaktayız. Özür, Türk kurumve kuruluşlarıyla işbirliği konusunda kendisini gösteriyor. İlla da her alandaaktif olma, hatta tek olma çabasına şahit olmaktayız. Eğitim, iş dünyası,fikir, sanat, sosyal hizmetler gibi her alanda varlar ve iyi de iş çıkarmaktadırlar.Bu konuda onları eleştirecek son kişi ben olurum. Benim eleştirim yapılan işinkalitesine değil, illa da benim olsun yaklaşımınadır. Bir elin nesi var ikielin sesi var diye boşuna dememiş atalarımız. Bu söze kulak vermeleri buradakigayemiz.

Son olarakişbirliği konusunda heba edilmek üzere olan Hollanda Türkiye ilişkilerinin 400.Yılı kutlamaları konusuna değinmek istiyorum. Böyle bir etkinlik bir-iki grubuninisiyatifine verilmeyecek kadar önemlidir. Bu, her iki devlet kurumlarınıntoplumun her kesimini içine alacak bir programla kutlanması gereken biretkinlik olmalıdır. Meseleyi hem akademik hem de toplumsal düzeyde ele almakgerektiği gibi, iki toplumu kaynaştıracak görkemli kutlamaların yapılması dagerekir. Bunun için de geniş kapsamlı bir işbirliği gerekir. Bize gelenduyumlardan anlaşıldığı üzre, el altından konu için tahsis edilen bütçeden paykapma yarışıyla değil. Aslında yarış da değil, düpedüz paylaştırma ve peşkeş dedemek mümkün.

Ahmet Suat Arı

2 Ekim 2011

©Haber Gazetesiiçin kaleme alınmıştır. İzin almak kaydıyla alıntı yapılabilir.

Rutte Hükümetinin İlk Bütçe Tasarısı

2011-09-21T23:05:00.001+02:00

Hollanda, 9Haziran 2010’da yapılan genel seçimlerin ardından uzun bir süre hükümetarayışıyle meşgul oldu. Uzun ve şiddetli tartışmalar sonunda kurulan, PVV’nindısarıdan destek verdiği VVD-CDA koalisyonu Mark Rutte’nin başbakanlığında 14Ekim’de göreve başladı. Hem dünayayı kasıp kavuran ekonomik kriz, hem dekoalisyonu dısarıdan destekleyen PVV’nin özellikle göçmenler konusundakiayrımcı tavrı nedeniyle gözlerin bu yeni hükümete çevrilmesine sebep olmuştu.Bu ilgi şüphesiz sadece Hollanda ile sınırlı değildi. Tüm dünya gözlerini Hollanda’ya çevirdi dersekmübalağa yapmış olmayız. Benim altıaylık bir ömür biçtiğim bu 1. Rutte hükümeti bir yılını doldurmak üzere ve herşeye rağmen hiç de düşecek gibi görünmemekte. Bunun sebeplerine başka biryazıda değinmek üzere asıl konumuza dönelim.

1814’ten beri Prinsjesdag(Prensler Günü) olarak adlandırılan, her yıl eylül ayının üçüncü salı günükraliçe tarafından, kraliyet ailesi, kabine üyeleri, milletvekilleri,senatörler ve yüksek yargı organları temsilcilerinin de hazır bulunduğuRidderzaal’da (Şövalye Salonu) hükümetin bütçe tasarısı kamuoyuna duyurulur. Kraliçe aslında bütçenin sadece sunuş bölümünüokumaktadır. Bu bölümün yaygın adı ise Troonrede, yani ‘Taht Konuşması’dır. 1848 yılındayapılan Anayasa değişikliğine kadar kral veya kraliçenin kendi tasarrufu olanTroonrede, bu tarihten sonra hükümetin tasarrufuna geçmiştir. Kraliçenin rolüsadece seramoni ile sınırlıdır. Onun dışında hiç bir etkisi yoktur. Dün, 20Ekim Salı günü de, 14 Ekim 2010’da göreve başlayan 1. Rutte hükümetinin ilk bütçekanun tasarısı Kraliçe Beatrix tarafından kamuoyuna duyuruldu. Aslında çoktanduyulmuştu da, adet yerinin bulsun diye bir daha duyuruldu. Zira taslak bir kaçgün önceden internet yoluyla ortalığa saçılmıştı.

Görünen o ki,2012, 2011’i mumla aratacak. Hükümet protokolü ve 11 aylık icraat az çokolacakların haberini vermişti, ancak nerelerde tasarruf yapılıp nelerintasarruf dışı kalacağı, daha doğrusu en çok kimlerin canının yanacağı, kimincüzdanının boşaltılmak isteneceği merakla beklenmekteydi. Mecliste tartışmayaaçılan bütçe tasarısı bu sorulara şimdilik de olsa bir cevap vermektedir.Bütçenin kanunlaşması için sırasıyla İkinci ve Birinci Meclis’ler tarafındanonaylanması gerektiği için ne tür değişikliklerin yapılacağını önümüzdekigünlerde göreceğiz. Hükümetin bir azınlık hükümeti olduğunu göz önüne alırsak bütçedeköklü değişiklerin olabileceğini de söyleyebiliriz. Özellikle PVV’nin hemtaslağın bütünü hem de bazı bölümleri için ciddi itarazlarının olduğu bilinenbir gerçek. Şimdi bu gerçeğin PVV tarafından nasıl dikkate alınacağı en çokmerak edilen bir hususlardan birisidir.

Devletgelirlerinin 244 milyar euro, giderlerinin ise 257,4 milyar euro olaraköngörüldüğü bütçe taslağına göre % 2,9’luk bir bütçe açığı söz konusudur.Hedeflenen 18 milyarlık tasarrufu da göz önüne alırsak bu oran hiç deküçümsenemeyecek bir rakamdır. Bu durum bize krizin hangi boyutlarda olduğunuapaçık göstermektedir. Her ne kadar hükümet krizin yükünün eşit derecedepaylaşılmasını hedeflediğini iddia etse, asıl yükün dar gelirlere yüklendiğinigörmekteyiz. Her kesimin satın alma gücü gerilerken, bunu en çok hissedenlertabii ki en çok az gelirliler olacaktır. Ayrıca krizin devam etmesi halindeyapılması öngörülen 5 milyar euroluk ilave tasarrufun gerçekleştirilmesidurumunda zaten sıkıntıya girecek olan az gelirliler iyice zor durumadüşeceklerdir.

18 milyar euroluktasarrufun bakanlıklara dağılılımına bakacak olursak, en çok tasarrufun 4,7milyar euro ile Halk Sağlığı ve Bakım Bakanlığının bütçesinden yapılmakistendiğini görmekteyiz. İkinci sırada ise 3,3 milyar euro ile kamu yönetimi (devletkadroları) gelmektedir. İstihdam ve sosyal güvenlik ile dışişleri ve savunmabütçelerinden de 2,4 milyar euro tasarruf hedeflenmektedir. Eğitimden 1,3milyar, ulaşım ve altyapı hizmetlerinden 1 milyar, ekonomi ve maliye bütçesinden1 milyar, içişleri, adalet ve güvenlik alanında 0,6 milyar, kültür, medya vespor bütçelerinde ise 0,4 milyar tasarruf hedeflenmektedir. Göç ve uyumbütçesinden ise 0,1 milyar tasarruf hedeflenmektedir. Bu rakamların İkinciMeclis’te değişikliğe uğrayacağı kesin olmakla birlikte, hedeflenen tasarrufmiktarının öylece kalacağı hemen hemen herkesin hemfikir olduğu bir gerçektir.Değişiklik daha çok departmanlar arasında kaydırmalar şeklinde olacaktır.Muhalefet partileri, özellikle sağlık, bakım ve eğitimde hedeflenen tasarruflarıasgari bir düzeye çekmeye çalışacaklardır. PVV ise yine ‘göçmenler ve ‘uyum’üzerinden tabanına mesaj verme gayreti içine girecektir. Sağlık ve sosyalgüvenlikle ilgili tavrını ise muhalefet partileriyle aynı konuma düşmemek içinpek somut olarak ortaya koymayacaktır.

Son olarak, bütçetasarısının basına sızmasından itibaren yapılan eleştilerin çok cılız kaldığınıve tasarruf tedbirlerinden en çok etkilenecek göçmen kitlenin kadrolumemurlarının ise sessiz kaldığını gözlemlediğimi de belirtmeden edemeyeceğim.

Ahmet Suat Arı

21Eylül 2011

Ekonomik Krizin Hollanda’ya Etkisi

2011-09-21T23:04:00.002+02:00

Amerika’dabaşlayan ekonomik kriz Avrupa’da ilk zamanlar biraz bıyık altındangülümsemelerle takip edilse de durumun vehameti kısa zamanda fark edildi. Kısazamanda bıyık altından gülümseme yerini ne tür önlemler alınması gerektiğiyönünde kafa çatlatmaya bıraktı. Bu hem AB yönetimi hem de üye ülkelerseviyesinde iki ayaklı yürütülen bir çabaydı. Hal böyle olunca üye ülkelerinbiribirlerinden etkilenmeleri de söz konusuydu. Nitekim Yunanistan, İrlanda,İspanya ve Portekiz’de krizin boyutları, bu ülkelerin krizin getirdiği yükün altından tek başlarınakalkamayacaklarını gösterdi. İlk etapta bu ülkelere olağanüstü desteklerverildi. Ancak bu desteklerin de etkili olmadığı, hatta durumun günden güne dahada kötüye gittiği anlaşıldı. Hatta Yunanistan’ın iflas konumunda olduğu aşağıyukarı kesinleşti. Bu yetmezmiş gibi İtalya ve Fransa’dan tehlike sinyallerigelmeye başladı.

Bütün bugelişmelerin ışığında Hollanda’ya bakacak olursak, hem ekonomik, hem sosyal hemde siyasi olarak ciddi bir hareketliliğin olduğunu gözlemlemekteyiz. Daha daileri giderek, bu durumun bir eksen kaymasına bile sebep olduğunu iddia etmemizmümkündür. Oldukça tartışmalı birşekilde geçtiğimiz yılın kasım ayında kurulan azınlık hükümetinin bütünmesaisini ekonominin idaresine harcadığını söylersek kesinlikle abartmışolmayız. Halbuki kamuoyunda, azınlık hükümetine destek veren anti-islamcı Wilders’inhükümeti sürekli azınlıklar konusunda sıkıntıya sokacağı beklentisi, bazıkesimlerde de arzusu hakimdi. Bugünekadar bu durum bir kaç salvoyla sınırlı kaldı diyebiliriz. Hatta BaşbakanRutte’nin partisinin önemli adamlarından biri olan Alcatel’in genel müdürü BenVerwaayen’a göre “Müslümanlara karşı olma modası” bitmiştir. Keşke haklı çıksa diyerekHollanda’ya göz atmaya devam edelim.

Hollanda’dageleneksel olarak her yıl eylül ayınınüçüncü Salı günü hükümetin mali raporu kraliçe tarafından İkinci Meclis’esunulur. Bu güne “Prensler Günü” dendiği halde, mali rapora da “milyonlarnotası” adı verilir. Adından da anlaşılacağı üzere çok yüksek meblağlar sözkonusudur. Bir diğer gelenek haline gelen durum ise, bu notanın her yıl birşekilde vaktinden önce basına sızmasıdır. İşte bu yılın programı da, neredeysebelirlenen tarihten bir hafta önce, meraklı bir gazeteci tarafından Googlemarifetiyle bulundu. Bu da tabii ki tartışmaların planlanandan önce başlamasınasebep oldu. İlk belirlemelere göre notadan memnuniyetsiz olanların oranıçoğunlukta gibi görünüyor. Notada merkezi idarenin 244 milyar euro gelire karşılık 257,4 milyar euro giderinin olduğugörülmektedir. Bu da 13,4 milyar euroluk bir bütçe açığına tekabületmektedir. Geçen yıl hükümet kurulurkenaçıklanan devlet borçlarında 30 milyar euroluk azaltma hedefine ulaşılamadığıda böylece ortaya çıkmıştır. Her ne kadar 30 milyarlık hedef 4 yıllık iktidardönemini kapsasa da ilk yıldan itibaren bu hedefin tutturulamayacağı kanaatioluşmuştur. Üstelik bu 30 milyarlık tasarruf sadece iktidar partilerininhedeflediği bir meblağ değildir. En sağından, en soluna her siyasi parti bukonuda aşağı yukarı hemfikirdir. Ayrılık bunun acısının kimler tarafından çekilmesihususundadır.

Hollanda’nınbaşarılı Maliye Bakanı Jan Kees de Jager rakamlarla boğuşup herkesi memnun edecek birbütçe oluşturmaya çalışıyor çalışmasına da, çoğu zaman onu çaresiz bırakan biryığın gelişme olmaktadır. AB’ye en büyük mali desteği yapan ülkelerden birisiolan Hollanda, gerek Yunanistan gerekse diğer bazı AB ülkelerindeki krizdendolayı oldukça sıkıntılı bir dönem geçirmektedir. Hükümeti dışarıdandestekleyen Wilders Yunanistan’a yardım yapılmasına şiddetle karşıdır. Hattasırf bu yüzden varoluş gerekçesi islamofobiyi bile ‘ihmal’ etmektedir. Bazı gözlemciler bu muhalefetin şiddetine vurgu yapmak için Yunanlılara “Wilders’inyeni Müslümanları” demektedirler. Bakalım de Jager bu işin içinden nasıl çıkacak, bekleyip göreceğiz. Salıgünü (20 Eylül) Kraliçe Beatrix’in Ridderzaal’da (Şövalye Salonu) Birinci veİkinci Meclis üyeleri, yüksek yargı organları temsilcileri ve kraliyetailesinin huzurunda okunduktan sonra başlayacak siyasi tartışmalar yankısınısadece Hollanda’da hissettirmeyeceğini daha şimdiden söylemek mümkün. HemBruksel’de hem de diğer başkenlerde de bu yankılar mutlaka duyulacaktır.

Hollanda her nekadar yüzölçümü olarak küçük olsa da, özellikle AB mali politikalarında sözsahibi olmak hususunda kendini çok büyük hissetmektedir. Bu amaçla da içpolitikadaki denge ve dinamikleri de koz olarak ortaya sürmektençekinmemektedir. Wilders’in tavrının anlamının da bu bağlamda düşünülmesigerekir.

Ahmet Suat Arı

18 Eylül 2011

Bayram hediyesi gibi

2011-09-01T23:51:00.000+02:00

Eşine ender rastlanan bir basın ve kültür elçisi olan dostum Mustafa Köker’in davetiyle eurovizyon.co.uk’ta ilk yazımı kaleme alıyorum. Bayramın ikinci günü olması hasabıyle de site takipçilerinin mübarek Ramazan Bayramlarını da bu vesileyle kutluyorum. Birlikte daha nice bayramlar geçirebilmeyi de tüm kalbimle diliyorum.

Bir ilkyazıda, bir çok neşriyatta bunu yapmış olmama rağmen, neler kaleme alınır diye kendi kendime sorup, bir taraftan da gazeteme göz gezdirmekteydim. Yazımla bir taraftan tanışmak bir taraftan da, tabiri caizse gündeme pat diye dalmak istiyordum. Derken ikinci isteğim galip geldi. Zira ülkemizde şu bir iki gün içinde, sanki bayram hediyesiymişçesine, oldukça olumlu gelişmeler yaşanıyor.

Nedir bu gelişmeler peki? Neden bunların üzerinde durmam gerekiyor? İlk olarak Ramazan Bayramı ile aynı güne denk gelen 30 Agustos Zafer Bayramına değineceğim. 30 Agustos Zafer Bayramı kutlamaları bugüne kadar hep askeri bir nitelik taşımaktaydı. Genel Kurmay Başkanı da ön plandaydı. Anayasa’da Başkomutan olarak tanımlanan Cumhurbaşkanının esamesi bile okunmazdı. Ancak bu Zafer Bayramında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül kutlamaları Başkomutan sıfatıyla her zamanki güleryüzü ile kabul etti. Bu durum genel itibariyle kamuoyunun da beğenisini kazanırken tek çatlak ses ise muhalefet lideri Devlet Bahçeli’den geldi. Hem de o kadar talihsiz bir laf etti ki duyanlar kulaklarına inanamadılar. Bahçeli, "Bu Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin bugüne kadar oluşturulmuş olduğu milli değerleri, gelenekleri itibarsızlaştırma ve etkisizleştirme operasyonunun bir süreç olarak devamının işaretidir. Milliyetçi Hareket Partisi olarak, bunu kabulümüz mümkün değildir" diyerek ağzının altındaki baklayı çıkarıp sivillikten ne kadar uzak olduğunu cümle aleme ilan etmiştir.

Bir diğer gelişme ise 27 Nisan 2007’de Genel Kurmay Başkanlığının websitesinde yayınlanan, e-muhtıra olarak da adlandırılan bildirinin de kaldırılmış olmasıdır. Bu da gösteriyor ki STK asli görevine yavaş yavaş rücu etmektedir. Ne yazık ki bu konuyla ilgili en talihsiz açıklamayı yine Bahçeli yapmıştır. Ona göre “27 Nisan bildirisi amacına ulaşmıştır. Oy kaybına uğramış Adalet ve Kalkınma Partisi'nin 22 Temmuz 2007'de iktidar yapmıştır. O bakımdan görevi tamamlanmış bir bildirinin artık devlet sayfalarında dolaşmasına gerek yoktur". Anlaşılan Sayın Bahçeli sosyal medyada fink atan komlo teorilerinden sadece haberdar değil, aynı zamanda onlara itibar eden bir siyasi lider olmuş. Bir meselenin bu kadar çarpıtılıp, başka bir mecraya nasıl çekilebileceğine örnek teşkil edecek bu sözle tarihe geçeceğinden hiç şüphem yoktur. Allah ıslah etsin demek geliyor içimden!

Türkiye’de bunlar olurken dünyanın başka yerlerinde de önemli gelişmeler olmaktaydı. Mesela Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu bayram namazını Saray Bosna’da Gazi Hüsrevbey Camii’nde kılmışken, Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Ali Babacan da Gümülcine Eski Cami’de kılmıştı. Saraybosna’da bayram namazını kıldıran Bosna Hersek Reisu’l Uleması (Diyanet İşleri Başkanı) Dr. Mustafa Ceriç hutbede Davutoğlu’nun aralarında olmasına istinaden “Bugün mutluluk duyacağımız bir gün, çünkü Türk Dışişleri Bakanı aramızdadır. Bu tarihi iyi hatırlayın. Saraybosna’da asırlardır beklediğimiz gün hep bugündü” diyerek ziyaretin önemine vurgu yapmıştır. Acaba sosyal medyada ülkenin ‘satıldığı’ yaygarası yapanlar samimiyetle bunları da takip ediyorlar mıdır? Sanmam, bunlara da bir kılıf uydurup olumsuz bir takım anlamlar yüklerler. Onlar için eylemin önemi yoktur, yapandır önemli olan. Kendilerinin yapmak istedikleri bir eylemi bir başkası yaparsa o eylemi kınamaktan bile geri kalmayacak bir taassubun içindedirler.

Her ne kadar zaman zaman Türkiye ve Türklerle ilgili konulara değinmeden edemesem de bundan sonraki yazılarımda yaşadığım ülke Hollanda gündemiyle ilgili düşüncelerimi sizlerle paylaşma gayreti içinde olacağım. Bi sonraki yazımda buluşmak üzere hoşça kalın.

Ahmet Suat Arı

31 Ağustos 2011

©eurovizyon.co.uk için kaleme alınmıştır.

Yine ‘uyum’!

2011-09-01T23:47:00.000+02:00

Bir aylık tatil sonunda yağmurlu bir havada terk ettiğimiz Hollanda’ya yine yağmurlu bir havada geri döndük. Hem de ne Yağmur! Gök gürültüsü, şimşek, bulutların yoğunluğu dolayısıyle güpegündüz zifiri karanlık. Hava sanki bizim gelişimizin serefine sevinçten bütün maharetlerini bir anda göstermek istemişti. İşte böyle bir karşılamayla yeni Hollanda sezonunu açmış olduk. Aslında Sonhaber için geçen sezon bitmemişti. Yazılarımı her zaman olduğu gibi ay başı ve ortasında yollayacaktım, ama evdeki (Hollanda) hesap çarşıya (Türkiye) uymadı. Tatil rehaveti daha baskın çıktı dersek gerçeği söylemiş oluruz. Bu durumun okurların dikkatinden kaçmış olmasını dileyerek köşe yazıma başlıyorum.

Yaklaşık altı haftalık bir süreçte o kadar çok şey oldu ki. Aslında tatil izlenimlerimi yazmayı düşünüyordum, ama şartlar beni yine gündemle ilgili düşüncelerimi paylaşmaya sevk etti. Önemli bir çok güncel olayın arasından şu yılan hikayesine dönen Türklerin ‘uyum’u (entegrasyon) konusuna bir defa daha değinmek istiyorum. Bu konuda yeterince yazılıp çizildiğini biliyorum, ancak bu yazılıp çizilenler genellikle meseleye bir açıdan bakılarak yapıldığı için eksiklik olduğu kanaatindeyim. Ben meselenin hem hukuki, hem sosyal hem de insani yönüne değinmek istiyorum. Meseleye değişik açılardan bakınca daha sağlıklı bir fikir geliştireceğimizden eminim. Aksi takdirde bir kısır döngünün içinde kıvranır dururuz.

Herkesin malumu olduğu üzere Hollanda’ya AB dışından yerleşmek için gelenlerin uyum yükümlülüğü vardır. Bunun için belirlenmiş bir müfredat ve şartlar mevcuttur. Yeni gelenlerden belirli düzeyde dil ve toplum bilgisine sahip olmaları beklenmektedir. Bunlara sahip olunması durumunda oturum hakkı verilmektedir. Ancak bu uygulamanın Türkler için geçerli olamayacağına dair değişik mahkemelerin vermiş olduğu kararlar mevcuttur. Bu kararlara gerekçe olarak Türkiye’nin geçmişte yaptığı AB ortaklık protokolleri temel alınmaktadır. Ancak bu hukuki durum Hollanda yetkililerini oldukça rahatsız etmektedir. Hem iktidar hem de muhalefet partileri mahkeme kararını tanımadıkları yönünde beyanatlar vermektedirler. Bu konudaki heber ve tartışmalara sosyal medyada aktif olanlar mutlaka şahit olmuşlardır. Tabii bu tartışmaların sağlıklı bir zeminde yürütüldüğü söylenemez. Herkes kendi haklılığını esas aldığı için kutuplaşmadan başka bir sonuç ortaya çıkmıyor. Halbuki siyasette muhalifinizin görüşünü önyargısız dinlemek çoğu zaman olumlu sonuçlar verir. Mevcut durumda ise en ufak bir uzlaşmadan bahsetmek mümkün değildir.

Hem siyasilerin tutumları hem de onlara verilen tepkilerden sanki Türklerin uyum sağlamak istemedikleri gibi bir görüntü ortaya çıkmaktadır. Siyasiler her ne pahasına olursa olsun Türkleri ‘uyum’a zorlamak isterken, Türkler de onların bunu yapamayacaklarını haykırmaktadırlar. Aslında haykırılan ‘uyum’a karşı çıkmaktan ziyade hukukun çiğnenmesine yapılan bir tepkidir. Madem ortada bir anlaşma var, o zaman ona uyulması da gerekir denmektedir. Meseleye salt hukuk açısından bakacak olursak bu tavır hiç de yadırganacak bir tavır değildir. Ancak sosyal açıdan bakıldığında durum değişir. Zira ‘uyum’la istenen aslında ülkeye gelen fertlerin asgari donanımla hayatlarına devam etmeleri istenmektedir. Bunda da yadırganacak bir durum yoktur. Meselenin özü ‘uyum’ yükümlülüğünden ziyade ayrımcı ve mutlakiyetçi yaklaşımdır. İnsanoğlunun çok farklı özellik ve niteliklerde yaratıldığı gerçeği göz ardı edilmektedir. Uygulama olumsuz bir yaklaşıma dayanmaktadır. Maksat üzüm yemekten ziyade bağcı dövmek olarak algılanmaktadır. Halbuki olumlu bir yaklaşımla yapılasaydı hem bugünkü gereksiz tartışmlalar olmaz hem de uyum sağlaması beklenenlerin motivasyonu dolayısıyle istenen hedefe daha kolay ulaşılırdı. Bunu bir eğitimci olarak özellikle vurgulamak gerektiğine düşünüyorum.

Meselenin hukuk(suzluk) dolayısıyle asıl mecrasından uzaklaştırılmasının kimseye bir yararı olmadığı gibi, uzun vadede hem ferdi hem de sosyal bir çok sakıncası vardır. Her şeyden önce Hollanda’ya yerleşmek için gelen herkesin bu ülkede elinden geldiğince asgari donanıma sahip olması gerekir. Bunu öncelikle fertlerin kendileri istemelidirler. Bunu ne devlet ne de herhangi bir parti istedi diye değil, kendi geleceği ve refahı için istemelidirler. Devletin yapması gereken onlar için gereken şartları sağlamaktır. Kısacası sorumlukların paylaşılması gerekir. Ferdin ve devletin uyum konusundaki sorumluklarını yerine getirmeleri ileride ortaya çıkabilecek muhtemel problemleri de önleyecektir. Şimdilerdeki genel siyasi yaklaşım devletin giderek sorumluluklarını bırakması yönündedir. Bu da ileride tamir edilemez toplumsal problemlere davetiye çıkarmak anlamına gelmektedir. Bunu da hiç bir siyasinin istediğini zannetmiyorum. Mevcut konjonktürden hareketle populistlik yapmakla ne uyum meselesi çözülür ne de başka bir mesele. Populizm uzun vadede ancak zarar verir. Bunu tarih boyunca bir çok alanda tecrübe ettik ve tarihin illa da tekerrür etmesi gerekmiyor.

Kısacası, uyum sorunsalı daha uzun süre bizleri meşgul edeceğe benziyor. Pek yakında hükümetin mahkeme kararını nasıl yorumladığını göreceğiz. Hukuksuzluğa devam mı edilecek, yoksa hukuka saygı gösterilip, meseleye farklı bir açıdan herkes için makul bir şekilde mi yaklaşılacak? Bekleyip göreceğiz, ama ben hukukun zaferinin olacağı ümidini taşımıyorum.

Ahmet Suat Arı

26 Ağustos 2011

©sonhaber.nl için kaleme alınmıştır.

Terör illeti

2011-09-01T23:45:00.000+02:00

İki aylık bir aradan sonra tekrar Haber okurlarıyle düşüncelerimi paylaşmak için köşe yazıma başladım. Başladım başlamasına da, kafamda o kadar çok yazmak istediğim konu var ki, hangisini yazacağıma bir türlü karar veremedim. Zira yazmak istediğim konuların hepsi hem güncel hem de toplum(lar) için büyük önem arz ediyorlar. Ancak bana ayrılan köşenin sınırlı olması hesabıyle, biz Türkleri yakından ilgilendiren, hatta bizleri her gün muzdarip eden terör ve onunla mücadeleye değineceğim. Haber Gazetesinde bugüne kadar sadece Hollanda gündemiyle ilgili düşüncelerimi paylaştım. Bunun gerekli olduğuna da inanıyorum, ancak terör konusu dünyanın her köşesindeki Türkü yakından ilgilendirmektedir. Bu yüzden de bu ayki köşemde konuyla ilgili gözlem ve düşüncelerimi paylaşma gayreti içinde olacağım.

1984’ten beri binlerce can ve milyarlarca dolara mal olmuş terör şu mukaddes Ramazan ayında bile can almaya devam etmektedir. Gün geçmiyor ki bir şehit haberi gelmesin. Her gün bir pusu her gün yeni şehit(ler). Artık bıçak bırakın kemiği, iliklere bile dayandı. Hem de halkın tam da barış olacağı umidine kapıldığı bir dönemde yeniden hortladı kalleş terör. Gencecik insanların canına kıyılıp, aileleri perişan edilmektedir. Bu durum toplumda infial yarattığı için de kutuplaşmalar ortaya çıkmakta ve zaman zaman da sapla saman birbirine karıştırılmaktadır. Kamuoyu terörden dolayı sağlıklı düşünüp sağlıklı tavır almakta zorlanmaktadır. Kürt meselesi doğrudan terörle ilişkilendirilip farkında olmadan terör örgütünün ekmeğine yağ sürülmektedir. Zaten terörün amacı da bu değil mi? Toplumları ayrıştırmak ve sağduyuyu devre dışı bırakmak bütün terör örgütlerinin temel amacıdır. Bunu sağladıkları zaman kendilerince başarılı olmaktadırlar. İşte bu noktada yapılması gereken teröristin elindeki kozları bir bir bertaraf etmektir.

Benim kanaatime göre terörle mücadelenin iki ayağı vardır. Tabii ki birinci ayağı devlet olarak kanun dışına çıkanların yola getirilmesidir. Bunu yaparken de meşruiyetten uzaklaşmamak gerekir. Geçmişte olduğu gibi devlet içinde devlet tesis edip kanun dışı mücadelenin nelere mal olduğunu hepimiz gördük. Sorumluları şimdi adalete hesap vermekle meşguller. Terörle mücadelenin en önemli ayağı terörü besleyen kaynakların kurutulmasıdır. Toplumun genelini kucaklayan bir Anayasa ile temel hak ve özgürlüklerin teminat altına alınması, adaletsizlik ve geri kalmışlığın mümkün mertebe ortadan kaldırılmasıyla epey mesafe alınabilir. Eğer teröre ve teröriste tepki olarak bunlardan taviz verirseniz onlara en büyük desteği sağlamış olursunuz. Kaş yapayım derken göz çıkarma durumu hasıl olmasın.

Barışa bu kadar yaklaşmışken neden tekrar bu noktaya gelindi diye sormadan edemiyor insan. Maalesef başta terör örgütü olmak üzere terörün bitmesini istemeyenler oldukça fazla. Hatta terör örgütü adeta bir taşeron gibi çalışmaktadır. Türkiye’nin bölgede etkin olmasını istemeyen o kadar çok güç var ki! Ne zaman ülkemiz parlamaya başlasa o zaman hortlayıveriyor terör. Birileri terör örgütüne kendi çıkarları doğrultusunda bir misyon yüklemiş ve onu istediği an piyon olarak öne sürmektedir.

Beni tedirgin eden terör yüzünden özellikle gençler arasında ortaya çıkan tepkisel tavırlardır. Terör örgütünün yaptığı eylemler sanki bütün Kürtlerin tasvip ettiği bir durummuş gibi algılanıp Kürtlere karşı tehlikeli boyutlara ulaşan bir anti pati oluşmaktadır. Eğer önlem alınmazsa istenmeyen durumların yaşanması kaçınılmazdır. Bu noktada kanaat önderleri ve sivil toplum kuruluşlarına büyük sorumluluklar düşmektedir. Yangına körükle gitmenin önüne geçilmesi herkesin menfaatine olacaktır.

Ramazan Bayramınızı kutlarken, insanlığa terörsüz ve hayırlı bir gelecek dilerim.

Ahmet Suat Arı

Ağustos 2011

Ayrımcılık Kanıksanıyor mu?

2011-09-01T23:43:00.000+02:00

Hollanda Anayasasının 1. Maddesi şöyledir: “Hollanda’da yaşayan herkes eşit şartlarda eşit muamele görür. Din, dünya görüşü, siyasi tercih, ırk, cinsiyet, her ne sebeple olursa olsun ayrımcılığa izin verilmez.” Bu iki cümleden ibaret 1. Madde gerek vatandaşı olarak, gerekse yasal ikamet ettiğimiz yeni vatanımızdaki en temel güvencemizdir. Bu maddeyle, ayrımcılık bir anayasa suçu olarak tanımlanırken, toplumsal barış için gerekli olan çerçeve de çizilmiştir.

Anayasa ayrımcılığı suç saydığı halde zaman zaman ihlallerin olduğuna da şahit olmaktayız. Bazan aleni, bazan da örtülü olarak ayrımcılık yapılmaktadır. Bunlarla (ırkçılık da dahil) mücadele edebilmek için gerek yerel gerek ülkesel kurumlar oluşturulmuş ve onların donanımı sağlanmıştır. Bunlar geçmişte Ayrımcılıkla Mücade Büroları (Anti Discrimatie Bureau’s) olarak hizmet verirken, şimdi görev alanları genişletilip Anayasanın 1 Maddesinden esinlenilerek ART1 (Madde 1) adı altında hizmet vermektedirler.

Özellikle 2000’li yılların başından itibaren, anayasal güvenceye rağmen, Hollanda toplumunda ayrımcılık yapıldığına sıklıkla şahit olmaktayız. Bunun en son örneği Nijmegen kentindeki bir kuyumcu mağazası tarafından sergilendi. Nijmegenli kuyumcu bir kaç defa gasp olayı yaşaması üzerine Faslı ve Antilli gençleri artık mağazasına almama kararı aldı. Özellikle Faslı ve Antilli gençlere yönelik bu tavrını basın mensuplarına açıklayan kuyumcu, ayrımcılık yaptığının farkında olduğunu, ancak başka çaresinin de olmadığını söyledi. Kuyumcuya göre özellikle Faslı ve Antilli gençler mağazaya girip tavır ve davranışlarıyla onları tedirgin etmektedirler. Ayrıca gasp olaylarının da bu gruplara mensup gençler tarafından gerçekleştirildiğini belirten kuyumcu, artık sabrının taştığını ve böyle radikal bir önlem almak zorunda kaldığını belirtmektedir.

Her ne kadar kuyumcunun sabrının taşmasını ve gasp olaylarına karşı tedbir almak istemesini anlayışla karşılamaya çalışsam da, yine de meselenin ayrımcılık boyutuna takılı kalmaktayım. Her şeyden önce gasbın bir suç olduğu ve kim tarafından gerçekleştirilirse gerçekleştirilsin, mutlaka mücadele edilmesi gerektiğinin altını çizersek yanlış anlaşılmaya mahal bırakmamış oluruz. Ancak bu mücadele masum insanların haklarını ihlal edecekse, hatta bir grubun topyekün töhmet altında bırakılmasına sebep olacaksa, orada müdahale kaçınılmaz hale gelmektedir. İlk paragrafta tercümesini verdiğim Hollanda Anayasasının 1. Maddesi bu konuda çok net bir tavır sergilemektedir. Kuyumcunun bu tavrıyla bir grup insan hem etnik kökeni, hem yaşları hem de cinsiyetleri yüzünden ayrımcılığa maruz kalacaklardır. Bu da anayasal bir suçtur. Nitekim önümüzdeki günlerde dava açılması durumunda mahkemenin de aynı kanaatte olduğunu göreceğiz. Tabii bu dava da Wilders davası gibi politize edilmezse...

Bence asıl rahatsız olunması gereken kuyumcunun tavrı değildir. Zira o can havliyle öyle bir karar almaya zorlanmıştır. Şayet polis kendisine güvende olduğu duygusu ve tecrübesini yaşatırsa bu kararının gereksiz olduğunu kabul edecektir. Beni asıl rahatsız eden, eylemle doğradan veya dolaylı hiç bir alakası olmayanların da bu ayrımcı uygulamayı anlayışla karşılamaları, hatta onaylamalarıdır. Bu gibi örnekler zaten eğlence yerlerinde çok sık karşılaşılan bir durumdu. Şimdi ise spor kulüpleri ve okullar tarafından da çok çeşitli gerekçelerle yapılmaktadır. Bunlarla mücadele etmekse hem toplumun hem de kanunların uygulanmasından sorumlu adalet mekanizmasının görevidir. Populizm uğruna ayrımcılığı kanıksatmaksa topluma yapılacak en büyük kötülüktür.

Ahmet Suat Arı

14 juli 2010

©sonhaber.nl için kaleme alınmıştır.

Gel de sessiz kal!

2011-06-30T22:46:00.001+02:00

Kendi kendimekarar alıp tepkisel olmayacağım diyorum, ama nafile! İlla ki beni tepki koymaya

mecbur eden bir şeyler oluyor. Hem köşe yazarı hem sivil toplum kuruluşu yöneticisi hem de poltikacı olarak sürekli tahrik edildiğimi söylersem kesinlikle abartmış olmam. Daha geçen hafta İçişleri ve Kraliyet İlişkileri Bakanı Piet Hein Donner’ın uyum notasını değerlendirdiğim yazımın mürekkebi kurumadan şimdi de Başbakan Yardımcısı Maxime Verhagen’ın sözleri sigortamızı attırdı.

Verhagen,Hollandalıların yabancıların etkisinden dolayı korkuya kapılmasını ‘anlaşılır’ve ‘haklı’ bulduğunu buyurmuş. Partidaşım, yabancıların Hollanda’yı kalıcıolarak değiştirecekleri, ‘yabancı ürünlerin’‘yabancı hastalıkları’ da beraberinde getireceği, kiliselerin camilere dönüşeceği, göçmen işçilerin Hollandalıları saf dışı edeceği ve ülkeye yenigelen göçmenlerin uyum sağlamaması gibi endişelerin ciddiye alınması gerektiğiniifade ettiği konuşmasıyla PVV’lilerin söylemlerini sahiplendiğini ilan etmiş oldu. Neyse ki bu söyleme anında parti içinden tepki geldi. Milletvekili

Kathleen Ferrier Verhagen’ın ‘biz-onlar’ yaklaşımından rahatsız olduğunu hiç şüpheye mahal bırakmayacak bir biçimde açıkladı. Önümüzdeki günlerde partililerin Verhagen’ın konuşmasına tepki göstermeye devam edeceklerini parti içi duyumlarıma dayanarak söyleyebilirim. Bana göre Verhagen’ın bu çıkışı, Jan Peter Balkenende’nin istifasıyla boşalan parti liderliğine göz diktiğinin bir işaretidir. Bu sözlerle sözümona PVV’ye giden seçmenleri geri kazanmanın hesaplarını yapmaktadır. Halbuki evdeki hesabın çarşıya uymadığı gün gibi aşikardır. Bu tür söylemlerle PVV’ye giden seçmenlerin geri kazanılamayacağı gibi, eldekilerin de kaçırılması muhtemeldir. Zira CDA’nın temel prensipleri bu tür ırkçı ve ayrımcı yaklaşımları kesinlikle tasvip etmez. Verhagen’ın bu tavırla lider olup söylemlerini parti politikası haline getirmesi ise partiden kopuşları hızlandıracaktır. Kısacası Dimyat’a pirince giderken evdeki bulgurdan da olmak söz konusudur.

Verhagen’apartidaşı olarak tavsiyem gözünü açıp çevresine şöyle bir bakmasıdır. Eğer

önyargısız ve peşin hükümlü bakmazsa asıl endişe edilmesi gereken bir çok şey görecektir. Hem de her türlü olumsuz havaya rağmen büyük bir gayretle Hollanda’ya hizmet eden, topluma olumlu anlamda büyük katkıları olan bir çok göçmen Hollandalı görecektir. Bu saatten sonra “siz-biz” yaklaşımının artık bir anlam ve öneminin de olmadığını kavrayacaktır. Şayet kaygılarında samimi ise, konuya da samimiyetle yaklaşıp, var olan meselelere çözüm odaklı yaklaşmalıdır. Sürekli ‘problemleri’ tartışmaların merkezine çekmek ne onların çözümüne yardımcı olur ne de sağlıklı politikalar üretilmesini sağlar. Ceberrut bir tavırla göçmen kökenlileri ‘adam’ etmek yerine, onların kendi dinamiklerini harekete geçirip karşılıklı etkileşim yoluna gidilmelidir. Aksi takdirde ne tür
önlem alınırsa alınsın, var olduğu düşünülen problemler çözülmeyecektir. Çözülmediği gibi, toplumda ayrışma ve kutuplaşmalar körüklenecektir. Benim üyesi olduğum CDA buna izin vermez ve vermeyecektir. Verdiği an kendi idam fermanını imzalamış olur.

Ahmet Suat Arı
29 Haziran 2011
Not: 28
Haziran’da dini usullere göre (helal) kesimin yasaklanmasına yönelik önerge PvdA,
VVD, PVV, SP, D66, GL ve PvdD’nin oylarıyla kabul edildi. Önergeye CDA, CU ve
SGP grup olarak red oyu verirken PvdA’dan Metin Çelik, Angelien Eijsink ve Tanja Jadnanansing, PVV’den Wim Kortenoeven da meclis gruplarının aksine red oyu verdiler. Bu
bağlamda genel olarak önergeye red oyu veren partileri özel olarak da Sayın Metin Çelik’i ilkeli tavırlarından dolayı kutlar, Müslümanların oylarını silip süpüren, ancak onların inançları
gereği yaşamalarını imkansız kılan diğer vekilleri ve partileri de kınıyorum.

Yeni bir dönem yeni bir umut

2011-06-15T20:16:00.000+02:00

Nihayet genel seçimler yapıldı ve dananın kuyruğu koptu. İktidardaki AK Parti % 49.9 oy oranıyla üst üste üç defa seçimlerin galibi oldu. Hem de her seçimde oylarını artırarak. Anamuhalefet partisi CHP % 25’le oylarını artırmakla birlikte istediği hedefi tutturamazken diğer muhalefet partisi MHP de % 13’le barajı aşmayı başardı. Ayrıca çoğu BDP çizgisinde olan 36 bağımsız aday da yeterli oy alarak TBMM’ne girdiler.

AK Parti’nin oylarını artırarak üst üste üç seçim kazanması Türkiye’de bugüne kadar görülmemiş bir durumdur. Bunun tahlilini herkes kendi bakış açısından yapmaya çalışmaktadır. Bana göre diğer siyasi partilerin AK Parti’nin başarısını iyi analiz etmeleri gerekir. Onu karalayarak, seçmen iradesini küçümseyerek, binbir türlü komplo teorisi üretip ona inanarak durumu değiştiremeyeceklerini artık kavramalıdırlar. Aksi takdirde dördüncü, beşinci, altıncı kez de aynı tecrübelerin yaşanması muhtemeldir. Şayet iktidar olmak gibi bir kaygıları varsa neden kendilerinin seçilmesi hususunda seçmenleri ikna etmelidirler. Yok, bizim iktidar olmak gibi bir derdimiz yok derlerse bunu da alenen söylesinler ki biz de bilelim.

Çok gerilimli ve karşılıklı sataşmalarla geçen seçim sürecinin geride kalmasıyla rahat bir nefes alan Türk kamuoyu artık yönünü önümüzdeki dört yıllık yasama dönemine çevirdi. Bu seçimleri diğerlerinden ayıran en önemli özellik şüphesiz demokrasi vurgusuydu. İktidar partisi AK Parti seçmenlere daha özgürlükçü, herkesin rahatça kendini ifade edebileceği, doğulusuyla batılısıyla herkesin benim diyebileceği bir sivil Anayasa vaadinde bulundu. Nitekim Başbakan Recep Tayyip Erdoğan da seçim sonuçlarının belli olmasıyla yaptığı balkon konuşmasında da bu sözünü hatırlatıp gerekenin yapılacağını ifade etti. Ayrıca bu amaçla hem TBMM’de temsil edilen partileri hem de sivil toplum kuruluşlarını birlikte sorumluluk almaya davet etti. Önümüzdeki günlerde bu konudaki gelişmeleri hep birlikte izleyip göreceğiz.

Seçimlerden oy artışı sağlayarak çıkan, ancak umduğunu bulamayan CHP lideri Kemal Kılıçdaroğlu da seçim sonuçlarını değerlendirdiği kısa konuşmasında “Demokrasiye güvendik, savunduk ve savunacağız. AKP’ye basarılar dileriz, ama karşısında daha güçlü bir CHP var. Anayasa, özgürlükler, medya özgürlüğü konusunda daha yakından takip edecegiz. Baskılardan arınmış bir Türkiye mücadelesi verecegiz.” diyerek demokrasi ve özgürlük vurgusu yaptı. “Baskılardan arınmış bir Türkiye” ifadesiyle neyi kasdettiğini hep birlikte göreceğiz. Bu herkesi içine alan bir ifade mi olacak, yoksa sadece Ergenokan sanıklarına bir gönderme mi? Kılıçdaroğlu’nun, her ne kadar Ergenekon örgütlenmesini inkar edip, sanıkları TBMM’ne taşımış olasa da, son zamanlardaki özgürlükçü çıkışlarından dolayı sözlerinde samimi olduğunu düşünüyorum. Onun önündeki en büyük engel partisi içindeki statükocu zihniyettir. Onları ikna ederse, sivil Anayasa için olumlu katkılarının olacağı şüphesizdir.

TBMM’nde temsil edilip edilmeyeceği son ana kadar merakla beklenen MHP ise % 13 oranında oy alarak derin bir nefes aldı. 16 kişilik ekibinin 10’unu şantaj filmleri sonucu yarış esnasında kaybeden Bahçeli hala kendine gelememiş olmalı ki, şu ana kadar henüz bir seçim değerlendirmesi bile yapmadı. Durum öyle gösteriyor ki, Bahçeli önümüzdeki günlerde örgütüne bir ince ayar çekecektir. MHP’nin iç işleri bizi ilgilendirmediği için bu kadarla yetinip sivil Anayasa konusuna dönelim. Maalesef MHP’nin sivil bir Anayasa yazma hususunda olumlu bir tavır takınacağını beklemek safdillilik olur. Tam aksine, onlara kalsa daha fazla özgürlüklerin kısıtlanması söz konusudur. Belki bazı maddeleri destekliyor görünecekler, ama özellikle kimlikleri tanıma konusundaki kırmızı çizgileri onlar için belirleyici olacaktır.

Bu seçimlerin bir diğer galibi şüphesiz BDP çizgisinin bağımsızlarıdır. Büyük bir çoğunluğu Güney Doğu’dan olmak üzere TBMM’ne 36 vekil seçildi. Bunların büyük bir kısmı en kısa zamanda BDP’ye katılıp onun TBMM’de grup kurmasını sağlayacaklardır. Bu zaten beklenen bir durum. Asıl önemli olan bundan sonraki süreçte nasıl bir tavır takınılacağıdır. PKK’nın güdümünden kurtulup rüştlerini ispatlayabilirlerse bir artı değerleri olacağı kesin, ancak seçim sürecindeki söylem ve tavırları göz önüne alınınca pek de iyimser olamıyoruz. Tek ümidimiz PKK güdümünde olmayan Şerafettin Elçi, Sırrı Süreyya Önder, Altan Tan gibi vekillerin BDP’yi şiddetin dışına çekip, sivil Anayasa konusunda yapıcı bir tavır alınmasına sebep olmalarıdır.

Zaman kimin demokrat olup olmadığını gösterecek. Umarız bu dönemde demokratikleşme süreci son bulur da bir sonraki seçimlerde sadece parti programlarının tartışıldığını görürüz. Zira artık Türkiye çağdaşlığın gereklerini her haliyle yerine getirecek durumdadır. Halkına güvenen, halkı için bir demokrasi de en tabii beklentidir. “İnsanı yaşat ki, devlet yaşasın!” diye boşuna dememiş Şey Edebali. Nitekim hamaset acı, üzüntü, göz yaşı ve kandır. Bunu kim ister ki?

Ahmet Suat Arı

14 Haziran 2011

a.suat.ari@gmail.com

Multifestijn’in Ardından

2011-06-15T20:15:00.000+02:00

1987 yılının Ağustos ayında geldiğim Hollanda’da Türkler açısından gördüğüm manzara pek de insanı memnun eder cinsten değildi. Evet, o zamanlar ırkçılık ve islamofobi bu kadar yaygın değildi, hatta hiç yoktu, ya da bu kadar aleni değildi demek de mümkün. Ancak konum olarak Türkler Günter Wallraff’ın deyimiyle toplumun ‘en altında’ bulunuyorlardı. İşsizlik almış başını giderken, gençlerin büyük bir çoğunluğu meslek ortaokullarına gitmekteydiler. Üniversite ve yüksek okullara hazırlık yapan liselere ise hemen hemen giden yoktu bile diyebiliriz. Haliyle yüksek eğitimde de bir kaç istisna dışında pek Türk öğrenci görmek mümkün değildi. Esnaflar ise import/export olarak adlandırılan küçük bakkallar işletenlerle kasaplardan ibaretti. Bir de her köşede uçak biletçileri vardı. Seyahat bürosu diyemiyorum, zira onlar sadece bilet satıyorlardı.

Peki idrak ettiğimiz 2011 yılında hangi konumdayız? Bir ilerlemeden söz etmemiz mümkün mü? Yoksa basından ve siyasilerin söylemlerinden de anlaşılacağı üzere durum çok mu vahim? Bu soruların cevaplarını 2-5 Haziran tarihleri arasında Den Bosch kentinde bu yıl beşincisi yapılan Multifestijn olarak adlandırılan fuar verdi. Hollanda İslam Merkezi Vakfı (SICN) öncülüğünde organize edilen Multifestijn bu yıl Brabant Fuar Merkezini (Brabanthallen) seçmiş. Bence bu isabetli bir seçim olmuş, zira yaklaşık altıbin metrekarelik bir alanı kapsayan fuarda kültür ve sanat, sergi (fuar), kapalı çarşı, açık ve kapalı alanlarda değişik yemeklerin tadılabileceği yemek bölümleri ile konferans salonları, mescit ve çocuk oyun alanlarıyla her türlü ihtiyaca cevap verebilen bir mekan hazırlanmış. Bu yılki Multifestijn bir çok açıdan diğerlerine nazaran çok daha kaliteli idi. Fuar alanının tanzimi, profesyonel tasarımı, katılımcı firma ve kurumları ve programlarıyla uzun yıllar kendinden söz ettireceği kesin. Bu bağlamda emeği geçen herkese müteşekkir olduğumuzu ifade etmeliyim. Onlar sayesinde yukarıda cevaplarını aradığımız sorulara çok net cevaplar almış olduk. Hem gurur duyduk hem de gelecek için ümitlendik.

İlk ve son gününe şahit olduğumMultifestijn süresince edindiğim tecrübe ve izlenimleri paylaşmak suretiyle Hollanda’da Türklerin konumu ile ilgili geldiğimiz noktayı gözler önüne sermeye çalışacağım. Tabii ki burada ifade edilenlerden yola çıkıp hiç bir derdimiz ve kaygımızın olmadığını iddia edecek değiliz. Benim yapmak istediğim sürekli olumsuz anlamda gündeme getirilen Türk toplumunun aslında hiç de hak etmediği bir imaja sahip olduğunun altını çizmektir. Hem de yeni nesillere örnek alabilecekleri başarılı insanların da var olduğunu duyurabilmektir. Fuarla ilgili haberleri okumuş olabileceğinizi düşünerek protokol bilgilerini sizlerle paylaşmadan doğrudan gözlemlerimi iafede etmek istiyorum. Zaten bu yazının amacı da Hollanda’da Türklerin halihazırdaki konumudur.

Fuarın açılışının yapıldığı 2 Haziran Perşembe günü adeta bir Hollanda Türk ‘orta sınıfı’ geçit töreni söz konusuydu. Siyaset, ticaret, bürokrasi, serbest meslek, eğitim, kültür, sanat, edebiyat, spor gibi her alandan temsilciler mevcuttu. Herbiri birbirinden müstesna bu şahsiyetler Türk toplumunu alanlarında layıkıyle temsil etmektedirler. Kendi içimizden çıkmış, ciroları milyon eurolarla ifade edilen işletme sahipleri, etkin siyasetçi ve bürokratlar artık alışık olduğumuz yüzler olmuşlardır. İnşaat, turizm, yayıncılık, finans, sanayi, tarım, sağlık gibi çok değişik alanlarda faal olan Türk işletmeleri mevcuttur. Öyle ki Hollanda’ya özgü alanlarda bile bizden birisini görmeniz mümkündür.

Multifestijn süresince fuar alanında yapılan yan etkinliklerden de söz etmeden geçmek olmaz. Zira her program oldukça zengin bir içeriğe sahipti. Yeni Nesil Vakfı’nın toplantısına 200’e yakın tabiri caizse geleceğin başarılı elemanları katıldı. Mehteranın geçit törenleriyle zaman zaman coşan Multifestijn’de yan etkinlikler çerçevesinde Karamanlılar Vakfı tarafından organize edilen konferansta Türk Dil Kurumu Başkanı Prof. Dr. Şükrü Haluk Akalın’dan Türkçenin Hollanda’daki serüvenini dinledik. Benim kaçırdığım ancak dinleyenlerin büyük bir övgüyle bahsettiği Enderun İlahi Grubunun konseri, değişik tiyatro ve oyunlar, Türklerin televizyon ekranlarından tanıdığı ünlülerin konferansları, tanıtım ve gösteriler Multifestijn ziyaretçilerine “iyi ki gelmişim” dedirtecek kaliteye sahipti.

Multifestijn’de göze batan bir diğer husus da ziyaretçilerinin profiliydi. Binlerce araçlık otoparkta birbirinden lüks araçlar arasında tek tük eski model arabaya rastlıyordunuz. Halbuki benim bu ülkeye geldiğim yıllarda Türkler bir kaç yüz euroluk arabalara biniyorlardı ve onların çoğu da “Opel Kadett”ti. Geldiğimiz noktada insanlarımız kendi konforlu evlerinde oturup konforlu arabalara binmektedirler. Bu da ekonomik olarak kat edilen mesafenin hiç de küçümsenemeyecek bir durumda olduğunu gösteriyor. Geçmişte bitpazarlarının müdavimi olan Türkler artık bitpazarına mal veren konumuna gelmişlerdir.

Velhasılı kelam Multifestijn biraz gönlümüzü ferahlattı diyebiliriz. Sebep olanlara tekrar teşekkür eder, gelecekteki Multifestijn’lerin bir öncekinden daha da iyi olmasını temenni ederim.

Ahmet Suat Arı

Haziran 2011

İthal Anlayışlar

2011-06-03T22:46:00.004+02:00

Demokrasi ile geç tanışan Doğulu toplumlarda politikacıların işi zordur. Zira seçmenler onların her şeye muktedir olduğunu zanneder ve haliyle onlardan olağanüstü icraatler beklerler. Tabii bu durumu yaratan da yine politikacıların kendileridir. Seçim dönemlerinde bol keseden atıp ona buna boncuk dağıtmak bu toplumlarda en sıradan siyasetçi davranışıdır. Eğer bir politikacı bu beklentilere cevap veremezse seçmenin gözünde bütün itibarını yitirir ve siyaseten biter. Kısacası siyaset yapmaya talip olanlar populist olmak mecburiyetindedirler. Bunun nelere mal olduğunu biz Türkler çok iyi biliriz. Şimdilerde de Yunanistan aynı zihniyetin ortaya çıkardığı enkazla haşır neşir.
Biz Batı Avrupa’da yaşayan Türklerde de bu alışkanlıklar zaman zaman tezahür etmektedir.Hem politikacılarımız hem de seçmenlerimiz yukarıda sözünü ettiğim davranışı

sergilemektedirler. Tabii ki bunu genellememiz mümkün değil, ancak bu durum
küçümsenemeyecek kadar göze batmaktadır. Seçmenlere partilerinin programlarında belirtilenden çok farklı hedefleri anlatan politikacılar olduğu gibi, siyasetçiden her beklentisini gerçekleştirmesini talep eden seçmenler de vardır. Ayrıca Hollanda gibi koalisyonlara mahkum olan bir ülkede koalisyonda yer almak isteyen her siyasi partinin pazarlıklar sonucu programından taviz vermesi kaçınılmazdır. Bu da seçim döneminde telaffuz edilen bazı hedeflerin en azından bir müddet için rafa kaldırılması anlamına gelmektedir. Tabii bu durumdan etkilenenler de hayal kırıklığına uğramaktadırlar. Bu durumun demokrasinin bir cilvesi olduğunun şuurunda olanlar beklentilerini erteleyip durumu kabullenirken bizim gibi Doğulu anlayışa sahip olanlarsa söz konusu parti veya poltikacının kasdi bir tavrının olduğunu düşünür ve o yönde tepkimizi dile
getiririz.

Gelelim şu Doğuluanlayışımıza. İki örnekle bu durumu irdelersek ne demek istediğim anlaşılırsanırım. Hollanda’da siyaseti biraz olsun takip edenlerin de bildiği gibi İşçi

Partisi (PvdA) 2000’lerin başında 6-7 sene muhalefette kalmıştı. Bu zaman zarfında da özellikle göçmenler aleyhine o zamanların VVD’li bakanı Verdonk tarafından çok sert önlemler alınmaya başlamıştı. “Uyum” kavramı hep olumsuzluk açısından ele alınıyor ve göçmenlerin hiç de “uyum”a meyilli olmadıkları ve dolayısıyla da bir takım yaptırımların hayata geçirilmesi gerektiği hem söyleniyor hem de bu yönde her gün yeni kararlar alınmaktaydı. Ancak bütün bu olumsuzluklara karşı PvdA’nın muhalefet ettiğini iddia etmek mümkün değildir. Wouter Bos liderliğindeki PvdA da kendini mevcut konjunktürün havasına kaptırmış, göçmenlerin ancak zorlamayla “uyum” sağlayacağını
iddia etmekteydi. Bu partinin kelli felli teorisyenleri göçmen kökenlilerin
geçmişte fazlasıyla şımartıldığını ve artık bundan vazgeçilmesi gerektiğini her
ortamda söylemekteydiler. İşte bu ahval ve şerait içinde 2006’da Mart ayında
yerel ve Kasım ayında da genel seçimler yapıldı. Bu süreçte PvdA içinde siyaset
yapan Türk kökenli politikacılar göçmenleri ilgilendiren konularda kendi parti
programlarında belirtilmediği halde, mevcut politikaları kıyasıya eleştirmekte
ve kendilerinin iktidar olması durumunda da her şeyin “normal”e döneceğini
iddia etmekteydiler. Halbuki kendi programları mevcut tavrın devam
ettirilmesini öngörmekteydi. Nitekim seçimler sonunda koalisyon ortağı oldular
ve Verdonk’un politikalarını harfiyen takip ettiler.

Bir diğer örnek ise seçmen davranışı ile ilgili. Politikacıları birer iş takipçisi gibi görenzihniyet istediği olmayınca karalama için kendine her yolu mübah görmektedir. Bunun

en bariz örneği son zamanlarda Rotterdam Anakent Belediye Meclisi Üyesi Zeki
Baran’a yapılandır. Onun her söylediği mercek altına yatırılıp en olumsuz
tarafından gündeme getirilmektedir. Sadece göndeme getirilmekle kalmayıp işi
hakarete kadar götürenler de olmaktadır. Onun yaptığı hizmetler, herkesin
yardımına koşma hevesi, muhtaçlar için harcadığı enerji, alçakgönüllü kişiliği
ve daha bir çok olumlu hasleti göz ardı edilip, tabiri caizse yerin dibine
geçirilmek istenmektedir. Tabii ki ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz, ama
yine de ortada bir haksızlığın olduğunu belirtmek gerektiğini düşünüyorum.
Nitekim siyasette asıl olan eylem ve söylemlerdir. Eleştiriler de bu eylem ve
söylemlere dayanmalıdır. Başka hesapları olanlar hesaplarını alenen belirtmeli
ki herkes ne dediklerini anlamalıdırlar. Kısacası maksat üzüm yemekse üzüm
yenmeli, yok bağcı dövmekse onu da bilelim.

İki örnekten yola çıkarak “ithal” zihniyetimizi irdelemeye çalıştım. Bu durumların birer istisna olmasını dilerken, siyasette öğreneceğimiz daha çok şeyin olduğunun da altını

kalın çizgilerle ifade etmek istiyorum.

Ahmet Suat Arı
31 Mayıs 2011
©sonhaber.nl için kaleme alınmıştır.

Türkiye’deki Seçimler ve Uslup

2011-05-17T22:52:00.002+02:00

Münferit olarak yazılmış makalelerimi saymazsak on yıla yakın zamandır köşe yazarlığı

yapmaktayım. Bu süreç zarfında yazılarımda hep kendimizi doğrudan ilgilendiren
konuları kendi bakış açımdan irdelemeye çalıştım. Çoğu zaman da yazılarıma
siyaseti konu ettim. Daha doğrusu Hollanda siyasetini yazdım. Çok nadir de olsa
Türkiye siyasetine değindiğim olmuştur, ancak bu siyasetten ziyade oradaki
gelişmelere bir Hollandalı Türk yorumu veya tepkisi idi. Ne de olsa orada
birisinin başı ağrırsa burada bizim kalbimiz sızlar. Ne kadar Hollandalı olsak
da yine de kalbimizin bir köşesi ebediyen Türkiye’ye ayrılmıştır.

Bu kadar girizgahtan sonra sadede gelip derdimizi dökme zamanı geldi. Bu yazımda
Türkiye’deki seçimlerle ilgili düşüncelerimi sizlerle paylaşacağım. Şimdiden
her hangi bir partinin propagandasını yapmayacağımı belirtmek istiyorum. Tabii
ki oy kullanma şansım olsaydı oyumu gönül rahatlığıyla verebileceğim bir parti
var, ancak oy kullanma hakkı bile olmayan birinin parti yandaşlığı yapmak
neyine diyerek konuyu partiler üstü bir gözlükle irdelemeye çalışacağım. Ayrıca
başlamadan önce de bir önemli noktayı ısrarla vurgulamak istiyorum. O da
herkesin samimi olduğu ve kendi siyasi programları doğrultusunda, onlara göre
doğru olan politikaları halkın menfaatine sunmak istedikleridir. Kimse ne
haindir ne de art niyetli, sadece fikirler farklıdır. Demokrasi de bunun için
değil midir zaten?

Girizgah sonrasıyeni bir girizgaha girmiş olduğumuzun farkındayız, ancak bazı noktaların da

altını çizmeden meramımızı zor anlatırız diyerek bu sefer gerçekten sadede
gelelim. Bir çoğumuzun bildiği gibi Türkiye’de 12 Haziranda genel seçimler yapılacak.
Bu seçimlerin sonunda 550 sandalyeli TBMM’nin üyelerini belirlenecek. Yanlış
hatırlamıyorsam 24 parti seçimlere katılıyor. Ayrıca oldukça fazla miktarda
bağımsız aday da mevcut. Önümüzdeki 5 hafta gerek partiler gerekse bağımsız
adaylar için oldukça yoğun bir dönem olacak ve dananın kuyruğu 12 Haziran
gecesi kopacak ve ülkeyi dört yıl yönetecek iktidarın da sahipleri belli
olacak.

Uzaktan takip eden birisi olarak seçim sürecini pek de iç açıcı olarak gördüğümü söyleyemem. Siyasilerin söylemleri hem edep hem de hoşgörü özürlü olduğu gibi, 12 Haziran sonrası
hayatın devam edeceği gerçeği de unutulmuş görünüyor. Söylemler siyasi
içerikten çok hakaret içermekte ve toplumda kutuplaşmalara çanak tutulmaktadır.
Halbuki yarın yüz yüze bakılacak ve gerektiği zaman birlikte toplum için bir
şeyler yapılması gerekecek. Hangi yüzle bu siyasiler birbirlerinin yüzüne
bakabilecek diye düşünmeden edemiyor insan. Hele hele bizim gibi Hollanda’da
siyasete alışık olanlar için bu durum kesinlikle ne anlaşılır ne de kabul
edilebilir.

Bir siyasi lider bir diğerinin anasına gönderme yaparken bir diğeri de bazı siyasilerin
zaaflarını her gün istismar etmektedir. Yine bir lider olur olmaz her şeye
bağırıp çağırırken bir diğeri de aba altından sopa göstererek terör şantajı
yapmaktadır. Yine birileri gizlice çekilmiş filmleri zamanlama olarak planlı
bir şekilde piyasaya sürerken bir diğerleri de bir partinin konvoyuna pusu
kurup bir korumayı şehit etmektedir. Neresinden bakılırsa bakılsın biz Batı
Avrupa Türkleri için bu durumlar anlaşılır durumlar değildir.

Keşke kendimizi memnuniyetle bağlı hissettiğimiz ülkemizde seçim sürecine siyasi partilerin
programları damga vursaydı. Toplum için ne vaadlerde bulunulduğu ve bunların
hangi kaynaklarla gerçekleştirileceği tartışılsaydı. Her şeyden önemlisi sivil
bir Anayasa için nasıl bir tavır sergileneceği kamuoyuna duyurulsaydı. Ne
gezer, herkes bir şekilde bir başkasının açığını aramakta ve bulduğunu
düşündüğü an saldırmakta. Özel hayat, ferdi tercih, siyasi farklılıklar, etnik
köken ve daha bir çok unsur pervasızca istismar edilmekte ve buna da seçim
propagandası denmekte.

İyi ki ben Hollanda’da siyasetle uğraştım ve uğraşıyorum. Herkesin yüzüne bakabildiğim

gibi herkes de benim yüzüme bakabiliyor. Bu tavrı Türkiye’ye ithal (bizim
açımızdan ihraç etmek) etmemiz şart. Kim bilir, belki 2015 seçimlerinde olur!

Ahmet Suat Arı

Mayıs 2011
©Haber Gazetesi için yazılmıştır.

Türkiye için Yeni bir Şans; Genel Seçimler

2011-05-14T23:03:00.000+02:00

Gelecek ay gerçekleşecek genel seçimler dolayısıyle Türkiye kamuoyu siyasete kilitlenmiş durumda. Biz yurt dışında yaşayan vatandaşlar da, buruk da olsa, gelişmeleri günü gününe takip etmekteyiz. Burukluğun sebebi ise bu seçimlerde de yaşadığımız ülkelerde en önemli vatandaşlık haklarımızdan birisi olan seçme hakkımızdan faydalanamıyor olmamızdır. Bütün hazırlıklar ve teknik engeller aşıldığı halde Yüksek Seçim Kurulu bunun mümkün olmadığı kararına varmış ve bizim de hevesimizi kursağımızda bırakmıştır.

Bizim yaşadığımız ülkelerde oy kullanamıyor olmamızı sadece Yüksek Seçim Kurulunun ictihadına bağlamak mümkün değildir. Eğer istenseydi bu konudaki çalışmalar çok önceden başlatılır ve YSK’nin çekinceleri ortadan kaldırılabilirdi. Nedense bu konu hep son dakikada yetkililerin aklına gelmektedir ve her seferinde bir bahane ortaya çıkmaktadır. Halbuki daha önceki tecrübelerden de yola çıkarak seçimlerin akabinde çalışmalar başlatılıp her türlü şartların yerine getirilmesi mümkün olabilirdi. AK Parti’nin kanun değişikliği yaparak mektupla veya internet yoluyla oy kullanma girişimi dışında maalesef şimdiye kadar bunu yapan çıkmadı. AK Parti’nin bu girişimi de CHP’nin itirazı üzerine Anayasa Mahkemesinden döndü. Seçimlerden sonra bu konuyu siyasilerin gündemine getirmek bizim asli görevlerimizden birisi olacak artık.

Oy kullanamasak bir vatandaş olarak seçimleri dikkatle izliyoruz. Bazan seviye ve üslubun dibe vurduğu hissine kapılsak da bir türlü ilgisiz kalamıyoruz. Ne de olsa ülkemiz. Orada birinin başı ağrısa buradan bizim yüreğimiz kanar. Türkiye’nin refahı bizim de refahımız anlamına gelir. Orada durum iyi gitmezse hem biz hem de orada yaşayan yakınlarımız bundan etkilenir. Kısacası ‘bana ne?” deme lüksümüz yoktur. Hele hele bazılarının ısrarla savunduğu “biz Hollanda’da yaşıyoruz, dolayısıyle Hollanda siyasetini takip etmemiz gerekir, Türkiye’den bize ne!” yaklasımı içinde hiç olamayız. Türkiye’deki gelişmeleri takip etmek Hollanda siyasetine kayıtsız kalmak anlamına gelmez. Tam aksine biribirini tamamlar.

Bana göre (aslında benim gibi düşünen yığınla insan var) bu seçimleri diğerlerinden ayıran en önemli özellik, tabuların tamamen yıkılması anlamına gelecek yeni bir Anayasa’nın zeminini hazırlayacak olmasıdır. Bu konuda toplum büyük bir beklentiye girmiş bulunmaktadır. Zaman Gazetesinin 42 ilde 5000 kişiyle yüz yüze yaptığı kamuoyu yoklaması sonucunda halkın % 73’ünün yeni bir Anayasa istediği ortaya çıkmaktadır. Bu oran Türkiye gibi bir takım kavramların acımasızca istismar edildiği bir ülke için oldukça yüksektir. Bu da gösteriyor ki artık Anayasa talebi şimdiye kadar olduğu gibi tepeden değil tabandan gelmektedir. Bu talebin seçmenlerin oyuna da yansıyacağı şüphe götürmez. Zaten ciddi kamuoyu yoklamaları da bunu göstermektedir.

Türkiye’nin artık tamamen sivil bir Anayasa’ya kavuşma zamanı ve zemini çoktan gelmiştir. Bu sivil Anayasa vatandaşları kıskaca alan bir mengene olmaktan ziyade, onları özgür kılan, özgürlükleri güvence altına alan, toplumun önünü açan, muğlak ifadeler içermeyen bir mutabakat olmalıdır. Böyle bir Anayasa için gereken toplumsal mutabakat seçimlerden hemen sonra oluşturulmaya çalışılmalı ve herkes her türlü siyasi hesaptan arınmış halde elini taşın altına koymalıdır. Ancak ‘mutabakat’ adı altında yukarıda bahsettiğim özelliklerden taviz verilmemelidir. Onlardan taviz verildiği an yeni bir Anayasa’dan bahsetmek de zaten mümkün olmaz.

Velhasıl önümüzdeki dört hafta oldukça heyecanlı bir bekleyiş olacak. Umarız seçimler kazasız belasız atlatılır ve hayırlısı ne ise o olur.

Ahmet Suat Arı

14 Mayıs 2011

©SonHaber.nl için kaleme alınmıştır.

Not: Birisi hariç Hollanda’daki Türk sivil toplum kuruluşlarının seçimleri sağduyu ile takip ettiğine şahit olmak çok güzel bir tecrübe ve duygu.

Türkiye’deki Seçimler ve Üslup

2011-05-13T22:17:00.005+02:00

Münferit olarak yazılmış makalelerimi saymazsak on yıla yakın zamandır köşe yazarlığı yapmaktayım. Bu süreç zarfında yazılarımda hep kendimizi doğrudan ilgilendiren konuları kendi bakış açımdan irdelemeye çalıştım. Çoğu zaman da yazılarıma siyaseti konu ettim. Daha doğrusu Hollanda siyasetini yazdım. Çok nadir de olsa Türkiye siyasetine değindiğim olmuştur, ancak bu siyasetten ziyade oradaki gelişmelere bir Hollandalı Türk yorumu veya tepkisi idi. Ne de olsa orada birisinin başı ağrırsa burada bizim kalbimiz sızlar. Ne kadar Hollandalı olsak da yine de kalbimizin bir köşesi ebediyen Türkiye’ye ayrılmıştır.

Bu kadar girizgahtan sonra sadede gelip derdimizi dökme zamanı geldi. Bu yazımda Türkiye’deki seçimlerle ilgili düşüncelerimi sizlerle paylaşacağım. Şimdiden her hangi bir partinin propagandasını yapmayacağımı belirtmek istiyorum. Tabii ki oy kullanma şansım olsaydı oyumu gönül rahatlığıyla verebileceğim bir parti var, ancak oy kullanma hakkı bile olmayan birinin parti yandaşlığı yapmak neyine diyerek konuyu partiler üstü bir gözlükle irdelemeye çalışacağım. Ayrıca başlamadan önce de bir önemli noktayı ısrarla vurgulamak istiyorum. O da herkesin samimi olduğu ve kendi siyasi programları doğrultusunda, onlara göre doğru olan politikaları halkın menfaatine sunmak istedikleridir. Kimse ne haindir ne de art niyetli, sadece fikirler farklıdır. Demokrasi de bunun için değil midir zaten?

Girizgah sonrasıyeni bir girizgaha girmiş olduğumuzun farkındayız, ancak bazı noktaların da altını çizmeden meramımızı zor anlatırız diyerek bu sefer gerçekten sadede gelelim. Bir çoğumuzun bildiği gibi Türkiye’de 12 Haziranda genel seçimler yapılacak. Bu seçimlerin sonunda 550 sandalyeli TBMM’nin üyelerini belirlenecek. Yanlış hatırlamıyorsam 24 parti seçimlere katılıyor. Ayrıca oldukça fazla miktarda bağımsız aday da mevcut. Önümüzdeki 5 hafta gerek partiler gerekse bağımsız adaylar için oldukça yoğun bir dönem olacak ve dananın kuyruğu 12 Haziran gecesi kopacak ve ülkeyi dört yıl yönetecek iktidarın da sahipleri belli olacak.

Uzaktan takip edenbirisi olarak seçim sürecini pek de iç açıcı olarak gördüğümü söyleyemem. Siyasilerin söylemleri hem edep hem de hoşgörü özürlü olduğu gibi, 12 Haziran sonrasıhayatın devam edeceği gerçeği de unutulmuş görünüyor. Söylemler siyasi içerikten çok hakaret içermekte ve toplumda kutuplaşmalara çanak tutulmaktadır. Halbuki yarın yüz yüze bakılacak ve gerektiği zaman birlikte toplum için bir şeyler yapılması gerekecek. Hangi yüzle bu siyasiler birbirlerinin yüzüne bakabilecek diye düşünmeden edemiyor insan. Hele hele bizim gibi Hollanda’da siyasete alışık olanlar için bu durum kesinlikle ne anlaşılır ne de kabul edilebilir.

Bir siyasi liderbir diğerinin anasına gönderme yaparken bir diğeri de bazı siyasilerin zaaflarını her gün istismar etmektedir. Yine bir lider olur olmaz her şeye bağırıp çağırırken bir diğeri de aba altından sopa göstererek terör şantajı yapmaktadır. Yine birileri gizlice çekilmiş filmleri zamanlama olarak planlı bir şekilde piyasaya sürerken bir diğerleri de bir partinin konvoyuna pusu kurup bir korumayı şehit etmektedir. Neresinden bakılırsa bakılsın biz Batı Avrupa Türkleri için bu durumlar anlaşılır durumlar değildir.

Keşke kendimizimemnuniyetle bağlı hissettiğimiz ülkemizde seçim sürecine siyasi partilerin programları damga vursaydı. Toplum için ne vaadlerde bulunulduğu ve bunların hangi kaynaklarla gerçekleştirileceği tartışılsaydı. Her şeyden önemlisi sivil bir Anayasa için nasıl bir tavır sergileneceği kamuoyuna duyurulsaydı. Ne gezer, herkes bir şekilde bir başkasının açığını aramakta ve bulduğunu düşündüğü an saldırmakta. Özel hayat, ferdi tercih, siyasi farklılıklar, etnik köken ve daha bir çok unsur pervasızca istismar edilmekte ve buna da seçim propagandası denmekte.

İyi ki ben Hollanda’da siyasetle uğraştım ve uğraşıyorum. Herkesin yüzüne bakabildiğim gibi herkes de benim yüzüme bakabiliyor. Bu tavrı Türkiye’ye ithal (bizim açımızdan ihraç etmek) etmemiz şart. Kim bilir, belki 2015 seçimlerinde olur!

Ahmet Suat Arı
Mayıs 2011
©Haber Gazetesi için yazılmıştır.

Vurun abalıya...

2011-05-07T22:34:00.000+02:00

Son yıllarda siyasetçilerin kazanılmış hakların geri alınması hususunda ne kadar rahat bir tavır içinde olduklarını gözlemlemekteyiz. Özellikle de göçmen kökenlilerin hakları söz konusu olduğu zaman. Normalde bir kararın alınıp onun uygulamaya geçirilmesi süreci oldukça uzun sürdüğü halde, göçmenlerle ilgili kararlar acil bir şekilde alınıp hayata geçirilmektedir. Bu da siyasilerin göçmen toplumuna nasıl baktığının bir göstergesidir.

İşte böyle alel acele alınan kararlardan birisi de yurt dışında yaşayanlar için çeşitli ödeneklerin yaşanılan ülke standartlarına göre belirlenmesiyle ilgili karardır. Avrupa Birliğı ülkeleri dışında yaşayıp da Hollanda sosyal güvenlik sisteminden faydalananları doğrudan ilgilendiren bu karar yıldırım hızıyla hazırlanmış olup, kabul edilmesi durumunda 1 Temmuz 2012’de yürürlüğe girecektir. Bu değişiklikle dul ve yetim maaşları, kısmi işgörmezlik ödenekleri ve çocuk destek ödenekleri yaşanılan ülke standartları seviyesine çekilecektir.

Görüş alınmak üzere Danıştay’a da gönderilecek olan bu değişiklik teklifinin sonuç itibariyle Meclisten geçeceğini şimdiden söylemek mümkün, zira hem hükümet ortakları hem de hükümeti dışarıdan destekleyen PVV kararı desteklemektedirler. Bunlara bir kaç küçük partinin de ekleneceğini şimdiden söyleyebiliriz.

Tabii ki bir takım uygulamalar zamanla gözden geçirilmedir ve gerekirse iptal veya yeniden düzenlemeye de gidilebilmelidir. Zaten siyaset de bunun için vardır. Zaman zaman halkı rahatsız eden icraatlerin hayata geçirilmesi kaçınılmaz olmakla birlikte, bazan da önceliklerin belirlenmesi gerekmektedir. Siyasi kararlardan olumsuz yönde etkilenen mutlaka bir kesim vardır ve bu da gayet normaldir. Ancak kazanınılmış haklar söz konusu olduğu zaman bu keyfiyet hukuken tartışmaya açıktır. Eminim Danıştay da tavsiyesini verirken hukuku esas alacaktır. Şayet Danıştay’ın olumsuz tavisiyesine rağmen kararda diretilip uygulamaya sokulursa hukukçuların dava açarak yürütmeyi durdurma çabası içine gireceklerdir.

Beni rahatsız eden alınan karardan ziyade alınış şeklidir. Normalde böyle bir karar almadan önce, konuyla ilgili bütün muhatapların görüşlerine başvurulur. Görüşler alındıktan sonra teklife son şekli verilir ve karar mekanizmasında tartışılmak üzere gündeme alınır. Siyasi partiler de teklif üzerine görüş beyan edip eleştirilerini dillendirirler. Hatta değişiklik önergeleri yoluyla teklifte tadilat yoluna bile gidebilirler. Nihayetinde de karar ya olduğu gibi ya da bir takım değişikliklerle kabul edilir veya reddedilir. Bu süreç her karar için aşağı yukarı geçerlidir. Ancak yukarıda sözünü ettiğim değişikliklerle ilgili ne IOT (Türkler için Danışma Organı) ne sendikalar ne de de başka çıkar grupları muhatap alınmış ve tavsiye istenmeiştir. Hal böyle olunca da alınan karar biraz ayrımcılık sosuna bandırılmış gibi görünmektedir.

Böyle yangından mal kaçırılır gibi alınan kararlar ne ilk ne de son olacaktır. Çite vatandaşlık da böyle aniden ortadan kaldırılmıştı. Hiç bir şekilde istişare olmadığı gibi, çifte vatandaşlar sadakat konusunda töhmet altında bırakılmışlardı. Bu tavırla verilmek istenen mesaj aslında çok açık ve yalındır: “Ya aslınızla ilgili bağları koparıp asimile olursunuz ya da biz gerekeni yapar sizi cezalandırırız.” Bakalım ne zaman bu devran dönecek de bu tür ayrımcı uygulamalar son bulacak? Bizim gıkımız çıkmadığı müddetçe devran dönmediği gibi, böyle kararların devamı da gelecektir.

Ahmet Suat Arı

1 Mayıs 2011

©SonHaber.nl için kaleme alınmıştır.

Bir bunlar eksikti...

2011-04-14T22:22:00.001+02:00

Son günlerde bize hiç de yabancı gelmeyen bir takım gelişmeler yaşanmakta. İnsanların hayat tarzı ve inancına göre yaşamasından rahatsız olanlar var. Sadece rahatsızlıkla kalınsa iyi, ancak daha da ileri gidilerek müdahale aşamasına gelinmiştir. Toplum mühendisliğinin daniskasını tanıyan biz Türkler, yıllarca Türklere insan hakları dersi vermeye kalkan Hollanda’da da aynı tasarrufla karşı karşıyayız.

İlk olarak Hayvanlar Partisinin (PvdD) İkinci Meclise verdiği bir kanun teklifi ile Müslüman ve Yahudileri ilgilendiren helal kesimi kanunla yasaklamak istemesini ele alalım. PvdD teklifine gerekçe olarak da hayvanların uyuşturulmadan kesilmesi dolayısıyle acı çekmesini göstermektedir. Bunun böyle olmadığını bir çok uzman defaatle açıklasalar da Hayvanlar Partisi teklifinde ısrar edip konuyu İkinci Meclisin gündemine aldırmıştır. Şu an Meclis alt komisyonunda görüşülen teklifi sadece gündeme aldırmakla kalmamış, çoğunluğun da desteğini almıştır. Listesine Türkçe isimli bir robotu bile koysan seçilen İşçi Partisi (PvdA) ve son yıllarda Türklerin yöneldikleri parti D66 bile helal kesimin yasaklanması yönündeki kanun teklifine destek vermektedirler. Sosyalist Parti (SP), Yeşil Sol (GL) ve ırkçı Wilders’in partisinin de destek verdiği kanun teklifine sadece Hristiyan Demokrat Birlik (CDA) ve Hristiyan Birlik (CU) karşı çıkmaktadırlar. Tavrı son ana kadar belirsiz olan Liberal Parti’nin (VVD) de teklife destek verdiği kulağımıza gelmektedir.

Irkçı PVV ve Hayvanlar Partisinin tavrını pek yadırgamadık, zira zaten onlar sürekli böyle tekliflerle zırt pırt karşımıza çıkıyorlar. Ancak gerek sosyal demokrat PvdA gerekse sol partiler Sosyalist Parti ve Yeşil Sol’un neden böyle bir tavır takındığını anlamak mümkün değil. Hele hele kendini liberal olarak tanımlayan, ancak liberallikten çok sol söylemlere sahip D66 bizi çok şaşırttı. Nasıl olur da insanların inançlarıyla ilgili hassas bir konuda bu kadar kayıtsız kalınabilirdi. Üstelik bu hassasiyeti şahsen bilen milletvekilleri bile vardı.

Acaba Nebahat Albayrak, Metin Çelik, Fatma Koşer Kaya, Ahmed Marcouch, Sadet Karabulut ve adını burada anmadığım vekiller yarın insanların karşısına hangi yüzle çıkacaklar? Konuyu siyasi bir icraat olarak göstermek isteyenlerin şunu iyi bilmesi gerekir: insanların inançlarından kaynaklanan uygulamalarını yasaklamak temel insan haklarının ihlali olduğu gibi Hollanda Anayasasının da ihlali anlamına gelir. Zira söz konusu olan insanların keyfi tercihleri değil, inançları gereği uymak zorunda hissettikleri bir dini uygulamadır. Ve buna uyup uymamak ferdin kendi tasarrufundadır. Dışarıdan müdahaleyle yasak koymak inanç özgürlüğünü ihlalden başka bir şey değildir. Bunun lamı cimi yok!

Yazımın başında bir takım gelişmeler demiştim. Şimdi de ikinci gelişmeye şöyle bir göz atalım. İşçi Partisinde (PvdA) bir kaç aylık bir milletvekilliği olan, ancak 9 Haziran 2010 seçimlerinde tekrar seçilemeyen Türk kökenli Keklik Yücel, bu hafta ‘de Pers’ adlı gazetede kulaklara hiç de yabancı gelmeyen söylemlerde bulunmuştur. Bu söylemleri kendi adına yapsaydı omuz silker geçerdik, ancak o partisinin kadın kolları başkanı sıfatıyla konuşmaktadır. İşte o zaman bize de iki çift laf söylemek düşer.

Gelin önce neler dediğine bir bakalım. Partisinin başörtüsüne karşı bir mücadele başlatmasını savunan Keklik Yücel, parti lideri Job Cohen’i de başörtüsüne karşı daha aktif tavır almaya davet ediyor. Ona göre başörtüsü takan kadın ve kızlar bunu salt eşleri, babaları, ağabeyleri, amcaları veya dayıları istediği için yapıyorlar. Dolayısıyle baskı altındalar ve onların kurtarılması lazımdir. Bunun şahsi bir tercih olabileceği ve bu tercihin de inanca dayanabileceğini bir türlü aklı basmıyor. Hele hele uslubuna ne demeli? Hani şu Türkiye’de başörtü takanlara hayatı zehir etmek için canla başla çalışan hanımlar var ya, aynen onlar gibi. Şu sözler adamı çileden çıkarmasın de ne çıkarsın?: “Biz PvdA olarak özgürlük peşinde olan Fatima’ların arkasında durmamız gerektiğini düşünüyorum.” Evet, özgürlük peşinde olanların arkasında durmak istemeni anlarım da bu duruşu neden kendi tercihiyle başını örtenlerin özgürlüğü için sergilemiyorsun demezler mi?

Neyse ki Keklik Yücel’e kendi partisi içinden cılız da olsa bir tepki geldi. Rotterdam Belediye Meclisi üyesi Fatima Talbi partisinin internet sitesinde çok güzel bir cevap verdi, ancak ‘de Pers’ gibi bedava dağıtılan ve yüzbinlerce tirajı olan bir gazetenin ulaştığı kitleye sesini duyuramadı. Gönül ister ki ülkesel bir yayın organında böyle tepkiler yayınlanıp daha geniş kitlelere ulaşılır. İnsanların hayat tarzına karışmak isteyen toplum mühendisleri de böylece gereken mesajı alırlar.

Ahmet Suat Arı

13 Nisan 2011

©SonHaber.nl için kaleme alınmıştır.

Not: Limburg İl Genel Meclisinin PvdA’lı üyesi Selçuk Öztürk, bayıltmadan kesimi yasaklamayı destekleyen partisine tepki göstererek, kanun teklifinin PvdA’nin da desteğiyle Meclisten geçirilmesi halinde senato seçimlerinde oy kullanmayarak tepkisini koyacağını açıkladı. Selçuk’u bu duruşundan dolayı kutlamak da bize düşer.

CDA’da Balans Ayarı

2011-04-10T20:04:00.000+02:00

Bir kaç aydır yazılarımda siyasi katılım ve siyasi etkinlik konusuna değinmekteyim. Her ne kadar on yıllık köşe yazarlığı dönemimde çok sık olarak siyaseti konu edinsem de, son bir kaç yazıya vesile olan, kurucu ve üyelerinin büyük bir çoğunluğu Türklerden oluşan yeni bir siyasi oluşumdur. Böyle bir oluşumun hem sayısal hesaplar, hem de bilgi ve tecrübe açısından hayat hakkı olmadığını iddia etmiştim. Böyle etnik temele dayanan bir parti yerine, mevcut partiler içinde etkin olunması gerektiğini savunmuş, partilerin bazı politikalarına kızıp çekip gitmek yerine parti içinde mücadele edilmesi gerektiği ve her parti içinda var olan yandaşlarımızla (siyasi partner anlamında) birlikte hareket edilmesi gerektiğine vurgu yapmıştım.

Konuyu iktidar ortağı CDA’ya getirmek istiyorum. Bilindiği gibi 9 Haziran 2010 seçimlerinde büyük bir hezimete uğrayan parti, koalisyon görüşmeleri esnasında ayrımcı ve ırkçı PVV’nin dışarıdan destekleyeceği bir azınlık hükümetinde yer alabileceğini meclis grup başkanı Maxim Verhagen’in ağzından dile getirmişti. Bu duruma parti tabanından gelen tepkiler üzerine 2 Ekim 2010 tarihinde olağanüstü kongreye gidilmiş ve üyelerin desteği istenmişti. Hollanda tarihinde görülmemiş bir ilgi gören kongre sonunda üyelerin % 68’i azınlık hükümetinde yer alınması yönünde oy kullanmıştı. Ancak % 32’lik muhalif grubun içinde partinin göz ardı edemeyeceği çok önemli şahsiyetler de vardı. Ruud Lubbers, Dries van Agt, Piet de Jong gibi eski başbakanların yanı sıra Ernst Hirsch Ballin, Ab Klink gibi bakanlar ve daha bir çok, parti için önemli şahsiyetler durumdan duydukları rahatsızlığı ifade etmişlerdi.

CDA içinde aktif olan Türk kökenli üyeler için bu şahsiyetler çok önemli yandaşlardır demiştim. Onların varlığı parti içi mücadele için çok önemli bir avantajdır. Parti terk edilince bu avantaj bir dezavantaja dönecektir. Nitekim 2 Nisanda yapılan kongrede PVV destekli azınlık hükümetine net bir şekilde tavır koyan Ruth Peetom parti genel başkanlığına seçilmiştir. Bu da demektir ki parti içindeki eksen kaymasına bir ince ayar yapılacaktır. Her ne kadar Hollanda’da siyasi liderlikle parti genel başkanlığı ayrı ayrı kişilerde vücut bulsa da, Ruth Peetom’un kendisini önemsiz bir konuma sokmak istemeyeceğini iddia edebiliriz. Onun genel başkanlığa seçilmesi, şimdilik vekaleten Maxim Verhagen tarafından yürütülen parti siyasi liderliği için de çok büyük önem arz eder. Bir emrivakiyle Maxim Verhagen lider olmasının önüne geçebilecek şahsiyetlerden birisidir Ruth Peetom.

Neden Ruth Peetom’a bu kadar güvendiğime gelince: Benim de üyesi bulunduğum Commissie Frissen’in önemli üyelerinde birisi Ruth Peetom’dur. Komisyon çalışmaları esnasında Müslümanların neden partiden uzaklaştığı sorusuna cevap arayan bir kaç kişiden birisidir. Bunun için benim teklifimle Türk ve Müslüman üyelerle özel bir toplantı tertip edilmiş ve Ruth Peetom da bu toplantının yönetimini üstlenmiştir. Halbuki orada telaffuz edilen konuların hemen hemen hepsi tarafımdan da rapor edilmişti, ancak bu görüşlerin sanki benim şahsi görüşümmüş gibi algılanmasını istemediğim için bir toplantı teklif etmiştim. O konuda en önemli desteği de Ruth Peetom’dan görmüştüm. Ayrıca 2 Ekim kongresi sürecinde birlikte hareket etmişizdir.

Ayrıca Ruth Peetom’um CDA’nın genel başkanı olmasıyla bugüne kadar sürüncemede kalan, ancak bizim için çok önemli olan İslam ve Müslümanların hem parti hem de ülke için ne anlama geldiğinin resmen ifade edilmesi yönünde çok önemli bir fırsat ortaya çıkmıştır. Önümüzdeki aylarda bu konuda ciddi mesafelerin kaydedildiğini siz Haber okuyucularıyla paylaşacağimdan emin olabilirsiniz.

Her zaman siyaset uzun soluklu bir uğraştır diyorum. Fevrilik, duygusallık ve populistlik belki kısa vadede başarı gibi algılanabilir, ancak uzun vadede bunlardan herkes zarar görür. Bunun örnekleri çoktur.

Ahmet Suat Arı

3 Nisan 2011

©Haber Gazetesi için kaleme alınmıştır.

Kimlik ve Asimilasyon

2011-03-31T22:17:00.000+02:00

Türkiye gündemini takip edenlerin sıklıkla karşılaştığı tepkilerden birisi “biz Hollanda’da yaşıyoruz, Türkiye’de olup bitenler bizi ilgilendirmez” şeklinde dillendirilir. Bunun söylenmesindeki amaç çoğu zaman samimidir, ancak derinlemesine incelendiği zaman aslında hiç de istemediğimiz bir durumun söz konusu olduğunu görürüz. Tabii ki yaşadığımız toplumdan kendimizi izole edip sadece Türkiye’yi takip etmek de savunulacak bir davranış değildir. Önemli olan her ikisini de yapabilmektir.

Türkiye gündemini takip etmek Hollanda gündemine ilgisiz olmak anlamına gelmemelidir. Tam aksine bizi her açıdan doğrudan ilgilendiren Hollanda gündemini takip etmek hem toplum olarak hem de fertler olarak yerine getirmemiz gereken en önemli sorumluluklardan birisidir. Bunun yanı sıra hem duygusal olarak hem de doğrudan ya da dolaylı bizi ilgilendiren Türkiye gündemini takip etmek en normal davranışlardan birisidir.

“Biz Hollanda’da yaşıyoruz, Türkiye’de olup bitenler bizi ilgilendirmez” yaklaşımı aslında asimilasyonun bir yansımasıdır. Artık köklere olan ilginin gereksizliği ve yaşanılan toplumla her bakımdan özdeşleşme arzusuna samimiyetle yaklaşıp bunun bir uyum meselesi olduğunu düşünmek saflıktır. Uyum adı altında istenen asimilasyonun ta kendisidir. İşin tuhafı da bunu kendi insanımızın dillendirmesidir. Bizim içimizde de kraldan çok kralcı olan bir sürü insan vardır.

Mesele sadece gündemi takip edip etmemekle kalsa iyi, ancak kendi dilini de aynı gerekçeyle kullanmaman gerektiği telkin ve empoze ediliyor. Hatta o kadar ileri gidenler oluyor ki, evde bile anadilinin kullanılmasına karşı çıkıyorlar. Vay efendim, evde çocuklar anadillerini konuştukları için Hollandacayı iyi öğrenemiyorlarmış. Haliyle evde de Hollandaca konuşulmalıymış! Bunlara bir de hutbelerin artık Hollandaca olması gerektiği eklenmiştir. Çok zaman geçmez tencerede pişen yemeğe, dinlenen müziğe, giyilen kıyafete daha bir çok kimlik ögesi de nasibini alır.

Toplumla daha iyi kaynaşma (entegrasyon) amacını güttüğünü iddia eden, ancak gerçekte asimilasyonu savunan bu zihniyetin göz ardı ettiği çok önemli bir faktör var. O da kendi kimliğini sağlıklı bir şekilde sahiplenen toplumlar her açıdan katma değeri yüksek olan toplumlardır. Hem sosyal hem de ekonomik açıdan yaşadıkları ülkelere getirisi oldukça fazladır. Bunun en güzel örneğinin dünyanın her köşesine yayılmış Yahudi toplumunda görmekteyiz. Yüzyıllardır azınlık statüsünde yaşamalarına rağmen hem kimliklerini hem de kültürlerini korumayı başardıkları gibi, hem de her açıdan iyi bir konumda olmuşlardır.

Peki kimliklerini muhafaza edemeyen toplumlara ne olmuş? Bakın dünyaya. Nerede problemli bir azınlık var, orada kimlik(sizlik) problemi var. Zira asimile olmak da yetmiyor. Ağzınızla kuş tutsanız sizin sıfatınız hep göçmen (allochtoon) olarak kalacaktır. Bütün mesele ‘iyi’ veya ‘kötü’ göçmen olabilmektedir. ‘İyi’ göçmenseniz size katlanacaklar, ‘kötü’ göçmenseniz sizi toplum için bir tehdit olarak görecekler.

İşte biz Avrupalı Türkler, kulağa samimi gibi gelen, ancak dikkatle üzerinde durulunca çok büyük bir tehlike arz eden kendi kimliğinden uzaklaş(tırıl)maya karşı tavrımızı net bir şekilde ortaya koymalıyız. Bunu yaparken de ayaklarımız yere sağlam basmalıdır. Bu da iyi bir eğitim, sosyal, siyasi, ekonomik, kültürel, spor gibi daha bir çok alanda katılımla mümkündür. Zira kendi ayakları üzerinde duramayan fert ve toplumların kabul gördüğü hiç bir ülke yoktur. Saygın olmak çaba gerektirir, kendiliğinden olmaz...

Ahmet Suat Arı

31 Mart 2011

©SonHaber.nl için kaleme alınmıştır.

Seçimlerin Ardından

2011-03-16T18:25:00.000+01:00

2 Mart il genel meclisleri seçimlerini de geride bıraktık. Bu seçimler bir çok açıdan diğerlerinden farklıydı. Hem seçim atmosferi hem de kampanyalar daha öncekilere hiç benzemiyordu. Nitekim sonuçları da diğerlerine hiç benzemedi.

Seçimlerin bir analizini yapmadan önce şu ‘il’ (vilayet) kavramının ‘eyalet’ kavramıyla karıştırılmasına bir açıklık getirmemiz gerekecek. Bazıları ısrarla telaffuz etse Hollanda’da eyalet sistemi yoktur, aynen Türkiye’de olduğu gibi iller (eski deyimle vilayetler) vardır ve bu illerin yönetimlerinden de il genel meclisleri (provinciale staten) sorumludurlar. İl genel meclisinin başkanlığını da vali (gouverneur) yürütür. Eyaletlerinse kendi parlementosu ve o parlementonun onayladığı bir hükümeti vardır. Eyalet hükümeti dış işleri hariç her alanda bağımsız karar verme yetkisine sahiptir. İl genel meclislerindeki daimi encümenler (gedeputeerde staten) ise sadece sınırlı bir alanda yetkilidirler. İl genel meclisleri yasama yapma yetkisine sahip değilken vilayet yönetimleri her türlü kanunu yapmaya yetkilidirler. Kısaca Hollanda’daki seçimlerde eyalet yönetimlerini değil, il yönetimlerini seçtik. Onlara da milletvekili değil il genel meclisi üyesi denir. Israrla milletvekili kavramını kullanmak bana göre maksadı aşan, ego tatmin edici bir tavırdan başka bir şey değildir.

Şimdi seçimlere geri dönelim. Yazımın başında bu seçimlerin bir çok açıdan farklı olduğunu söylemiştir. Bu seçimleri diğerlerinden farklı kılan en önemli özellik 9 Haziran seçimlerinde büyük bir başarı sağlayan ırkçı/ayrımcı PVV’nin ilk defa katılıyor olmasıydı. Bu da, ülke yönetiminde etkin olma çabası içinde olan bu partinin illerde de söz sahibi olmak istemesi anlamına gelmekteydi. Herkes, özellikle de biz Müslüman Hollandalılar durumu kaygıyla takip ettik. Onların genel seçimlerdeki başarılarını teyit etmeleri zaten endişeli olan bizleri daha da endişelendirecekti. Anketlerden de pek iyimser sonuçlar çıkmamaktaydı. Nihayet beklenen oldu ve genel seçimlerdeki kadar olmasa da PVV oldukça yüksek oranda oy aldı. Bakalım bu sonuçlar il yönetimlerine nasıl yansıyacaklar? Muhalefette kalmayı tercih edip saldırılarına mı devam edecekler yoksa yönetimlere girip emelleri doğrultusunda mı çalışacaklar, bekleyip göreceğiz.

Bir diğer farklılık ise, dolaylı olarak da olsa Senato üyelerinin de seçilecek olmasıydı. Tabii bu yeni bir durum değildi. Ancak bu sefer önemi farklıydı. Zira Başbakan Rutte’nin azınlık hükümeti Parlemento’da PVV’nin de dışarıdan desteğiyle çoğunluğu sağlasa da aynı durum Senato’da söz konusu değildir. Daha önce il genel meclisi seçimlerine katılmayan PVV’nin tabii olarak senatörü de olmadığı için azınlık hükümeti Senato desteğinden yoksundu. İşte bu seçimleri daha da önemli kılan sebeplerden birisi de buydu. İl genel meclisi üyeliklerininin dağılımı göz önüne alındığında iktidar partileri ve dışarıdan destekçileri PVV’nin Sentato’da çoğunluğu kıl payı kaçırdığını görmekteyiz. Ancak bu durum şimdilik teorik olarak böyledir, ancak gerçek sonuçlar teorik hesaplardan farklı da olabilir. Zira seçilen üyelerin illa da kendi partilerinden bir senatör adayına oy vermeleri gerekmiyor. Her ne kadar bir siyasi parti listesinden seçilseler de yine de bağımsız oy verme hakkına sahiptirler ve oylamalar da gizlidir. Ayrıca yerel partilerin nasıl bir tavır alacağı henüz kestirilememektedir. Bu durum da gösteriyor ki bazılarının dediği gibi muhalefet partileri başarılı olamamışlardır. Hele hele sol muhalaeft hiç başarılı olamamıştır. Sol muhalefetin tek başarısı Türklerin oylarını neredeyse silmece götürmesinden ibarettir. Başka bir başarıdan söz edilemez.

Seçimlerin Türkler açısından değerlendirmesini fazalasıyla yaptığımız için burada değinmeyeceğim. Bana göre bundan daha önemli olan sonuçların iyi analiz edilip ona göre tavır alınmasını sağlamaktır. Savunma merkezli bir duruştan etkin ve yetkin bir duruşa geçmenin zamanı çoktan geldi de geçiyor bile. Bunun için de birbirimizle uğraşmak yerine üzerimize düşeni yapmak gayreti içinde olmamız gerekir. Tek partiye yığılıp kendini marjinalleştirmek değil, her partide varlığını hissettirmektir asıl olan.

15 Mart 2011

Sonhaber.nl için kaleme alınmıştır.

Tabloyu İyi Okumak

2011-03-03T22:40:00.001+01:00

Yağmurlu bir kış günü 2 C˚ sıcaklıkta binlerce insan bir spor salonunun çevresinde bir bilet bulup içeri girebilme uğraşı içindeler. Salon yaklaşık 12.000 kişi alıyor ve 12.000 bilet günler öncesinden bitmiş. Salona girebilmek için binlerce insan belki bir bilet bulurum umuduyla boynunda görev kartı olan herkese müracaat ediyorlar.
Peki neden içeri girmek istiyor bu insanlar? Çekişmeli bir spor müsabakası mı var? Bir kulübün fanatik taraftarı mıdırlar? Hayır, bunların hiç birisi değil. İçeri girmek istedikleri salonda T.C. Başbakanı konuşacak. Ne konuşacağı hiç önemli değil. Onları her sözü heyecanlandıracak.
Ortada ne bir seçim var ne de program. En azından orada olanlar için durum böyle. O zaman o kadar insanın bu kışta kıyamette orada ne işi var? İşte bu sorunun cevabını iyi bilmek lazım. Zira o insanları salt bir partinin taraftarı olarak görmek bu olguyu anlamamaktır. Zaten o insanların ne oy hakkı vardır (en azından yaşadıkları ülkede oylarını kullanma hakkına sahip değiller) ne de hizmetlerden bir çıkarı. Bir partiye üyelikleri de söz konusu değil.
Aslında bu tabloyu Avrupalı siyasiler, kanaat önderleri ve gündem belirleyicileri çok iyi okumalıdırlar. Çok iyi okudukları takdirde azınlıklar konusunda içine düştüğümüz kısır döngüden de kurtulmamız mümkün olacaktır. Bu tablo insanların bir şeyler haykırmak istemelerinin bir yansımasıdır. Bunun sosyolojik analizidir bu tabloyu okumak.
Konuya Türkiye’nin vatandaşlarını kontrol ettiği çerçevesinden yaklaşmak hem çok ucuz bir tavır hem de sömürgeci mantıgının dışa vurumu olur. Zaten orada Başbakan, daha öncekilerde de olduğu gibi, uyumun önemine vurgu yapıp, toplumda başarılı olmak için ne gerekiyorsa yapılması tavsiyesinde bulunmaktadır. Eğitimde, iş pazarında, kültürde, sanatta, siyasette, velhasıl toplumun her katmanında katılımın iyileştirilmesi için teşvik etmektedir. Söylediği tek farklı şey, uyum sağlayın ama asimile olmayın demesidir. Bu da daha kısa zaman öncesine kadar saygın her Batılı aydının ve politikacının da söylemi değil miydi?
Fazla uzatmadan bu tablonun nasıl okunması gerektiğine gelelim:
• Bu bir kimliğe sahip çıkma gayretinin dışa vurumudur;
• Her zaman problem odaklı söylemlerin nesnesi olmaya bir tepkidir;
• Özgüvene cila çekmek istenmesidir;
• Otonom bireyler olarak görülmeyi talep etmektir;
• Saygın bir muhatap olmaya duyulan hevestir;
• Onurlu bir konuma duyulan özlemin ifadesidir;
• Yükselen ırkçılığa karşı bir haykırıştır;
• Sahipsiz olmadığını bilmenin heyecanıdır;
• İkinci sınıflığa itilmeye bir tepkidir;
• Ve kendisini şefkatle kucaklayan bir merhamete duyulan ihtiyaçtır.
Bunların hiçbirisinde yaşanılan ülkeye olan sadakatın eksikliğini göremezsiniz. Tam aksine başarılı, kendinden emin, vakur, eşit, katılımcı ve sorumlu bir tavır söz konusudur. İstisnalar yok mudur? Tabii ki var, hem de çok, ama o istisnalar maalesef böyle bir çoğunluk hakkında yanlış bir imajın oluşmasına yol açmaktadır. Sapla samanın karıştırıldığını söylersek pek de abartmış olmayız.
Böyle bir sinerjinin enerjiye dönüştürülmesi durumunda herkesin kazançlı çıkacağı aşikardır. Göçmenler problem odaklı edilgenler olmaktan çıkıp topluma faydalı olacaklar ve yaşadıkları topluma her açıdan şimdikinden daha fazla katkı sağlayacaklardır. İşte budur kazan-kazan (win-win) formülü.
Ahmet Suat Arı
©SonHaber.nl için kaleme alınmıştır.

Potansiyel Müttefikler

2011-02-26T23:20:00.001+01:00

Ekim 2010’da Haber için yazdığım “İkilemimiz”başlıklı makalede siyasilerin zaman zaman bir ikilem içine düştüklerinden bahsetmiştim. “Aşağı tükürsen sakal yukarı tükürsen bıyık misali. Ama bir karar vermeniz de kaçınılmazdır. Bu durumda ince eleyip sık dokumanız gerekir. Vereceğiniz karar, ani refleksle veya aşırı duygusallıkla alınmayacak ve daha sonra sizi pişman etmeyecek. Velhasıl artısı eksisi iyi hesaplanmış olmalı” demiştim. Bu durum CDA’da aktif olan Türk ve Müslüman kökenli siyasiler için geçerliydi. Şimdi de aradan geçen 4 ayın bir muhasebesini yapmaya çalışacağım. Takdir tabii ki siz okularındır.

Bildiğiniz gibi Haziranda yapılan genel seçimler siyasi arenada bir depreme sebep oldu ve Meclis aritmetiği radikal bir şekilde değişti. VVD tarihinde ilk defa birinci parti olurken, CDA tarihinin en ağır yenilgisini yaşadı. PvdA kıl payı farkla birinciliği keybederken ırkçı ve ayrımcı PVV olağanüstü bir başarıyla üçüncü büyük parti oldu. Kısacası Hollanda siyasetinde bütün dengeler alt üst oldu.

Ortaya çıkan denge(sizlik)den dolayı da uzun bir koalisyon arayışı oldu. En sonunda da seçimin tartışmasız galibi (VVD) ve mağlubunun (CDA) bir diğer galibin (PVV) dışarıdan destek vermesiyle bir koalisyon kurulmasına karar verildi. İşte o anda da CDA’daki Müslümanların ikilemi ortaya çıkmıştı. Bu siyasilerin bir iki tanesi partileriyle yollarını ayırırken bir çoğu parti içinde mücadele etme kararı almışlardı. Partide kalanların en önemli gerekçesi parti içinde % 32’lik bir potansiyelin onların tarafında olmasıydı. Ayrıca kongreden partinin İslam ve Müslümanlarla ilgili pozisyon belirlemesini talep eden bir de karar çıkartmayı başarmışlardı.

Aradan geçen dört aylık zaman diliminde parti içinde önemli gelişmeler oldu. İlk olarak seçimlerde alınan mağlubiyetin sebeplerini araştıran komisyon (bendenizin de üyesi olduğu) nihai raporunu sundu. Bu raporda Müslüman seçmenlerin kendilerine karşı belirsiz tavrı nedeniyle oy vermedikleri belirtilirken, temsil bazında da yanlış figürlerin öne sürüldüğü tespit edilmektedir.

Bir diğer gelişme ise CDA’nın 30. Kuruluş yıldönümü münasebetiyle eski başbakanlardan Ruud Lubbers’in yaptığı konuşmaydı. Bu sadece bir konuşma değil aynı zamanda çok ciddi ve dikkate alınması gereken bir mesaj ve tavsiye idi. Benim geçen ayki yazımda bahsettiğim, küsüp giderek kendi partimizi kurmak yerine, üyesi olduğumuz partilerde partnerlarımıza destek verip onlarla hareket etmek, ifademden kastım da bu idi. Lubbers, CDA’nın kuruluş süreci ve ondan sonraki 30 yılını değerlendirirken ileriye dönük olarak ilk tavsiyesini İslam ve Müslümanlarla alakalı yapmaktadır. Partinin bu konuda tavrını netleştirmesini isterken, Müslümanların da potansiyel müttefikler olarak görülmesi gerektiğini söylemektedir. İslamın evrensel bir din olduğu ve CDA’nın da geleceğini teminat altına almak için Müslümanları, kendi kimliklerinden taviz vermeden kabul etmesi gerektiğini belirtti.

Lubbers’in bir diğer tavsiyesi de Müslümanlarla onların Hollanda toplumuna katılımının iyileştirilmesi için diyaloga girilmesidir. Katılım (participatie) kavramını uyum (integratie) kavramına tercih etmesi bir tasadüf değildir. Sayın Lubbers’ı takip edenler onun bunu şuurlu olarak kullandığını bilirler.

Lubbers ayrıca birlikte ortak paydaların bulunmasından bahsetmektedir ki bu da siyasi terminolojide çok önemli bir gelişmedir. Zira bugüne kadar bir kültürel dayatma söz konusuyken o birlikte ortak payda bulmaktan söz etmektedir. Bu da son on yıldır duyduklarımızın yüzde yüz zıddı bir yaklaşımdır. Biz de zaten hep bunu istemedik mi?

Ruud Lubbers konuşmasını “Yenilenmiş bir CDA Çok Renkli, Uzun Ömürlü (Dayanıklı ) ve Sosyal olacaktır” diyerek tamamlamaktadır. Burada dikkat edilmesi gereken husus, her hangi bir dine vurgu yapılmayıp çok renkiliğin telaffuz edilmesidir. Zaten konuşmasının bir çok yerinde partinin bir halk partisi olduğu ve dolayısıyla herkesi kucaklaması gerektiğini ifade etmektedir.

İşte geçmişte yaşadığı haksızlığa rağmen hala parti içinde mücadelelerini sürdüren Ayhan Tonca ve Osman Elmacı’nın müttefiki Ruud Lubbers gibi sağduyulu CDA’lılardır. Aynı Lubbers tüm yoğunluğuna rağmen İl Genel Meclisi seçimleri münasebetiyle aday olan Ayhan Tonca ve İbrahim Emili’ye destek için Rotterdam’da Türk basını ve sivil toplum örgütü temsilcileriyle bir araya gelecektir (bu yazı toplantı öncesi kaleme alınmıştır).

Tabii ki yukarıda bahsedilenler diğer partilerde aktif olan arkadaşlar için de geçerlidir. Onlar da parti içinde kendilerine müttefikler bulup onlarla hareket etmelidirler.

8 Şubat 2011

Haber Gazetesi için kaleme alınmıştır.

Söyleme Söylemle Cevap

2011-02-15T10:55:00.000+01:00

İçinde bulunduğumuz seçim atmosferinde şahit olduğumuz bazı tavırlar bizim toplum olarak daha çok şey öğrenmemiz gerektiğini ortaya koyuyor. Doğulu topumluların karakteristik özelliği olan duygularla siyaset yapma Batı Avrupa’nın en batısında siyaset yapan biz siyasilerde de ziyadesiyle mevcut. Siyasete duyguları karıştırmak illa da olumsuz olacak anlamına gelmez. Asıl olan duyguların seline kapılıp sağduyuyu göz ardı etmemektir. İşte tam da bu noktada bir takım olumsuzluklar gözlemlemekteyim.

Her şeyden önce bir gerçeğin altını kalın çizgilerle çizmeliyiz. Demokrasilerde siyasi partiler programlarıyla idareye talip olurlar. Bu programlar her hangi bir ideoloji temelinde olabileceği gibi pragmatik kaygılarla da ortaya çıkmış olabilirler. Sonuç itibariyle hazırladıkları programın ülke, vilayet, bölge veya belediye için en iyi çözümleri içerdiğini düşünen bir bir siyasi oluşum ve onun çevresinde yuvalanmış bir taraftar kitlesi mevcuttur. Bu da demeokrasinin olmazsa olmazı bir durumdur. Hiç bir gücün bu hakkı engellemesi veya gasp etmesi mümkün değildir. En azından demokrasi ile yönetilen ülkelerde bu böyledir. Hollanda’nın demokrasi ile yönetildiği gerçeğinden yola çıkarak bu durumun bizim için de geçerli olduğunu kabul ederiz.

Demokrasinin özümsendiği ülkelerde seçim çalışmaları centilmen bir atmosferde geçer. Tartışmaların konusu hedeflenen planlardır. Siyasiler gelecek için ne gibi planları olduğunu halka arz edip onlardan destek isterler. Bunu yaparken diğer siyasi parti programlarını da mukayese için kullanırlar ki seçmen kendine yatkın bir tercih yapabilsin. Yapılmayan ya da yapılmaması gereken ise bütün söylemini diğer siyasilerin yanlış yolda olduğu, daha da ilerisi ihanet, gaflet ve dalalet içinde olunduğuna vurgu yapmaktır. Benim nazarımda siyasi sığlık olan bu yaklaşım maalesef Doğulu toplumlarda çok sık rastlanan bir durumdur.

Son zamanlarda katıldığım tartışma programlarında bu duruma üzülerek şahit olmaktayım. Türk kökenli siyasilerin büyük bir kısmını tenzih ederim, ancak bir kısmının söylemleri sırf başkalarının program ve icraatlerine yöneliktir. Tartışma boyunca korku edebiyatı yapılıp, bazı gerçekler de saptırılarak oy toplama gayreti içine girilmektedir. İçi boş, çoğu zaman kulaktan dolma bilgiler sürekli tekrarlanıp tartışmalar tatsız hale getirilmektedir. En kötüsü de siyasi söylemlerin değil o söylem sahiplerinin şahsına yönelik yapılan saldırılardır. Kendisi dışındaki siyasi grupların sanki kötü insanlar tarafından dillendirildiği ve onların kazanması halinde hayatın topluma zehir edileceği korkusu propaganda edilmektedir. Bu tür siyah-beyaz düşünme mentalitesinin bırakın topluma hizmet etmesini, topluma büyük zararalar verdiği defalarca tecrübe edilmiştir. Tekrarının da kimseye faydası yoktur.

Demokrasi çoğulculuk, çok renklilik, çok söylemlilik demektir. Herkesin aynı düşünmesi mümkün değildir. Sizden farklı düşünenlerin de kendilerine göre haklılık payının olabileceği gerçeğini kabul etmeniz gerekir. Nitekim demokrasiler halka çeşitli seçenekler sunup onların arasından seçim yapabilme durumudur. Bu bazan çoğunluğun aynı yönde tercih yapması (tek başına iktidar) anlamına gelebileceği gibi bazan da gidin oturup birbirinizle işbirliği (koalisyon) yapmanın asgari müştereklerini (koalisyon protokolü) bulun anlamına da gelebilir. Her durumda azınlıkta kalanların da hesaba katılması esastır. Temel hak ve özgürlükler her durumda saygı görmek durumundadır ve zaten bunlar da Anayasa ve kanunlarla güvence altına alınmışlardır. Hangi siyasi hareket iktidara gelirse gelsin bunlardan taviz verilemez ve öyle bir kaygı da olmaz. Aksi takdirde demokrasi terkedilmiş demektir.

Son olarak siyasi söylemlerimizin ırkçı ve ayrımcı PVV tarafından rehin alınmasının önüne geçip onların metodlarını kullanmamamız gerektiğine vurgu yapmak istiyorum. Zira onların yaptığı siyah-beyaz düşünmenin ta kendisidir. Söylemleri de islamofobi üzerine kurulmuştur. Biz de onlar gibi yaparak PVVfobi tuzağına düşmemeliyiz. Zira bizim boş işlerle uğraşacak ne vaktimiz ne de enerjimiz vardır. Abesle istigal edenler topluma yön veremezler.

Ahmet Suat Arı

13 Şubat 2011

Başlarken bile siyaset...

2011-02-02T23:26:00.000+01:00

Bundan böyle SonHABER.nl’de iki haftada bir Hollanda gündemi ile ilgili düşuncelerimi sizlerle paylaşma gayreti içinde olacağım. Toplumsal olaylar ve siyasi gelişmelere kendi gözlüğümle bakıp yorumlayacağım. Bunu yaparken de her zaman olduğu gibi siyasi bağnazlıktan uzak objectif bir duruş takınacağım. Beni yazılarımdan tanıyanlar için bunlar pek de vaat sayılmaz, ancak yeni tanıyacak olanlar için buna vurgu yapmamın gerektiğine inanıyorum. Tabii ki zaman zaman rahatsız olanlar olacaktır, ancak bu rahatsızlıkların mantıklı bir örgü içinde argümanlarıyla belirtilmesi durumunda mutlaka dikkate alınacaktır.

Bu ilk yazıya başlarken 2 Mart 2011 tarihinde yapılacak il genel meclisi seçimlerine değinmeden geçmek olmaz. (Bazıları eyalet meclisi diye ısrar etse de, ben il genel meclisi kavramını kullanmakta ısrarcı olacağım, zira Hollanda eyaletlerden oluşan bir federe devlet değil, vilayetlerden oluşan üniter bir devlettir. Bir başka yazımda bu konuya yönetim bilimleri çerçevesinden bakarak değineceğim.) Hollanda’nın 12 vilayetinin yöneticilerinin seçileceği seçimler, aynı zamanda VVD-CDA azınlık hükümetinin ilk sınavı olacaktır. Aslında 2 Mart seçimleri bir çok bakımdan büyük öneme haizdir. İl genel meclisi de neymiş deyip omuz silkmek pek de akıllıca bir davranış olmayacaktır anlayacağınız.

Bu seçimlerin öneminin kavranması için il genel meclislerinin görev ve yetkilerine kısaca bir değinmekte fayda olduğuna inanıyorum. Ademi merkeziyetçi sistemde pek de hissedilebilir bir etkisi olmasa da il genel meclisleri belediyeleri aşan bir çok konuda önemli bir konuma sahiptirler. Çevre, konut, bayındırlık, ulaşım, gençlik gibi daha bir çok belediyelerüstü alan il genel meclisinin yetki alanına girer. İşin icraat yönünden başka bir diğer önemli, bana göre en önemli, özellik ise bu meclislere seçilen üyelerin Birinci Meclis olarak adlandırılan senato üyelerini seçmeleridir. Bu da şu an içinde bulunduğumuz durum göz önüne alındığı takdirde çok stratejik bir önemdir.

Peki nedir bu özelliği stratejik kılan sorusunu açacak olursak şunu görürüz: Hatırlayacağınız gibi mevcut azınlık hükümeti PVV’nin dışarıdan destek vermesiyle kurulabilmişti. Hükümet, PVV’nin de desteğiyle Parlamentoda yeterli sayıya ulaştığı halde, Senatoda azınlık konumunda kalmıştı. Zira daha önceki il genel meclisi seçimlerine katılmamış olan PVV’nin Senatoda hiç bir üyesi yoktu. İşte bu seçimlerin sonunda azınlık hükümeti Senatoda da çoğunluk sağlayıp alınan kararların Senatodan geri dönmesinin önüne geçmek istemektedir. Aksi takdirde Meclisten geçen her kararın iade edilmesi mümkün olacak ve hükümetin eli kolu bağlanmış olacaktır. Bu da azınlık hükümetinin sonu anlamına gelecektir.

Bu seçimleri önemli kılan, en azından biz göçmen asıllılar için, bir diğer özellik de PVV’nin ilk olarak il düzeyinde seçimlere katılacak olmasıdır. 9 Hazıran genel seçimlerinde büyük bir başarı elde eden ayrımcı PVV’nin bu seçimlerde alacağı sonuçlar yükselen ırkçılık ve ayrımcılığın son durumunu yansıtacaktır. Vilayetlerde aday bulmakta zorlanan PVV, miletvekillerini liste başı yaparak bu seçimlere verdiği önemi göstermiştir. Amaçları en az 9 Haziran seviyesinde oy oranına ulaşmaktır. Bunun için de her türlü istismar ve saldırıyı mutlaka yapacaklardır. Ümidimiz seçimlerden önce adaylarının muhtemel vukuatlarının orataya çıkması ve güvenilmez olduklarının anlaşılmasıdır. Ayrıca bizlerin de onun provokasyonlarına kendimizi kaptırmamamız gerekmektedir.

Burada vurgulanması gereken bir diğer husus da değişik partilerin listelerinden aday olan Türk kökenli adayların varlığıdır. Tabii ki kendi içimizden birisini tercih etmek en tabii hakkımızdır, ancak bunu yaparken adayların nitelik ve güvenilirliğine dikkat edilmesi gerekmektedir. Sadece ad yetmiyor, san da olmalı. Bugüne kadar toplum için ne yapmış bilmeliyiz. Aksi takdirde birilerinin kariyer hedefine hizmet etmiş oluruz.

Ahmet Suat Arı

26 Ocak 2011

Dogmalarla Yaşamak!

2011-01-30T18:06:00.001+01:00

Bazı toplumlar hayatı zorlaştırmak için ellerinden geleni yaparlar. Hayatı çekilir kılmak için çok az çaba sarf edilebilecekken, onlar zor olanı seçip, binbir bahane uydurarak insanları robotlaştırma gayreti içine girerler. Böyle toplumlarda birileri vatandaşların ne yiyip ne içeceklerine, nasıl giyineceklerine, nelerden hoşlanıp nelerden hoşlanmayacaklarına, hatta neleri düşünüp neleri düşünemeyeceklerine bile hükmetmeye çalışırlar. Bunu yaparken de hep bir maskenin arkasına sığınırlar.

Bu maske bir inanç, bir mezhep, bir tarikat, bir ideoloji olabileceği gibi bir şahıs da olabilir. O maskeyi takanlar kendilerine her türlü yetki ve gücün verildiğine inanırlar. Bir nevi ilahi bir elçidirler. Sakın ola ki onların icraatlerine (emir ve komutasına) itiraz edilmeye. Alimallah insanın başına gelmedik iş kalmaz. Onlara göre toplumlar fertlerden oluşmazlar. Fertler toplum denen makinanın dişlileridir adeta. Tek başına hiç bir anlam ve işlevleri olmaz. Dolayısıyle onların her hareketini kontrol edecek bir mekanizma olmalı. İşte o mekanizma da maskeli kişi ve kişilerdir.

Bir örnekle konuyu biraz daha açayım. Geçenlerde tatili fırsat bilerek oğlumla Ankara’ya gittim. Ankara’ya gitmişken oğlumun Türkiye Cumhuriyeti’nin en önemli şahsiyetlerinden birisi olan Atatürk’ün mezarını ziyaret etmesi gerektiğini düşünerek Anıtkabir’e götürdüm. Tandoğan’dan Anıtkabir’e doğru ilerlerken ona Kurtuluş Savaşı’nı ve Atatürk’ün bu savaştaki rolünü anlatmaya çalıştım. Ayrıca Türkiye Cumhuriyetinin ilk devlet başkanı olması sıfatıyla yaptığı icraatleri mümkün olduğunca açıklamaya çalıştım. Bu pek kolay bir iş değildi, zira Hollanda’da doğup büyümüş birisi için hemen hemen her şey yeni ve farklıydı. Ayrıca bir takım icraatleri bugünün normları göz önüne alındığında pek de kulağa hoş gelmiyordu. Olay ve olguların zaman ve mekan göz önüne alınarak değerlendirilmesi gerektiğini (kendim bile ikna olmasam da) açıklarken kendimizi Anıtkabir’in giriş kapısına geldik.

Geniş yoldan yokuş yukarı tırmanma pozisyonu almışken birilerinin bize seslendiğini fark ettik. Meğer nizamiye kapısından geçmek gerekirmiş! Üzerimizde istenmeyen bir malzeme olup olmadığını kontrol etmek için metal dedektöründen geçerken birden görevlinin beti benzi attı. Birden oğluma baktım, acaba üzerinde bir şey mi var diye, ama o da şaşkın şaşkın bana baktı. Görevli, zor bir durumla karşılaşmış bir insan edasıyla oğlumun t-shirtündeki resmin kime ait olduğunu sordu. Şaşkın şaşkın birbirimize baktıktan sonra, neden bunu bilmek istediğini sorduk. Biz onun cevap vermesini beklerken o, bize o halde içeri giremeyeceğimizi söyledi. ‘Bu da nerden çıktı’ şaşkınlığını üzerimizden attıktan sonra, bir çözüm bulmak için kafa yormaya başladım. Acele bir çözüm bulunmalıydı, çünkü bir yanda sözümona görevini yapmaya çalışan bir memur, diğer yanda tepesi atıp çekip gitmek isteyen oğlum vardı. Bulduk bir çözüm, ama bayağı ‘riskli’ bir çözüm oldu. En azından memur için! Oğlumun montunun fermuarını çekili tutmak kaydıyla izini koparmıştık. T-shirtte ne mi vardı? OBEY markası ve üzerinde belirsiz bir siyah beyaz yüz. İşin garip yanı OBEY’in İngilizcede “itaat et” anlamına gelmesiydi.

Anıtkabir’in içinde gördüğümüz bazı manzaralar ise kapıdakini aratmaz cinstendi. Hamaset, tapınma, abartı, ne ararsan var. Galiba ‘günün anlam ve önemine binaaen’ ne gerekiyorsa yapılıyordu. Abartısız, sanki orası muhalefet partilerinden birinin seminer alanıydı. Türkiye’nin bütün sorunları Kurtuluş Savaşı sonrasındaki bilgi ve tecrübelerle anında çözülüverecekti. Hatta sırtınızdaki palto ve başınızdaki şapka bile hiç de küçümsenemeyecek önemdeydiler. Bütün bu olup bitenlerin müsebbipleri ise yazımın başında da değindiğim gibi yüzlerine Atatürk maskesi geçirmiş kişilerdi. Onlar cümle alemin giyimine kuşamına, yediğine içtiğine, inancına, düşüncesine, sevgisine, hayat tarzına müdahale edip yön vermeyi kendilerine bir görev addetmişler ve bunu da maalesef Atatürk adına yaparlar. Halbuki o insanların fikrinin ve vijdanının hür olmasını arzu ederdi.

26 Ocak 2011

Hariçten Gazel Okumak

2011-01-15T16:20:00.000+01:00

Yürümeyi yeni öğrenmeye başlayan bir çocuk düşünün. Emeklemekten dizleri nasır tutmuş ve yürümeyi kafasına koymuştur artık. Her bulduğu desteğe yüklenip adımlarını dikkatlice atmanın çabası içindedir. Bu destek bazan bir anne, bazan bir baba, bazan da bir abi veya abla olur. Çoğu zaman da ona destek olacak ebeveynini, abi ve ablasını beklemeden odadaki mobilyalardan faydalanmayı dener. Düşe kalka, bazan da hafif sıyrıklarla bu mücadelesini sürdürür ve eninde sonunda yürümeyi başarır. Yeter ki onun başlattığı bu mücadele süreci dahili ve harici herhangi bir sebepten dolayı sekteye uğratılmasın.

Bu örneği 10 Ocak tarihinde Hollanda’nın ciddi gazetelerinden birinde yayınlanan ve altına imza koyanların bazılarını da yakından tanıdığımız bir manifestodan dolayı verdim. Kendilerini Türk Hollandalı profesyoneller olarak adlandıran yazarlar “gençlik sorunlarının oldukça kaygı verici” olduğunu belirtiyorlar. Aralarında kendi ifdadeleriyle araştırmacılar, eğitim ve istihdam uzmanları, memur ve bürokratlar olduğu halde bir manifesto kaleme alıp Hollanda’daki Türk gençlerinin durumundan duydukları kaygıları dile getiriyorlar.

Kaygının sebeplerinin uzun uzadıya sıralandığı manifestoya göre Türk gençleri her alanda oldukça olumsuz şartlarda yaşamaktadırlar. Eğitimde geri kalmışlık, iş pazarında ayrımcılık ve bu sebepten ortaya çıkan yüksek oranda işsizlik, dışlanmışlık, aile içi şiddete maruz kalma, ruh sağlığının bozulması, radikalleşme gibi bir çok sorundan bahsedilmektedir. Bu manifesto yayınlanır yayınlanmaz hemen hemen bütün medya kuruluşları konuya bir şekilde yer verdi. Zira manifesto bugüne kadar varolan Türk gençlerinin en sorunsuz grubu oluşturduğu düşüncesinin tamamen zıddını iddia etmektedir.

Manifesto’da araştırmaların da ortaya koyduğu eğitimde geri kalmışlık ve istihdam sorunu haklı olarak belirtilirken, bir çok konuda varsayımlardan yola çıkılmaktadır. Mesela Hollanda’da yetişen gençlerin kategoral olarak aile içi şiddete maruz kaldıklarını hangi araştırma ortaya koymaktadır? Yine gençlerin dışlanmadan dolayı radikalleştiklerini bir genelleme yaparak iddia etmek mümkün değildir.

Bir diğer önemli husus ise sosyal dayanışmanın ortadan kalkmasıyla gençlerin bir nevi kendi kaderlerine terk edildiği iddia edilmektedir. Halbuki burada söz konusu olan geleneksel dayanışmanın yavaş yavaş terkedilip kurumsallaşmaya gidilmesidir. Bu da aslında Hollanda toplumuna ‘uyum’ sağlandığını göstermektedir. Şayet bu, bazı gençlerde, aynen Hollanda yerlisi gençlerde de olabildiği gibi, yalnızlık ve terkedilmişlik duygusu yaratıyorsa bunun musebbibi uyum sağlanan ‘kültür’dür.

Manifestoda özörgütlerin maddi ve manevi yetersizlikler nedeniyle gençlere hitap edemedikleri ifade edilirken camilerin doğan boşluğu doldurmaya çalıştıkları, ancak bunun pek de olumlu bir sonuç doğurmadığından bahsedilmektedir. Zira ‘profesyonellere’ göre Türk camileri Türkiye ile sıkı ilişki içindedirler ve onlar vasıtasıyla Türk devleti ve dini kuruluşlar Hollanda’da yaşayan Türkleri kontrol altında tutmaktadırlar. Bir taraftan özörgütlerin başarısızlığına vurgu yapılırken, diğer taraftan onların aldığı kategoral yardımların kesilmesinin doğurduğu sonuçlardan bahsedilmektedir. Camilerin Türkiye ile ilişkileri olumsuz bir durum olarak değerlendirilirken özörgütlerin politik yapılanmaları göz ardı edilmektedir.

Bana göre bu manifesto hiç bir bilimsel gerçeğe dayanmamaktadır. Sosyolojide bir grup ele alınırken bir çok faktör göz önünde bulundurulur. Hele hele bu bir göçmen grubu ise durum daha da karmaşıktır. Hollanda’da varoluş tarihi henüz yarım asır bile olmayan bir göçmen grubunu sadece mahallede gözlem yaparak analiz edemezsiniz. Onu yapabilmeniz için toplumun eğitim seviyesi, ekonomik durumu, sosyal konumu, değişik alanlarda kurumlaşması, temsil kabiliyeti gibi bir çok faktörü bir süreç dahilinde değerlendirmeniz gerekir. Bunu yapmadığınız takdirde varsayımlar ve yanılgılar sizi yönlendirecektir ki bu da sizi çoğu zaman sağlıklı bir sonuca götürmez.

50 yıla bile varmayan bir göç tarihinin güncel durumuna bakacak olursak, her alanda büyük sıçramalar yapıldığını görürüz. Yüksek ögrenim görenlerin oranları henüz istenen seviyede olmasa da gün geçtikçe yükselmektedir. Siyasette, bürokraside, iş hayatında önemli pozisyonlar Türkler tarafından doldurulmaktadır. Bunlar ilk neslinin neredeyse okuma yazma bilmez olduğu bir toplum için devrim niteliğinde gelişmelerdir. Tabii ki olumsuzluklar da vardır, ama bunu sanki toplumun geneline mahsusmuş gibi göstermek yeni nesillerin motivasyonunu etkileyeceği gibi toplumun imajını da lekeleyecektir. Manifestoyu kaleme alanların bunu istemediklerinden adım gibi eminim.

Yapılması gereken mahallede duyduklarından yola çıkarak bir manifesto yayınlamak değil, manifestoda anılan sorunlarla topyekün bir mücadele başlatmaktır. Manifestonun altına imza atanlardan birisi daha kısa zaman öncesine kadar Hollanda devletine Türkler adına tavsiyelerde bulunan IOT’nin başkanıydı. Keşke bunu sorumlu olarak gereken yerlere çözüm önerileri ile sunsaydı. Bence o zaman daha etkili olurdu. Şimdi yapılan ise emeklemekten yürümeye geçme çabasında olan birinin özgüvenini kırmaktır.

Ahmet Suat Arı

Ocak 2011

Not: IOT eski başkanı Sayın Mehmet Emin Ateş’in manifestodan haberi olmadığı ve imzasının da onun bilgisi olmadan kullanıldığı anlaşılmıştır.

Ayaklar Yere Basmalı

2010-12-11T18:31:00.002+01:00

İki ay önceki makalemde siyasetçilerin zaman zaman içine düştükleri ikilemi dile getirmiştim. Mensubu olduğunuz partinin yetkililerinin tavır ve davranışları, icraatleri ve beklentileriniz sizi hayal kırıklığına uğratınca ‘gitmek mi zor kalmak mı zor’ şarkısını mırıldatırken ‘aşağı tükürsen sakal yukarı tükürsen bıyık’ durumuna sokabilir demiştim. Verdiğiniz kararın artıları ve eksileri hesaplanmış olmalı diye vurgulamıştım. Ancak son zamanlardaki bir takım gelişmeler bu konuda bazılarının çok farklı düşündüğünü gösteriyor. Farklı düşüncelere saygı duymak nasıl demokrat olmanın bir gereği ise eleştirmek de aynı şekilde demokrasinin olmazsa olmazıdır. İşte bu bağlamda son gelişmelere bir göz atma ihtiyacı hasıl oldu.

Geçtiğimiz günlerde çok saygı duyduğum siyasetçilerden yeni bir oluşumla ilgili çağrılar aldım. PvdA’da siyaset sahnesine çıkmış ve bu parti adına değişik görevler üstlenmiş Türk kökenli siyasetçi arkadaşlar partileri ile yollarını ayırıp kendileri bir parti kurma çalışmasına girmişler ve bizden de destek talebinde bulunmuşlardır. Tabii ki topluma hizmet amacıyla yola çıkanları desteklememek gibi bir lüksümüz olamaz, ancak bu doğrudan siyasi destek anlamına gelmemelidir. Neden siyasi destek veremeyeceğimizi izah ederken bir takım tespitler ve argümanları da ortaya dökersek ne demek istediğimiz daha iyi anlaşılacaktır.

İlk olarak etnik bir partinin hayat hakkı olup olmadığına bakalım. Hollanda’da yaklaşık 200 bin civarında Türk kökenli seçmen vardır. Hadi biz bunlara Müslüman olmalarından dolayı potansiyel seçmen olabilecekleri varsayımından yola çıkarak Faslı, Surinamlı ve diğer kökenlerden seçmenleri de eklersek topu topu 500 bin eder. Bunun da yarıdan fazlası sandıga gitmez. Kısacası toplam 200 ile 250 bin arasında bir seçmen kitlesidir söz konusu olan. Yaklaşık 80 bin oy da mecliste bir sandalye anlamına geleceği için maksimum 3 sandalyelik bir taban gücü var demektir. Tabii bu durum sandığa giden bütün Müslümanların bu etnik partiye oy vermesi halinde geçerlidir. Bu olmayacağına göre sırf taban esas alındığında bile böyle bir partinin hayat hakkının olmadığını tespit edebiliriz.

Bu partinin önümüzdeki Mart ayında yapılacak seçimler için hazırladığı taslak seçim programında partinin kimlere hitap edeceği belirtilmektedir. Buna göre partinin sosyal demokratlar, muhafazakarlar, ilericiler, hristiyan demokratlar, müslüman demokratlar, sosyal liberaller, sol ve sag liberallerden oluşacağı iddia edilmektedir. Sırf bu beklenti bile siyasi realiteye aykırıdır. Programda kararların çoğunluk esasına göre alınacağı, ancak azınlığın görüşlerine de saygı duyulacağından bahsedilmektedir. “Acaba bunun nasıl olacağını da düşündüler mi?” demek geliyor insanın içinden. Kendi partilerindeki çoğunluk kararlarından rahatsız olup parti kurmaya kalkanların bu konuda ne derece inandırıcı olduklarını herkesten önce kendilerinin sorgulaması gerekir diyorum.

Bu kadar siyasi akımın bir bünyede nasıl barındırılacağı ise başlı başına bir muamma. Sosyal demokratla, müslüman demokratın birlikte çalışmasını anlarım, muhafazakarla liberalleri de. Ancak liberallerle sosyal demokratların veya ilericilerle muhafazakarların nasıl ortak bir yol çizeceklerini bir türlü kavrayamıyorum. Bahsedilen bir koalisyon değil, bir siyasi oluşum, haliyle her konuda bir fikir üretilip program haline getirilmesi lazım. Bu görüşler arasındaki farklar o kadar keskin ki ortak bir hedefin belirlenmesi hemen hemen imkansızdır. Eğer bu kadar kolay olsaydı şimdiye kadar en azından bir ikisi bir araya gelir bir güç oluştururlardı. Hal böyle olunca da böyle bir girişim bir ütopyadan ziyade hayalperestlik ürünüdür.

Doğru olan mevcut siyasi oluşumların içinde siyaset yapılmasıdır. Herkesin kendi dünya görüşüne göre bir parti bulup orada topluma hizmet etme gayreti içine girmesinin getirisi, marjinal bir hareketten kat kat fazla olacaktır. Partisine kızan herkes istifa edip bir parti kurmaya kalkarsa ortalık partiden geçilemez hale geldiği gibi ülke de yönetilemez hale gelir. Kaldı ki hiç kimse üyesi olduğu veya oy verdiği partiyle yüzde yüz hemfikir değildir. Bunun böyle olması da mümkün değildir. Esas alınması gereken nokta, temel prensipler çerçevesinde kararların alınıp icraatte bulunulmasıdır. Zaman zaman istemediğiniz kararların çıkmasını sineye çekmekte başka da seçeneğiniz yoktur. Bu durumda yapmanız gereken size göre yanlış olan karardan dönülmesi için parti içinde mücadele yürütmektir.

Siyasette yalnızlık çözüm getirmez. Parti içinden ve dışından sürekli partnerlerinizin olması gerekir. Partnerleriniz olsun ki birlikte sonuca gidebilesiniz. Bunun en güzel örneğini kendi şahsi durumumda görebiliriz. CDA’nın Müslümanları tabii tabanı olarak görmesi gerekir diyen eski Başbakan Ruud Lubbers benim partnerimdir. PVV ile işbirliğine karşı tavır alan Hirsch Ballin, Ab Klink, Cees Veerman, Dries van Agt, Piet de Jong gibi daha nice tanınmış tanınmamış CDA’lı benim partnerimdirler. Onlarla birlikte hareket edersem sonuca giderim. Onları terk edersem değil. Siyaset uzun soluklu bir meşgaledir. Günü birlik hareketi kaldırmaz.

Ahmet Suat Arı

Haber/Aralık/2010

Peki bu yaygara niye?

2010-12-01T21:11:00.000+01:00

Geçtiğimiz günlerde gündemi iki konu meşgul etti. Birisi PVV’nin çiçeği burnunda milletvekillerinin sicillerindeki vukuatlar, diğeri de Merkezi İstatistik Bürosunun (CPB) Yıllık Uyum Raporu. Her iki konu dikkate alınınca da bu yazının başlığını teşkil eden “peki bu yaygara niye?” diye sormadan edemiyor insan.

Ele verir talkını ...

9 Haziran seçimlerinin galibi ırkçı PVV’nin milletvekillerinin yedikleri haltlar geçtiğimiz haftalarda bir bir gün yüzüne çıktı. Günlerce ardı arkası kesilmeden her gün bir başka milletvekilinin ipliği pazara çıktı. Daha seçim sürecinde listede olup da şaibeleri ortaya döküldüğü için istifa etmek zorunda kalan üç kişiyi saymazsak 24 milletvekilinden 8’i vukuatlı çıktı. Hem de ne vukuat! Şiddet, (cinsel) taciz, sahte iflas, yolsuzluk, alkollü araba kullanma ve özgeçmişte yanlış bildirimler gibi bir çok suça karışan milletvekillerinden birisi istifa ederken diğerleri görevlerine devam etmektedirler. Her seferinde partinin tek hakimi Wilders’in ne yapacağı merakla beklendi, ancak hepsi bir okul çocuğuna verilebilecek cezalarla kurtuldular.

Varoluş gerekçesi İslam karşıtlığı olan ve özellikle suça karışan Fas kökenli gençlere karşı sert tavrıyla tanınan bir partinin kendi milletvekillerinin 1/3’inin suça karışmış olması oldukça manidardır. Wilders içine düştüğü durumdan dolayı hem seçmenlerden hem de parlamentodan özür dilerken, bu milletvekillerine komik disiplin cezası dışında yaptırım uygulamaktan kaçınmaktadır. Zira bir milletvekilinin sandalyesini muhafaza ederek partisinden istifa etmesi azınlık hükümetinin meclis desteğini kaybetmesi anlamına gelecektir. Hatırlanacağı gibi Mark Rutte liderliğindeki azınlık hükümeti geçtiğimiz haftalarda PVV’nin dışarıdan desteğiyle 150 sandalyeli Meclis’in 76 üyesinin desteğiyle güvenoyu almıştı. Hal böyle olunca da, Wilders vukuatlı milletvekillerini uyarmakla yetinmektedir. Bu da ister istemez kamuoyunda ‘ele verir talkını kendi yutar salkımı’ yorumlarının yapılmasına sebep olmaktadır.

Bir taraftan vukuatlı milletvekillerinin ortaya çıkardığı nahoş durumu düzeltmeye çalışan Wilders, diğer taraftan da bir başka vukuatlı milletvekilinin parti yönetimi ile ilgili planlarıyla boğuşmaktadır. Alkollü araba kullanırken kontrole takılınca kaçan eski polis memuru Hero Brinkman PVV’nin demokratikleşmesi için bir teklif hazırlamış ve bunu basına (bilerek) sızdırmıştı. Ne yazık ki vukuatının ortaya çıkmasından dolayı eli zayıflayan Brinkman’ın teklifini savunacak mecali kalmadığı için erken havlu attı. Bu da Wilders’in aşağı tükürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık pozisyonundan çabuk kurtulmasına sebep oldu. Böylece PVV’nin tek sahibi ve hakimi olarak kaldı.

Bütün bu olup bitenler çiçeği burnunda Rutte hükümetini de oldukça endişelendirdi tabii ki. Her ne kadar Başbakan Rutte, gelişmeleri PVV’nin parti içi sorunu olarak gördüğünü söylese de, durumun kendisi için hiç de iç açıcı olmadığının şuurundaydı. Tek tesellisi hükümetin desteğini yitirip düşmesi durumunda kaçınılmaz olacak seçimlerden daha güçlü bir şekilde çıkacağı beklentisiydi. Zira Wilders’in hayal kırıklığına uğrattığı seçmenlerin kendisine yöneleceğine kesin gözüyle bakmaktadır.

Uyum yolunda gidiyor...

Merkezi İstatistik Bürosu (CPB) 2010 Uyum Raporunu geçen hafta yayınladı. Değişik kökenlerden göçmen gruplarının uyum durumunun irdelendiği rapor genel kanaatin aksine uyumun iyi yönde ilerlediğine işaret etmektedir. Uyum tartışmalarının edilgeni Batılı olmayan göçmenlerle ilgili verilere bakınca şu tespitler gözümüze çarpmaktadır.

Hollanda’da doğmuş ikinci nesil Türk ve Faslıların eğitim durumlarının günden güne iyiye gittiği, sosyal ekonomik olarak da bir önceki nesilden çok daha iyi durumda oldukları raporda belirtilmektedir. Yine aynı grup kendisini daha çok Hollandalı hissetmektedir. Bu olumlu gelişmelere rağmen eğitimde Hollanda yerlilerine nazaran hala bir geri kalmışlığın varlığından bahsedilirken, sağlık açısından da hassas bir durumun söz konusu olduğu tespit edilmektedir. Ayrıca suça iştirak konusunda da orantısız bir durum göze çarpmaktadır.

Yüksek eğitime devam eden Türk ve Faslıların gün geçtikçe arttığı, ancak istihdam alanında Hollanda yerlileriyle mukayese edildiğinde hala büyük bir fark olduğu tespit edilmektedir. İşsizlik oranı Hollanda yerlisi gençlerde % 9 iken, bu oran Türk ve Faslılarda % 20 civarındadır.

Raporda sosyolojik olarak benzer toplumların bütün özellikleri birebir tespit edilmektedir. Dil, kültür, gettolaşma, geri kalmışlık, asimilasyon, ayrımcılık gibi bir çok konu irdelenmiş ve bütün şartlar göz önüne alındığı takdirde uyum sürecinin normal seyrinde devam ettiği tespit edilmiştir. Hal böyle olunca popülist politikacıların niye yaygara kopardıklarını anlamak güçleşiyor.

Tabii ki bize göre daha iyi konuma gelebilmek için daha çok mesafe kaydedilmeli, ama bu toplumun kendi dinamiklerini harekete geçirmekle mümkün olacaktır. Zorlama ve popülist yaklaşımlar ters tepki yaptığı gibi toplumda kutuplaşmalara da sebep olmaktadır.

Ahmet Suat Arı

Aralık 2010

Yine Aynı Terane

2010-11-17T22:36:00.000+01:00

Siyasette bazı konular vardır temcit pilavı gibi durmadan önünüze gelir. Çoğu zaman maksat üzüm yemek değil bağcı dövmektir. Biraz popülizm biraz da tribünlere oynamaktır asıl maksat. Eğer bu siyasi kurallar çerçevesi içinde cerayan ederse kimsenin bir diyeceği yoktur. Ancak siyasi tavrın sonunda bir kesimin adalete olan güveni zedelenirse durum değişir. Artık bir siyasi duruştan değil ayrımcılıktan söz edebiliriz.

Bu sefer temcit pilavını önümüze çiçeği burnunda Başbakan Mark Rutte koydu. Hem de doğru dürüst ısıtmadan. Hatta ilk icraatıydı temcit pilavını buz gibi önümüze koymak. Neden bahsettiğimi henüz anlamamış olanlar için konuyu kısaca açıklamalıyım. Geçtiğimiz günlerde Mark Rutte liderliğinde kurulan kabinenin üyelerinden birisinin çifte vatandaş olduğu ortaya çıktı. Gerçi gizlenmiş bir durum yoktu ortada, ama bu konu birilerinin dikkatini çekmiş olmalı ki hemen mal bulmuş mağrip gibi (Mağripli dostlar beni mazur görsün) hemen üstüne atladılar. Zira sağlık, refah ve spordan sorumlu devlet bakanlığına atanan Marlies van Veldhuijzen van Zanten-Hyllner’in Hollanda vatandaşlığının yanı sıra bir de İsveç vatandaşı olduğu ortaya çıktı. Bu durumdan haberdar olmayan, ancak haberdar olduktan sonra da kendileri için bunun bir problem teşkil etmediğini açıklayan Başbakan Rutte, İkinci Meclis’te konuyla ilgili sorulan sorulara verdiği cevapla başbakan olarak ilk gafını yapmış oldu. Zira CDA Meclis Grup Başkanı van Haersma Buma’nın çifte vatandaşlığın Türk vatandaşlığını da kapsaması durumunda da mesele olup olmadığını sorması üzerine “Türk vatandaşlığı ile İsveç vatandaşlığı aynı değildir, çünkü Türkiye vatandaşlarını kontrol altında tutmaya çalışır” diyerek, hem çifte vatandaş olan 282 binden fazla Türkü rencide etmiş hem de Türkiye’ye güvenmediğini ifade etmiş oldu. Bunu dört yıl önce Nebahat Albayrak ve Ahmed Aboutaleb’in devlet bakanlıklarına atanması esnasında da söylemişti. Onun için mesele çifte vatandaşlık değil hangi ülke vatandaşlığına sahip olunmasıydı. Bunu bir kez daha ispat etmiş oldu.

Çifte vatandaşlık kavramının 21. Yüzyılda tartışma konusu yapılması her şeyden önce zamanın ruhuna aykırıdır. Dünyada ittifakların oluştuğu, sınırların bir bir ortadan kalktığı bir zamanda hala vatandaşlığı dar sınırlar içine hapsetmeye çalışmak her şeyden önce bir ‘liberal’ başbakana yakışmamaktadır. Kaldı ki Rutte’nin yaptığı Hollanda Anayasasının 1. Maddesine de aykırıdır. Zira Anayasa’nın birinci maddesinde “Hollanda’da yaşayan herkes, eşit şartlarda eşit muamele görür. Din, dünya görüşü, siyasi tercih, ırk, cinsiyet, her ne sebeple olursa olsun ayrımcılığa izin verilmez” denmeketedir. Sayın Başbakan alenen, vatandaşlarına sahip oldukları ikinci vatandaşlıktan dolayı farklı gözlerle baktığını ifade etmiş ve bununla da Anayasa’ya aykırı davranmıştır.

Yüzyıllardır yüzü dışa dönük Hollanda’da bu tür Enver Hocavari tavırları anlamak oldukça zordur. Zor olduğu kadar da endişe vericidir. Zira bu, her açıdan çağdaşlarının bir adım önünden giden Hollanda’nın artık geri adım atmaya başladığının da bir işaretidir. Johan Rudolf Thorbecke’nin statükoyla uzun yıllar mücadelesi sonucu başlayan reform süreci 20. Yüzyılın ortalarında dünyada eşine az rastlanan bir demokrasi seviyesi ve getirmişken, 21. Yüzyılın başında bu kavramlardan tavizler verilmeye başlanmıştır. Ne gariptir ki, liberal Thorbecke’nin başlattığı süreci yine bir liberal olan (en azından öyle olduğunu iddia eden) Frits Bolkestein tersine çevirmiştir. Thorbecke 1844 yılında yazdığı Over hedendaagsche staatsburgerschap (Günümüz vatandaşlığı hakkında) adlı notlarında vatandaşlık haklarını kapsamlı bir şekilde genişletmekten bahsederken, ‘liberal’ Bolkestein 1982’de yazdığı Modern Liberalism adlı kitabında medeniyetler arasındaki ayrıma dikkat çekmektedir. Bolkestein’in halefi olan Rutte de ondan ilham almış olmalı ki medeniyetlerin buluşmasına değil, çatışmasına dikkat çekmektedir.

Rutte, Türk vatandaşlığına şüphe ile bakarken sadece bir yanlış yapmakla kalmamıştır, aynı zamanda 282 binden fazla Hollanda vatandaşına da güvenmediğini göstermiştir. Bu rakam Fas ve diğer ülke vatandaşı olanları da dikkate aldığımız zaman 1 milyonu aşmaktadır. Bir başbakan düşünün, 16 milyon nüfuslu bir ülkede 1 milyondan fazla vatandaşına güvenmeyen. Bu başlı başına bir meseledir. Hem de Başbakan’ın kendisinin meselesi. Halbuki dönüp de çevresine bir baksaydı olumlu bir çok şey görecekti. Her şeyden önce Türkiye’nin o eski Türkiye olmadığını, bölgesinde her açıdan parlayan bir yıldız oldugunu, komşularıyla olan meselelerini bir bir çözdüğü gibi, bölge ülkelerinin de meselelerine el attığını, AB üyeliği yolunda önemli kazanım ve açılımlar yaptığını, Başbakan’ının Medeniyetler İttifakı projesinin baş aktörlerinden olduğunu, Hollanda’da bir Türk orta sınıfının oluştuğunu ve bu orta sınıfın her iki ülke vatandaşlığını birbirine halel getirmeden başarıyla yürüttüğünü görecekti.

Başbakan Rutte Türklerin sadakatini sorgulamak yerine kendi samimiyetini sorgularsa en doğrusunu yapmış olur. Bu da bir liberal için çok erdemli bir davranış olacaktır. Zira liberalizm özgürlükçüdür, insanları kalıplara sıkıştırıp bunaltmaz. Liberal değilse onu da ilan etsin, biz de boşuna kafamızı ağrıtmayalım.

Ahmet Suat Arı

Kasım 2010

Bir Musibet Mi Bin Nasihat Mı?

2010-10-20T21:37:00.000+02:00

Öyle anlar vardır ki, ne söylersen nafile. Söylenenler bir kulaktan girip öbür kulaktan çıkar. Bırakın nasihat etmeyi, adeta haykırırsınız, ama ne sizi dinleyen ne de söylediklerinize kulak asan olur. Siz de bu durumda “ne haliniz varsa görün” deme noktasına gelirsiniz. Siz bu ruh haliyle cebelleşirken birden bir şeyler olur. Sizin yıllardır yaptığınız nasihat ve uyarılarla yapamadığınız birden oluverir. Aslından bir musibettir ortaya çıkan. Bu, istenmeyen bir olay, bir gelişme veya bir kaza olabilir. İşte o andan sonra halk tabiriyle jetonlar düşer. Düşer düşmesine de, vakit geç de olabilir. Geç olmamışsa bu musibet yapılan onca nasihatten daha etkili olur.

Damla Gazetesinin ilk sayısından beri, sosyal, siyasi, kültürel, edebi ve eğitimsel konularda dilim döndüğünce bir şeyler yazıp okuyucuyla paylaşmak ve aynı zamanda konuyla ilgili kamuoyu oluşturmak için 60 makale kaleme aldım. Bu makalelerin çoğunda biz Hollanda Türklerinin konumunu bir çok açıdan irdelerken, zaman oldu yapılan haksızlıklara baş kaldırdım, zaman oldu iğneyi kendimize batırdım. Kendi sorumluluğumuza vurgu yapıp, yapılan yanlışlıklari gözler önüne sermeye çalıştım. Bütün bunları yaparken amacım, topluma faydalı olabilmek, bilgi ve tecrübelerimi paylaşıp toplumun hizmetine sunmaktı.

Bugüne kadar en çok üzerinde durduğum konu şüphesiz siyasi katılımdır. Bunun önemine sadece Damla’daki yazılarımda değil, başka gazete ve dergilerde yayınlanan yazılarımda da değindim. Bununla yetinmedim ve yöneticisi olduğum kurumlar kanalıyla da bir konuyla ilgili bir çok çalışmaya imza attım. Peki neden siyasi katılıma bu kadar vurgu yaptım? Bu sorunun cevabını da yazdığım yazılarda defalarca ifade ettim. Siyasetin bir çeşit kendi kaderini tayin etme aracı olduğunu, siyasetin vazgeçilmez parçası olan seçme ve seçilmenin bir hak olduğu gibi, aynı zamanda bir yükümlülük de olduğunu ısrarla tekrar ettim. Sadece ben mi olgilendim bu konularla? Tabii ki hayır. Benimle birlikte değişik komumlarda yüzlerce kişi de konunun önemini yazdılar ve anlattılar.

Bütün bu çabalara rağmen siyasi katılım konusunda ciddi bir gelişme kaydettiğimizi maalesef söylemek mümkün değildir. Temsil bazında (sayısal olarak) iyi olan durumumuz gün geçtikçe gerilemektedir. Var olan temsilcilerin küçümsenemeyeck bir bölümü de işlevini değişik sebeplerden dolayı layıkıyle yerine getirememektedir. Seçimlere katılım ise dramatik denebilecek bir orandadır. Aynı durum diğer Müslüman azınlıklar için de aynıdır. Hatta daha da kötüdür. Öyle ki Rotterdam’ın bazı semtlerinde % 67-70’lere varan bir Müslüman nüfüs olduğu halde, tek söylemi İslam düşmanlığı olan bir parti büyük oranda oy almaktadır. Şayet o semtlerde oturan Müslümanlar sandiğa gitmiş olsalardı, kullanılan oy sayısı artıp ırkçıların oran olarak oyu büyük miktarda gerileyecekti. Maalesef bu küçük matematiksel hesabın bile farkına varamadık.

Musibet konusuna gelince: 9 Haziranda yapılan seçimlerde ırkçı PVV 24 sandalye kazanarak VVD ve PvdA’nın ardından 3. büyük parti olarak parlementoya girdi. Parlementoya girmekle kalmadı, hem de kilit bir konuma geldi. Şu an geldiğimiz son durumu gündemi biraz da olsun takip eden herkes bilmektedir. VVD ve CDA tarafından kurulan azınlık hükümetine PVV dışarıdan destek vermekle kalmamış, hükümetin kurulma aşamasında pazarlık masasına oturup programın belirlenmesinde etkin rol oynamıştır. Hem pazarlık masasına oturmuş hem de liderinin ağzından hakaret ve saldırılarına devam etmiştir. Bunun önümüzdeki gün, hafta, ay ve yıllarda da devam edeceği bilinen bir gerçektir. İşte musibetten kasıt budur.

Peki bu musibet bin nasihata bedel olacak mıdır? Bakalım bunu zaman gösterecek. Belki de böylece vurdum duymaz Türkler ve diğer azınlıklar akıllanıp ellerindeki gücü fark edip gereğini yerine geitirecekler. Şayet öyle olursa bu musibet bugüne kadar yaptığımız nasihatlerden daha etkili olacaktır. Bekleyip göreceğiz.

Ahmet Suat Arı

Ekim 2010